Todos os capítulos de พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Capítulo 161 - Capítulo 170

คำว่า ด้วยกัน ยังดังก้องอยู่ในหัวของแพรมุกตลอดทางกลับห้องพัก เธอไม่รู้ว่าเพราะอากาศยามค่ำคืนเย็นลง หรือเพราะมือของจอมทัพที่กุมมือเธอไว้ตลอดทางเดินจากห้องรับรอง ทำให้หัวใจของเธออุ่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา รีสอร์ตทั้งแห่งถูกแต่งแต้มด้วยไฟประดับสีส้มอ่อนตามทางเดินไม้ เสียงจักจั่นและเสียงน้ำจากทะเลสาบดังแผ่ว ๆ ท่ามกลางความเงียบของภูเขา คืนนี้...เงียบกว่าตอนกลางวันมากแต่กลับทำให้ทุกอย่างดูชัดเจนขึ้น แพรมุกเดินช้าลงเมื่อมาถึงหน้าห้องพัก “ถึงแล้วค่ะ” เธอหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาแตะประตู ประตูเปิดออกพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้สนภายในห้อง จอมทัพเดินตามเข้ามา ก่อนปิดประตูด้านหลัง ห้องพักเป็นวิลล่าไม้หลังเล็ก มีหน้าต่างกระจกบานใหญ่หันออกไปทางทะเลสาบ ด้านนอกเป็นระเบียงกว้างที่มีเก้าอี้หวายสองตัวกับผ้าห่มสีครีมพับวางอยู่ แพรมุกวางกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนหันกลับมา “คุณนั่งก่อนนะคะ” “ครับ” จอมทัพนั่งลงตามที่บอกอย่างว่าง่ายผิดปกติ หญิงสาวเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่หมอให้กลับมา แล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเขา “หมอบอกให้เปลี่ยนผ้าพันแผลคืนนี้อีกรอบ”

หัวใจที่เพิ่งสงบลงจากค่ำคืนแสนอบอุ่นกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง จอมทัพเดินเข้ามายืนข้างเธอ สายตาคมกวาดมองซองในมือ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “อย่าเพิ่งเปิด” แพรมุกหันมองเขา “ทำไมคะ?” “เพราะเราไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งมันมา และตอนนี้เรามีข้อมูลมากพอแล้ว” “แต่มันถูกสอดเข้ามาใต้ประตูห้องเรา” “นั่นแหละ” จอมทัพรับซองไปจากมือเธออย่างระมัดระวัง เขาพลิกดูด้านหน้าและด้านหลัง ไม่มีชื่อ ไม่มีตราประทับ ไม่มีสิ่งใดบอกว่าคนส่งเป็นใคร ชายหนุ่มใช้นิ้วแตะบริเวณขอบซองเบาๆ สีหน้ามีความหวาดระแวงเล็กน้อย “มีอะไรอยู่ข้างใน?” “ไม่รู้ค่ะ” “งั้นคืนนี้ไม่ต้องเปิด” แพรมุกขมวดคิ้ว “แต่เขาเขียนว่าต้องเปิดก่อนเจอเฮนริกพรุ่งนี้” “นั่นยิ่งต้องระวัง บางทีอาจมีคนพยายามทำให้เราระแวงเฮนริกมากยิ่งขึ้น” “แล้วคุณคิดว่าเป็นใคร?” “ไม่รู้ แต่ฉันมองว่าไม่มีใครหวังดีสักคน” คำตอบของจอมทัพทำให้เธอเงียบ เขาไม่ได้พยายามทำเป็นรู้ทุกอย่างเหมือนทุกครั้ง แต่กลับระวังมากขึ้นกว่าเดิม “เราเอาไปให้คุณพ่อดูก่อนไหมคะ?” “ไม่ แพรวันนี้พวกท่

ดวงตาคมจ้องมองลึกลงไป ลมหายใจอุ่นรินรดใบหน้าของกันและกันอย่างร้อนรุม เสื้อผ้าของทั้งคู่กองอยู่ที่พื้นของห้องเหลือเพียงร่างเปล่าเปลือยของทั้งคู่ จอมทัพกดร่างบางลงบนเตียงก่อนโน้มตัวลงบดจูบร้อนรุ่มลงบนริมฝีปากอวบอิ่มนั้นอย่างไม่อาจห้ามใจ มือหนาบีบเค้นเนินอกอวบอิ่มนั้นเต็มแรง เสียงครางของแพรมุกยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ยิ่งขึ้นไปอีก แก่นกายใหญ่ถูกมืออีกข้างรูดรั้งอยู่หลายครั้ง ก่อนที่มือหนาจะสอดใส่นิ้วเย็นๆ เข้าไปในช่องรักและระรัวนิ้วจนร่างบางต้องยกเอวสูง "อ๊า...ซี๊ด...อ๊า..." มือบางรั้งเรือนผมของจอมทัพไว้แน่น ริมฝีปากอวบอิ่มนั้นจูบเขาอย่างดูดดื่ม ลิ้นเรียวแทรกเข้าไปในโพรงปากอุ่น หญิงสาวรุนรานเข้าไปในปากลิ้นนิ่มชอนแซะไปทั่วกระพุ้งแก้ม จอมทัพจับแก่นกายใหญ่สอดใส่เข้าไปในร่องรัก เอวหนาโยวคลึงเอวไปมา "แพร...ซี๊ด...อ๊า ที่รักครับ" ชายหนุ่มแทงเข้าออกอย่างร่ำร้อน กระแทนแก่นกายซอยระรัวจนร่างบางกระเพื่อมไปตามแรงกระแทก มือเรียวรั้งคอเขาลงมาจูบ ริมฝีปากบดเม้มจนแดง เขาจับเอวของเธอแน่นพลางกระแทกเอวพลิ้วใส่เธอไม่ยั้งจนร่างบางสั่นไหวไปตามแรงกระแทก สะโพกพริ้วรั้งร่างบางเข้า

“ใคร” จอมทัพถามเสียงนิ่ง “ประธานกลุ่มนักลงทุนครับ” ชรินทร์ตอบด้วยเสียงเรียบ จอมทัพนิ่งไป “ตอนนี้นี่นะ?” “ครับ เขาเพิ่งเดินทางมาถึงเมื่อครู่นี้ และแจ้งว่าต้องการคุยเรื่องเอกสารด้วยตัวเองตามที่ทางเราแจ้งขอตรวจสอบไป” ชายหนุ่มมองนาฬิกาเพิ่งแปดโมงกว่า “ใครเป็นคนอนุญาตให้เข้ามา” “ทางรีสอร์ตแจ้งว่าเขามีนัดหมายกับฝ่ายบริหารครับ” จอมทัพขมวดคิ้ว เขาไม่ได้มีนัดกับใครในเช้านี้ “ชื่ออะไร...วันนี้ฉันไม่มีตารางผู้บริหารที่ต้องเรียกพบนี่” “คุณเดลนี่ครับ” ชื่อดังกล่าวทำให้จอมทัพเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้จักชื่อนี้ เดลนี่เป็นหนึ่งในประธานกลุ่มนักลงทุนที่มีอิทธิพลไม่น้อย และเป็นคนที่ปกติไม่ค่อยเดินทางมาพบใครด้วยตัวเอง หากเป็นเพียงเรื่องเอกสารธรรมดา หรือเอกสารที่ว่าคือเอกสารที่เฮนริกร้องขอตรวจสอบกลับไป ชายหนุ่มกำลังจะถามต่อ เสียงเปิดประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น แพรมุกเดินออกมาพร้อมผมยาวที่ยังเปียกหมาดๆ “ใครมาคะ” จอมทัพหันกลับไปมองเธอ ก่อนตอบสั้นๆ “มีแขกน่ะ” “ใครคะ?” “คุณเดลนี่” แพรมุกหยุดเดินเพียงชื่อเดี

ไม่มีใครพูดอะไรต่ออยู่หลายวินาที ประโยคของเฮนริกยังคงค้างอยู่กลางห้อง ไม่มีหลักฐานว่ามัตซึโตะตายและก็ไม่มีหลักฐานว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ความจริงที่เหมือนจะได้คำตอบ กลับกลายเป็นคำถามที่ใหญ่กว่าเดิมเสียอีก แพรมุกมองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก เธอไม่อยากคิดต่อแล้วอย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้เพราะยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในทางเดินที่ไม่มีปลายทาง “พอแค่นี้ก่อนดีไหมคะ” เสียงของแพรมุกทำให้ทุกคนหันมามอง “ถ้าเรายังไม่มีหลักฐานเพิ่มเติม ต่อให้คุยกันทั้งวันก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา” พีระกิตมองลูกสาว ก่อนพยักหน้าช้าๆ “แพรพูดถูก ความจริงมันอาจจะไม่สำคัญเลยก็ได้ว่ามัตซึโตะยังมีชีวิตอยู่มั้ย” รัตติกาลเองก็ถอนหายใจเบาๆ “งั้นพักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะค่ะ พวกเราเครียดเรื่องนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว” เฮนริกเก็บเอกสารกลับเข้าซองอย่างระมัดระวัง เดลนี่ไม่ได้พูดอะไร เพียงปิดแฟ้มของตัวเองแต่ก่อนจะลุกขึ้น เขากลับเหลือบมองแพรมุกอีกครั้ง เป็นสายตาที่เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าในที่สุดเขาก็ไม่ได้พูด “ช่วงสายทางรีสอร์ตมีกิจกรรมอะไรบ้างครับ”