Todos os capítulos de พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Capítulo 181 - Capítulo 190

หลังจากการเดินทางอันยาวนาน ในที่สุดเครื่องบินก็ลงจอดที่ประเทศไทย แพรมุกเดินออกจากสนามบินพร้อมกับจอมทัพ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ทันทีที่ได้สูดอากาศคุ้นเคย เธอกลับรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด “ในที่สุดก็กลับถึงไทยสักที” “เหนื่อยไหม” “นิดหน่อยค่ะ” จอมทัพรับกระเป๋าจากมือเธอไปถือเอง “กลับบ้านกัน” แพรมุกพยักหน้า แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงรถ เธอก็ชะงัก “เดี๋ยวนะคะ” “อะไร” “เราจะกลับบ้านเลยหรือเปล่า” จอมทัพหันมามองเธอ ก่อนยิ้มบางๆ “ใช่ ฉันมีอะไรให้เธอดูด้วย” “อะไรคะ” “เดี๋ยวก็รู้” แพรมุกหรี่ตามองเขา “คุณมีอะไรปิดบังฉันอีกแล้วใช่ไหม” “เปล่า” “สีหน้าแบบนี้คือมีแน่ๆ” จอมทัพหัวเราะเบาๆ แต่ไม่ได้ตอบ รถแล่นออกจากสนามบิน มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง แพรมุกมองวิวสองข้างทางผ่านกระจก เธอพยายามเดาว่าจอมทัพจะให้ดูอะไร แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมบอกอะไรเลย จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าไปยังคฤหาสน์ที่คุ

“ชอบไหม” “ชอบค่ะ” แพรมุกมองออกไปด้านนอกผ่านกระจกบานใหญ่ แสงแดดยามสายทอดลงบนผืนหญ้าและแนวต้นไม้ที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีต ทุกอย่างดูสงบจนเธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่รู้ทำไม...ภาพตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของเธอกระตุกแปลกๆ เหมือนเคยเห็นที่นี่มาก่อน ไม่ใช่สวนแห่งนี้แต่เป็นความรู้สึกบางอย่าง... ความรู้สึกเหมือนเธอเคยยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานนี้มาก่อน เคยทอดสายตามองสวนด้านนอกแบบเดียวกัน และเคยมีใครบางคนยืนอยู่ข้างๆ แพรมุกขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอพยายามนึกว่าตัวเองเคยเห็นภาพนี้จากที่ไหน แต่ยิ่งพยายามนึก ความรู้สึกนั้นกลับยิ่งเลือนหายไป “เป็นอะไร” เสียงของจอมทัพดึงเธอกลับมา “เปล่าค่ะ” “สีหน้าเธอไม่เหมือนคนที่ไม่เป็นอะไร” แพรมุกหันไปมองเขา “ฉันแค่รู้สึกคุ้นๆ” “คุ้น?” “ค่ะ” เธอหันกลับไปมองสวนอีกครั้ง “เหมือนฉันเคยเห็นตรงนี้มาก่อน” จอมทัพนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่เขาไม่ได้ถามซ้ำ เพียงเดินมายืนข้างเธอ “อาจเป็นเพราะเธอเคยเห็นแบบห้องหรือสวนที่คล้ายกัน” “อาจจะค่ะ” แพรมุกพยักหน้า เธอไ

แพรมุกเม้มริมฝีปาก ภาพสุดท้ายก่อนความตายค่อยๆ กลับมาอีกครั้ง เปลวไฟสีแดงส้มกำลังลุกโชนอยู่ตรงหน้า ควันดำหนาทึบลอยคลุ้งจนมองแทบไม่เห็นอะไร ประตูห้องถูกปิดสนิท ความร้อนแผ่เข้ามาจนผิวหนังแสบไปหมด เสียงกระจกแตกดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงบางอย่างที่หล่นกระแทกพื้น เธอหายใจไม่ออกพยายามตะโกนเรียกใครสักคนแต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา เธอรอเขาเขาที่ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ แต่ไม่มีเลยเขาเข้ามาเพื่อช่วยคนอื่นและจากไป มีเพียงเสียงเปลวไฟที่กำลังลุกลามเผาไหม้ตัวเธออย่างรวดเร็ว “แพร” เสียงของจอมทัพดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้ง ลมหายใจติดขัด หญิงสาวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว จอมทัพเห็นท่าทางนั้นจึงหยุดเดินทันที “เธอเป็นอะไร...ทำไมทำหน้าแบบนั้น” แพรมุกไม่ได้ตอบ เธอมองหน้าเขาแต่ครั้งนี้...สายตาที่มองกลับไม่เหมือนเดิม มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่ไว้วางใจบางอย่าง จอมทัพขมวดคิ้ว “แพร?” “อย่าเข้ามาค่ะ...ถอยออกไปเดี๋ยวนี้” เสียงของเธอสั่น ชายหนุ่มชะงักทันที “ได้แต่เธอต้องบอกฉันว่าเธอเป็นอะไร...” เขาหยุดอยู่ตรงนั้นจริงๆ แพรมุกกอดสมุดไว้แน่น ร่างกายยังสั

เสียงของแพรมุกแผ่วเบา ทว่าคำถามนั้นกลับหนักอึ้งจนบรรยากาศภายในห้องเงียบลงในทันที แสงไฟสีอุ่นจากโคมด้านข้างตกกระทบใบหน้าของหญิงสาว เผยให้เห็นหยดน้ำตาที่ยังเกาะอยู่บนขนตา ริมฝีปากของเธอสั่นเล็กน้อย แม้พยายามควบคุมตัวเองเพียงใด แต่ความกลัวที่ซ่อนอยู่ในใจกลับไม่อาจปิดบังได้ จอมทัพมองเธออยู่นาน สายตาคมเข้มเต็มไปด้วยความคิด เขาไม่ได้ตอบทันทีเพราะเขารู้ว่าคำตอบเพียงคำเดียวอาจเปลี่ยนทุกอย่างระหว่างพวกเขาไปตลอดกาล “ฉันไม่รู้แพร เรายังไม่มีหลักฐานมากพอ” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา แพรมุกก้มหน้าลงเล็กน้อย ความผิดหวังปรากฏขึ้นในแววตา “แต่ถ้าถามว่าฉันสงสัยเขาไหม...” จอมทัพหยุดไปชั่วครู่ “ใช่ เพราะเขาเป็นเพื่อนเก่าพ่อของเรา และเขาคือคนที่พ่อเธอบอกว่าตายไปแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นทันที “ฉันก็รู้สึกแบบนั้น แต่ฉันก้ยังไม่เข้าใจ ว่าถ้ามัตซึโตะยังไม่ตาย เขาจะทำเรื่องนี้ไปทำไม?” จอมทัพเดินไปหยุดข้างโต๊ะทำงาน เขาเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มเก่าที่อยู่ในมือเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ก่อนเปิดไปยังหน้าที่มีบันทึกเกี่ยวกับมัตซึโตะ ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนกระดาษเก่า

แพรมุกนั่งตัวตรงขึ้นทันที เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อมากขึ้น “คุณหมายความว่าอะไรคะ?” อชิระมองเธอ “หลังจากกลับจากรีสอร์ต ฉันให้คนค้นเอกสารเก่าเพิ่มเติมแพร” จอมทัพขมวดคิ้ว “แล้วเจออะไรบ้าง?” “ผมเจอสำเนาเอกสารอีกชุดหนึ่ง” อชิระหยิบซองสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเอกสาร วางลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะเบาๆ แต่กลับทำให้แพรมุกหัวใจเต้นแรง “นี่คืออะไร?” “เอกสารของ The River Crown” จอมทัพเอื้อมมือไปหยิบ อชิระกลับยกมือห้าม “เดี๋ยวก่อน” จอมทัพเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าอชิระไม่วางตา “มีอะไร?” “ก่อนที่คุณจะอ่านอะไร ผมอยากให้คุณดูหน้าสุดท้ายก่อน” “ทำไม?” อชิระสบตาเขาและเลื่อนไปที่ใบหน้าของหญิงสาว “เพราะถ้าคุณเปิดตั้งแต่หน้าแรก คุณอาจมองข้ามสิ่งสำคัญที่สุดของเอกสารฉบับนี้” เขาเลื่อนเอกสารออกจากซอง กระดาษเก่าหลายแผ่นถูกเย็บรวมกันไว้ อชิระเปิดไปหน้าสุดท้าย แพรมุกขยับเข้ามาดู บนหน้านั้นมีรายชื่อหลายคน บางชื่อเป็นชื่อบริษัท บางชื่อเป็นนักลงทุน บางชื่อเป็นที่ปรึก