All Chapters of พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Chapter 141 - Chapter 150

มือหนาโอบรั้งเรือนร่างบางเข้าไว้ในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยสัมผัสแผ่วเบาที่ปลายจมูก ริมฝีปากร้้อนผ่าวนั้นแตะสัมผัสที่ปากของเธออย่างอ่อนโยนที่สุดแต่ก็ร้อนแรงในคราวเดียวกัน "พอได้แล้วจอมทัพ...หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ริมฝีปากบางนั้นกลับบดจูบลงบนริมฝีปากจนรู้สึกได้ถึงรสเลือด "ใครจะพอลงล่ะ...เมียฉันสวยขนาดนี้" เขาอุ้มร่างบางขึ้นจนหญิงสาวรีบโอบคอเขาเขาไว้ ริมฝีปากของเขายังบดเม้มริมฝีปากของเธออย่างโหยหิว จอมทัพวางร่างบางลงบนเตียง มือหน้ารั้งเอาเสื้อสายเดียวลงจนเผยยอดอกขาวพลางเม้มริมฝีปากคลึงดูดที่ยอดอกนั้น ลิ้นอุ่นร้อนเลียระรัวที่ยอดอกส่วนมืออีกข้างรั้งกางเกงในของเธอออก มือหนาแตะเขี่ยที่ปากทางช่องรักจนสัมผัสได้ถึงน้ำที่เจิ่งชุ่ม นิ้วกลางสอดใส่เข้าไปยังช่องรักที่อุ่นและชุ่มชื้น เอวบางยกขึ้นทันทีเมื่อนิ้วแข็งระรัวสอดใส่เข้าที่ช่องรัก มือของเธอจิกหมอนที่วางอยู่ เสียงร้องครางออกมาไม่เป็นภาษา จอมทัพกดริมฝีปากลงบนเรียวปากอวบอิ่ม ลิ้นอุ่นแทรกสอดเข้าไปกวัดเกี่ยวปลายลิ้น ริมฝีปากดูดเค้นจนแดงเถือก "แพร...ฉันรักเธอนะ" ร่างสูงถอดกางเก

ขบวนรถแล่นออกจากตัวเมืองซูริกได้เกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว เมื่อมาถึงจุดเปลี่ยนรถที่นอกเมืองผู้บริหารก็ขึ้นมารวมตัวกันบนรถตู้วีไอพี ภายในรถบรรยากาศต่างจากห้องประชุมเมื่อวานโดยสิ้นเชิง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังเป็นระยะ ผู้บริหารหลายคนเริ่มผ่อนคลายจากความเคร่งเครียดของงาน แพรมุกนั่งอยู่ริมหน้าต่างข้างกายของเธอคือจอมทัพ ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะอย่างสบายๆ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ตรวจงานเป็นระยะ ส่วนอีกมือกุมมือหญิงสาวไว้แน่น แพรมุกเหลือบมองมือของเขาก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง “มองอะไรครับที่รัก” เสียงทุ้มดังขึ้น “เปล่าค่ะ แค่แปลกใจว่าจับมาจะชั่วโมงแล้วยังไม่คิดจะปล่อยอีกเหรอ” “มือนี่อ่ะเหรอ?” เขายกมือที่จับมือเธอไว้แน่นขึ้น พลางยิ้มอย่างได้ใจ “ค่ะ” จอมทัพยิ้ม “มือเธออุ่นขนาดนี้ จับไว้ทั้งวันดีจะตาย” แพรมุกหันขวับ “ใครอนุญาตคุณจับมือก่อน” “ฉันไม่เห็นต้องรอใครอนุญาตนี่” หญิงสาวเม้มริมฝีปาก คนอะไร...ยิ่งรู้จักยิ่งกวนประสาท ชาติก่อนไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลยสักนิด เธอทำหน้าขบคิดชัดจนจอมทัพหัวเราะเบาๆ ก่อนจับมือเธอแน่นขึ้นอีก

แพรมุกยังคงยืนมองผ่านหน้าต่างห้องพยาบาลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้สึกไว้ใจผู้หญิงคนนี้ได้ลง ทั้งๆ ที่ตั้งแต่วันที่เธอย้อนเวลากลับมานั้นจอมทัพคอยวิ่งตามเธอตลอด ไม่มีเวลาไหนเลยที่เขาห่างจากเธอ แต่ถึงอย่างนั้นแผลเก่าของเธอเรื่องผู้หญิงคนนี้ก็ยังไม่เคยจางหายไปเลยสักนิด เงาของธารธาราหายไปจากตรงนั้นแล้ว หญิงสาวถอนสายตากลับมา ก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆ “กลับกันเถอะค่ะคุณลลิน” “ค่ะ” ทั้งสองเดินกลับไปยังลานกิจกรรมด้วยกัน แต่ตลอดทางแพรมุกกลับอดคิดถึงสีหน้าของธารธาราไม่ได้ ถ้าเป็นเพียงข้อความธรรมดา...ทำไมต้องกลัวขนาดนั้นนะ “คุณแพร” เสียงของลลินทำให้เธอหลุดจากความคิด “คะ?” “อย่าคิดมากเลยค่ะ” ลลินยิ้มให้ “บางทีคุณน้ำใสอาจมีเรื่องส่วนตัวจริงๆ ก็ได้” “ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นค่ะ” แพรมุกตอบ แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลย ทันทีที่ทั้งสองเดินกลับมาถึงลานกิจกรรม เสียงหัวเราะของกลุ่มผู้บริหารก็ดังขึ้น จอมทัพกำลังยืนอยู่ริมทะเลสาบกับเอ็ดเวิร์ด ชายหนุ่มอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ดูแตกต่างจากภาพนักธุรกิจหน้านิ่งที่เธอคุ้นเคยโดยสิ้

จอมทัพจึงค่อยๆ คลายอ้อมแขนออก แต่ยังจับมือเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าเพียงปล่อยมือ เธอจะหายไปจากตรงหน้า เมื่อเรือกลับถึงฝั่ง เสียงปรบมือและเสียงแซวก็ดังขึ้นทันที “โอ้โห! นี่แข่งพายเรือหรือแข่งกอดกันครับ?” ธารินทร์ เลขาฝ่ายบัญชีตะโกนถาม “ถ้ารู้ว่าจะหวานขนาดนี้ ผมไม่ลงแข่งให้เสียแรงเลย” นิกรฝ่ายนักลงทุนรีบเสริมทัพ “พวกคุณนี่จริงๆ เลยนะคะ” แพรมุกทำหน้าเขิน จอมทัพกลับเดินขึ้นฝั่งอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนหันมารับตัวเธอขึ้นจากเรือด้วยตัวเอง “เดินไหวไหม?” “ไหวค่ะ” “แน่ใจ?” “แน่ใจสิ” “งั้นจับมือฉันไว้” “คุณจะจับมือฉันไปถึงไหนคะ?” “จนกว่าเธอจะบอกว่าไม่อยากให้จับ” แพรมุกเงียบไป เพราะเธอรู้ดีว่า หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงรีบดึงมือออกแล้วบอกเขาว่าอย่าทำตัวน่ารำคาญ แต่ตอนนี้...เธอเองกลับไม่ได้รู้สึกอยากปล่อยมือเลยแม้แต่น้อย กิจกรรมถัดไปเป็นการทำอาหารกลางแจ้ง ทุกคนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มเล็กๆ เพื่อช่วยกันเตรียมอาหารสำหรับมื้อกลางวัน แพร­มุกได้รับหน้าที่หั่นผักร่วมกับลลิน ขณะที่จอมทัพถูกส่งไปดูแลเตาย่างกับเอ็ดเวิร์ด

คำพูดของแพรมุกทำให้บทสนทนาบนโต๊ะหยุดลงชั่วขณะ อยู่ๆ ก็เหมือนความอึดอัดบางอย่างกำลังเข้ามาแทนที่ในบริเวณนี้ พีระกิตเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว ส่วนคุณแม่ของเธอขยับแก้วน้ำออกจากมือเล็กน้อย ขณะที่จอมทัพยังคงจับมือเธออยู่ใต้โต๊ะอย่างเงียบๆ เฮนริกมองเธอด้วยสีหน้าสุภาพ “ได้สิครับ คุณแพรอยากถามอะไรผมเหรอ?” แพรมุกกำเศษกระดาษสีเหลืองเก่าไว้ในมือแน่น เธอรู้ว่าทุกคนกำลังมองมา และรู้ดีว่าหากถามตรงเกินไป อาจทำให้คนที่อยู่ตรงหน้ารู้สึกอึดอัดไปอีก แต่ถ้าไม่ถามตอนนี้ เธออาจไม่มีโอกาสอีกแล้ว “เมื่อครู่คุณพ่อบอกว่า คุณเฮนริกไปคุยโทรศัพท์...ไม่ทราบว่าไปที่ไหนมาคะ?” คำถามแรกทำให้คุณพ่อหัวเราะเบาๆ พลางหยิบแก้วน้ำมาจิบ “แพร นี่ลูกจะสอบสวนแขกของพ่อหรือไง?” “เปล่าค่ะคุณพ่อ” แพรมุกรีบยิ้ม “แพรแค่เห็นคุณเฮนริกหายไปนานและตั้งแต่มาก็ยังไม่ได้เจอกัน เลยสงสัยว่ามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า” เฮนริกยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มุมปากยิ้มบางๆ “คุณช่างใส่ใจจังครับ พอดีผมเดินไปคุยที่อาคารรับรองด้านหลังครับ สัญญาณโทรศัพท์ตรงนั้นค่อนข้างดี”