جميع فصول : الفصل -الفصل 40

คนถูกขู่เริ่มต้นด้วยการใช้ปากครอบส่วนหัวสีแดงก่ำ มันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของไข่หวานอยู่ก่อนแล้ว แถมยังมีกลิ่นหอมของบ๊วยจากแอลกอฮอล์ที่เธอเพิ่งดื่มมา ทั้งสี กลิ่น และรสสัมผัสจึงมอมเมาให้คนตัวเล็กปรนเปรอชนิดสู้ตายปากนุ่มดูดส่วนหัวเสียงดังจ๊วบ เอวของยากูซ่าหนุ่มกระตุกตามปากของเธอได้อย่างน่ารักน่าชัง แต่มาเฟียสาวไม่มีเวลาอารัมภบท เธอต้องทำเวลาอยากถูกเขาปล่อยใส่ปาก แล้วไข่หวานสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีด้วยการกลืนลงท้องให้หมดตวัดลิ้นเล่นกับข้างบนเสร็จจึงลากลิ้นตามลงมาข้างล่าง สังเกตว่าร่างกายของเขาสั่นเทิ้มด้วยความเสียวขณะที่ไข่หวานใช้ลิ้นลากต่ำลงมา คิสมาร์กกับส่วนโคนด้วยความมันเขี้ยวจนมันแดงเป็นจุด จากนั้นจึงหันมาใช้ลิ้นเดาะลูกบอลที่อุณหภูมิเย็นกว่าลำอวบให้อีกฝ่ายเปล่งเสียงครางเขาจับหัวเธอโยกเบาๆ บังคับให้เงยหน้ากลับมาจ่อที่ปลายหัวเห็ด ดันขนาดใหญ่โตเข้าไปในปากอิ่มด้วยตนเองแล้วขยับเอวราวกับคนใกล้เสียสติ“ปากคุณเสียว อา...” สีหน้าของเรย์เองก็ฟ้องว่าเป็นเช่นนั้นคนถูกชมยิ้มกริ่มดีใจทั้งที่มีของใหญ่คาปาก กดคอตนเองดันสิ่งที่อยู่ในปากเข้าไปข้างในจนได้ยินเสียง 'อ๊อก อ๊อก' หลายนาที กระทั่งเป็นฝ่ายทน

กว่ายากูซ่าหนุ่มจะเดินกลับมาถึงบ้าน ไข่หวานก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นแบบเดียวกันกับตอนที่เขาไปลักพาตัวมาจากบ้านพักที่มินาโตะ ใบหน้าจิ้มลิ้มดูสดใสผิดหูผิดตา มิหนำซ้ำยังฮัมเพลงที่เรย์ฟังไม่ออกขณะเติมหน้าทาปากปิดท้าย“อารมณ์ดีจังนะ ถ้ารู้ว่าดีใจที่ได้ออกจากบ้านผมขนาดนี้จะรีบไปส่ง”คนขี้ประชดพึมพำออกมาอย่างจงใจให้เธอได้ยิน ก่อนจะนั่งหย่อนเท้ากอดอกพิงเสาที่เดิม โดยมีเจ้าคุโระมานั่งรอบริเวณปลายเท้ามาเฟียสาวหันขวับ ลิปสติกในเมื่อเมื่อกี้แทบเลอะขอบปากหลังจากได้ฟังประโยคพิลึกที่ไม่เคยได้ยินจากอีกฝ่ายมาก่อน มือเรียวเก็บเครื่องสำอางใส่กระเป๋า เดินออกมาหาคนตัวโตพร้อมนั่งหย่อนขาข้างกัน แต่เพียงแค่ก้นสัมผัสพื้นไม้ เรย์ก็รวบตัวเธอยกขึ้นมานั่งบนตักสวมกอดแน่น“เมื่อกี้พูดกับไข่หวานหรือเปล่า”“พูดกับคุโระ”“อ้อ...” เสียงหวานตอบรับแผ่วเบาไม่ได้ถามต่อนั่นทำเอาคนตั้งใจประชดถอนหายใจ จริตจะก้านแบบนี้ทำอะไรไข่หวานไม่ได้ จึงเปลี่ยนเป็นการฝังหน้าฟัดกับหน้าอกอวบเบาๆ จนเธอหัวเราะ รีบจับหน้าเขาเอาไว้“คิก~ ไข่หวานจั๊กจี้” เธอหัวเราะเสียงใสก่อนจะหอมแก้มสากฟอดใหญ่เอาใจ “พาไข่หวานไปลาพว

ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของยากูซ่าหนุ่มอุ้มบางอย่างสีชมพูพาดบ่ามุ่งหน้าไปยังลิฟต์ส่วนตัว บรรดาชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ชะโงกหน้าดูกันหน้าสลอนเนื่องจากมองไม่ชัดว่าคืออะไรกันแน่ กระทั่งเห็นว่าเป็นศีรษะคนผงกขึ้นมายิ้มร่า โบกมือทักทาย จึงจำได้ว่าเป็นมาเฟียสาวจากเมืองไทยได้ยินข่าวจากรุ่นพี่ชุนยะว่าเธอกลับบ้านพักย่านมินาโตะตั้งแต่เมื่อวาน ไหงวันนี้กลับมาตัวติดกันเป็นแฝดกับนายท่านอีกแล้ว มิหนำซ้ำกลับมารอบนี้ ยังพาลูกน้องตนเองแบบอาวุธครบมือมาที่ผับถึงห้านายลูกน้องยากูซ่าเห็นคนถืออาวุธเข้าร้านจึงรีบลุกขึ้นมาทำหน้าที่ กำลังจะหันไปขอคำสั่งจากผู้เป็นนายก็ต้องอ้าปากค้างประตูลิฟต์ยังไม่ทันเปิด นายท่านก็ดันแม่สาวมาเฟียจูบนัวกันชนิดเบียดกับผนังร้าน แถมมือหนึ่งข้างยังหายเข้าไปในเดรสขนนกสีชมพูเธออีกฉิบหายแล้ว!!หนึ่งในนั้นมีคนได้สติ รีบวิ่งขึ้นบันไดไปตามชุนยะเพราะคิดว่าเป็นคนสนิทของนายมากที่สุดน่าจะห้ามปรามกันทัน แต่กว่าชุนยะจะวิ่งลงมาจากชั้นห้าของร้านลิฟต์ก็เปิดออกก่อน เรย์ดันไข่หวานเข้าไปในลิฟต์กดเลือกชั้นปลายทาง จากนั้นจึงถูกเธอรั้งเข้ามาจูบต่อหน้าลูกน้องอย่างไร้การเขินอาย“นายท่าน!”“ห้ามขึ

หลายวันต่อมาเช้านี้อากาศแจ่มใสไร้เมฆฝนและอุณหภูมิข้างนอกเหมาะแก่การขับรถกินลมเล่น ทว่ามาเฟียสาวกลับเอาแต่นั่งกอดอกบนโซฟากลางห้องโถงด้วยอารมณ์คุกรุ่นเช้านี้เธอตั้งใจจะไปบ้านของเรย์ เอาของขวัญไปให้คุโระตามที่เคยรับปากเอาไว้ แต่เรื่องที่ลูกน้องตนเองเข้ามารายงานตั้งแต่เดินลงบันไดทำให้ไข่หวานหมดอารมณ์'อีริคไม่ยอมเซ็นสัญญาตัวใหม่ครับ มันบอกว่าจะรอเจรจากับนายหญิงอีกรอบ'ความพยศไม่รักษาคำพูดของนักธุรกิจฮ่องกงทำให้เธอหงุดหงิดจนแทบอยากเอาปืนไปจี้หัวมันให้เซ็นจะได้จบๆ แต่ไข่หวานทำไม่ได้ ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของเธอ“แล้ววินซ์กับวิคเตอร์ไปไหน สายป่านนี้ทำไมยังไม่ลงมา” คนสวยมองนาฬิกาข้อมือตนเองอีกรอบปกติสองคนนี้ตื่นเช้า และตอนนี้เกือบเที่ยงแล้วแต่ไม่โผล่หัวมาแปลว่ากำลังทำตัวมีพิรุธ!!คนโมโหตวัดหางตาใส่ลูกน้องปลายแถวที่ยืนทำหน้าที่ไม่ยอมตอบคำถาม จำไม่ได้ว่าเขาชื่ออะไรแต่จำได้ชัดเจนว่าวิคเตอร์ชอบเรียกใช้คนนี้“ไม่ได้ยินที่ถาม? วิคเตอร์ไปไหน?” เสียงเข้มจงใจเอ่ยชื่อลูกน้อยที่อีกฝ่ายสนิทมากที่สุดคนถูกถามสะดุ้งโหยงทำหน้าตาเลิ่กลั่ก ก้มหน้าตอบด้วยน้ำเสียงเบาชวนหงุดหงิดขึ้นไปอีก“ละ ลูกพี่ยังไม่กลับบ้านครั

ผ้าปูเตียงกับผ้าม่านภายในห้องถูกมือน้อยฉีกทึ้งเป็นเส้นยาว ก่อนจับผูกกันเป็นปมแน่น พวกข้างนอกคงคิดว่าตนเองฉลาดที่ติดเหล็กดัดปิดช่องหน้าต่างภายในห้องไม่ให้เธอหนีได้ จึงชะล่าใจไม่ส่งคนเข้ามาเฝ้าข้างใน แต่หลังจากที่ไข่หวานตั้งสติเข้าไปสำรวจหน้าต่างระบายอากาศในห้องน้ำแล้ว มั่นใจว่าขนาดตัวเล็กกะทัดรัดของตนเองสามารถลอดผ่านได้ไอ้พวกร่างใหญ่เท่ากอริลลาคงลืมคิดเรื่องนี้ไปเรื่องหนีเอาตัวรอดไว้ใจเธอได้ นอกจากฝีมือการยิงปืนที่ไม่เป็นสองรองใคร ก็มีฝีเท้ากับเล่นซ่อนแอบเนี่ยแหละที่เป็นของถนัดของเธอคนตัวเล็กผูกชายผ้าข้างหนึ่งกับราวเหล็กห้องน้ำ และนำชายผ้าอีกฝั่งผูกเข้ากับเอวขนาดยี่สิบสองนิ้วของตนเองเอาไว้เพียงหนึ่งทบ เพื่อความสะดวกในการหนี หากเกิดพวกมันซึ่งอยู่ข้างล่างบังเอิญเห็นเข้าตุบ!มาเฟียสาวปีนลงจากหน้าต่างห้องน้ำชั้นสองสำเร็จ ทว่าสภาพร่างกายของไข่หวานในตอนนี้ไม่อาจเข้าไปจัดการกับพวกหมีควายตัวใหญ่ได้ เธอร้อนรุ่มไปทั้งร่าง เหงื่อชื้นไหลอาบทั่วร่างกาย ทั้งยังความรู้สึกคิดถึงเจ้าของรอยสักยักษ์ซามูไรที่กอดฟัดร่างกายกันเกือบทุกคืนนั้นอีกเธอต้องการเขามากจริงๆเมื่อไม่สามารถออกทางประตูหน้าได้ กำแพ