All Chapters of พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Chapter 151 - Chapter 160

“รถคันเดิมยังอยู่ด้านนอกงั้นเหรอ” แพรมุกหันไปมองจอมทัพทันที “รถสีดำที่จอดอยู่ใกล้ทางเข้ารีสอร์ตเหรอคะ?” “ใช่” “ยังอยู่ค่ะ ทำไมเหรอคะ?” จอมทัพไม่ได้ตอบในทันที เขาเหลือบมองเอ็ดเวิร์ดที่กำลังเดินเข้ามาจากทางเดินด้านข้างห้องอาหาร สีหน้าของชายหนุ่มยังคงนิ่ง แต่แววตากลับมีบางอย่างที่ทำให้แพรมุกรู้สึกไม่สบายใจ “เอ็ดเวิร์ดบอกว่า ถามไปกับทางรีสอร์ตแล้ว รถคันนั้นเข้ามาตั้งแต่เมื่อคืน” “ตั้งแต่เมื่อคืนเหรอคะ?” ลลินทวนคำทันทีที่เดินมาถึง “แต่ฉันเห็นมันจอดอยู่ตั้งแต่เช้าแล้วนะ” “มันไม่ได้เพิ่งเข้ามาครับ” เอ็ดเวิร์ดตอบ พลางวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ “กล้องวงจรปิดรีสอร์ตจับภาพได้ตั้งแต่ประมาณตีสอง” แพรมุกขมวดคิ้ว “แล้วทำไมไม่มีใครแจ้งล่ะคะ?” “เพราะรถคันนั้นมีบัตรผ่านของแขกที่พักอยู่ในรีสอร์ตน่ะครับ” “บัตรผ่านของใคร?” จอมทัพถาม เอ็ดเวิร์ดกำลังจะตอบ แต่เสียงฝีเท้าจากด้านหลังกลับดังขึ้นเสียก่อน “ของผมเอง” ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน อชิระเดินเข้ามาในห้องอาหาร โดยมีฟาน เคนตะเดินตามหลังมาอย่างสงบ ในมือของเลขานุการห

แพรมุกยังพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากชั้นบนของอาคาร ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ที่ชั้นบนของอาคาร ตึก…ตึก…ตึก… เสียงนั้นค่อยๆ เคลื่อนผ่านทางเดินด้านบน ก่อนจะหยุดลงตรงบันไดที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา เอ็ดเวิร์ดรีบปิดประตูห้องเก็บเอกสาร ขณะที่จอมทัพดึงแพรมุกเข้ามาหลบหลังตู้เหล็กทันที เฮนริกกับพีระกิตแยกไปหลบอีกฝั่ง ส่วนอชิระส่งสัญญาณให้ฟาน เคนตะเงียบเสียงโทรศัพท์ ทุกคนกลั้นหายใจ เงาดำของใครบางคนทอดลงมาตามขั้นบันได คนคนนั้นกำลังเดินลงมา ช้าๆ แต่ละก้าวหนักแน่นและระมัดระวัง ราวกับรู้ดีว่ามีคนอยู่ในอาคาร แพรมุกกำเสื้อของจอมทัพแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบกลัวว่าเสียงของมันจะดังออกไปถึงอีกฝ่าย เงานั้นหยุดอยู่หน้าประตูห้องเก็บเอกสาร มือของใครบางคนเอื้อมมาจับลูกบิด จอมทัพขยับตัวเตรียมรับมือ แต่ในวินาทีเดียวกัน เสียงโทรศัพท์ของเอ็ดเวิร์ดก็ดังขึ้นจากกระเป๋า ทุกคนชะงัก เงาด้านนอกหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัววิ่งกลับขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว “ตามไป!” จอมทัพตะโกน เขาพุ่งออกจากที่ซ่อนทันที เฮนริกกับเอ็ดเวิร์ดวิ่งตามไปติดๆ เส

แพรมุกนิ่งค้าง เธอก้มมองสิ่งที่อยู่ในมืออีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ พลิกกระดาษไปด้านหลัง ไม่ใช่ข้อความข่มขู่หรือเรื่องวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้น มีเพียงซองกระดาษสีขาวขนาดเล็กที่ถูกพับไว้ด้านใน และบนซองนั้นมีชื่อของเธอเขียนอยู่ด้วยลายมือของจอมทัพ แพรมุก “นี่คืออะไรคะ?” “เปิดดูสิ” เธอเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนค่อยๆ เปิดซองออก ด้านในเป็นสร้อยข้อมือเส้นเล็กประดับจี้รูปดอกไม้สีเงิน ดอกไม้ดอกนั้นมีลักษณะคล้ายดอกไม้ที่เธอเคยวาดเล่นในตอนที่รอเขากลับมาถึงบ้านทุกวันเมื่อชาติก่อน แพรมุกเบิกตากว้าง “คุณไปได้มันมาจากไหน?” “เธอจำไม่ได้เหรอ?” “ฉันไม่เคยเห็นมันมาก่อนค่ะ” เธอหลบสายตา จอมทัพมองจี้ในมือเธอด้วยแววตาอ่อนลง “แต่ฉันจำได้ว่าเธอวาดมันทุกวันรอฉันกลับบ้าน และเคยบอกว่า ถ้ามีใครให้ของขวัญเป็นดอกไม้นี้ เธอจะถือว่าคนนั้นตั้งใจฟังเสียงในหัวใจของเธอจริงๆ” แพรมุกชะงัก ความทรงจำบางอย่างค่อยๆ ลอยขึ้นมา ในชาติก่อนเธอเคยพูดประโยคนั้นกับเขาจริงๆ ในคืนวันครบรอบ แต่ตอนนั้นจอมทัพไม่ได้สนใจ เขาเพียงนั่งทำงานอยู่ข้าง ๆ และปล่อยให้เธอพูดเรื่องไร้สาระ

แพรมุกชะงักพลางหันกลับไปมอง โดยไม่ทันสังเกตว่าเขากำลังยืนอยู่ลับมุมทางเดิน ชายสูทสีเทามองเธอนิ่ง แววตาคู่นั้นเย็นชาและคุ้นเคยราวกับเขารู้จักเธอมานานแล้ว “ตามหาฉันอยู่เหรอ แม่หนู…” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้แพรมุกเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว เธอพยายามเพ่งมองใบหน้าของเขาให้ชัดเจน แม้จะมีความแตกต่างจากมัตซึโตะในความทรงจำอยู่บ้าง แต่ท่าทาง การแต่งกาย รวมถึงบรรยากาศบางอย่างรอบตัวชายคนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด “คุณคือ…คุณมัตซึโตะใช่ไหมคะ?” ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “มัตซึโตะ?” “ค่ะ” แพรมุกพยักหน้าเร็วๆ “เมื่อครู่นี้พยาบาลประกาศเรียกชื่อคุณมัตซึโตะ แล้วฉันก็เห็นคุณเดินออกมาจากห้องตรวจ…” เธอเว้นช่วงไป เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนเป็นประหลาดใจมากขึ้น “คุณคงเข้าใจผิดแล้วครับ” “เข้าใจผิด?” “ครับ” เขาก้มมองถุงยาที่ถืออยู่ในมือ ก่อนยกมันขึ้นเล็กน้อย “ผมไม่ได้ชื่อมัตซึโตะ ผมแค่มารับยาแทนเขา” แพรมุกนิ่งค้าง “รับยาแทน?” “คนไข้ชื่อมัตซึโตะเป็นคนไข้ของคุณหมอที่นี่ครับ เขาไม

หลังจากจบเกมตอบคำถาม ทุกคนก็กลับไปนั่งตามโต๊ะของตัวเอง อาหารที่สั่งไว้เริ่มทยอยถูกนำมาเสิร์ฟ ทั้งเนื้อย่างเสียบไม้ ซี่โครงหมูอบซอส สลัดผักสด ข้าวผัดกระเทียม ขนมปังอบชีส และอาหารทะเลที่ถูกย่างบนเตาร้อนๆ จอมทัพนั่งลงข้างแพรมุก แม้ไหล่ข้างหนึ่งจะบาดเจ็บ แต่เขายังคงพยายามตักอาหารให้เธอเหมือนปกติ “คุณไม่ต้องตักให้ฉันก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันทำเอง” “ฉันยังใช้มือได้อีกข้างได้น่ะแพร” “แต่ถ้าคุณยังขยับมาก แผลอาจจะปริเอาได้นะคะ” “ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย เธอก็จะหาว่าฉันเป็นคนป่วยอีก” แพรมุกมองเขานิ่งๆ “ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น แต่เอาจริงๆ สภาพคุณตอนนี้ก็คนป่วยจริงๆ นะคะ” “แพร...ใจร้ายจัง” เขาทำหน้างอแงจนหญิงสาวหัวเราะออกมา “คุณนี่ชอบทำตัวเหมือนเด็กจริงๆ” “ก็ทำเฉพาะกับเธอเท่านั้นล่ะ” คำตอบนั้นทำให้แพรมุกชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบก้มหน้ามองจานอาหารเพื่อซ่อนรอยยิ้ม ระหว่างที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหาร พิธีกรก็ประกาศกิจกรรมต่อไป เป็นการแข่งขันปิ้งมาร์ชเมลโลว์โดยแต่ละทีมต้องใช้ไม้ยาวย่างมาร์ชเมลโลว์เหนือกองไฟให้มีสีเหลืองทอง