Todos os capítulos de พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Capítulo 171 - Capítulo 180

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง แพรมุกยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินออกจากลานยิงธนูอีกฝั่งก็ถูกลูกน้องของจอมทัพเชิญกลับมาเสียก่อน “คุณอชิระครับ นายใหญ่เชิญครับ” อชิระเลิกคิ้วเล็กน้อย “เชิญผม?” “ครับ” ชายหนุ่มมองไปยังจอมทัพที่ยืนอยู่ข้างแพรมุก ก่อนยกยิ้มมุมปาก “ได้สิครับ” เขาเดินกลับเข้ามาในลานด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับไม่ได้รู้สึกถึงบรรยากาศตึง ๆ ที่กำลังเกิดขึ้นแม้แต่น้อย แพรมุกมองเขาสลับกับจอมทัพ “คุณเรียกเขามาจริงๆ เหรอคะ” “ก็เขาอุตส่าห์ยิงได้ตรงกลางเป้าขนาดนั้น” จอมทัพตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ฉันก็อยากลองดูว่าฝีมือดีแค่ไหน” อชิระหัวเราะเบาๆ “ถ้าอยากรู้ก็ถามกันดีๆ ก็ได้ครับ ไม่เห็นต้องเรียกผมกลับมาเลย” “ถามแล้วจะรู้เหรอ” จอมทัพมองเขานิ่งๆ “ต้องลองแข่งถึงจะรู้” คำพูดนั้นทำให้แพรมุกเบิกตา “คุณจะยิงแข่งกันเหรอคะ” “ครับ” จอมทัพตอบทันที อชิระเองก็ยกยิ้ม “ผมไม่มีปัญหานะ” พนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบเข้ามา “ถ้าอย่างนั้นให้ผมเตรียมเ

“กติกาง่ายๆ ครับนะครับทั้งสองท่าน” เจ้าหน้าที่อธิบายอย่างละเอียด “ยิงคนละห้าลูก เป้าจะเคลื่อนที่ตลอดเวลา คะแนนขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่ยิงถูก ใครได้คะแนนรวมสูงกว่าชนะ” จอมทัพพยักหน้า เดิมทีเขาก็ช่ำชองในกิจกรรมนี้อยู่มากเพราะฝึกมาตั้งแต่เด็ก “เริ่มเลย” อชิระยกคันธนูขึ้น “ผมขอเริ่มก่อน” “เชิญ” เป้าเริ่มเคลื่อนที่ปรับเปลี่ยนทิศทางไปมาอย่างคาดเดาไม่ได้ อชิระผ่อนคลายพลางรอจังหวะที่เหมาะสม สายตาของเขาจับจ้องที่เป้าตาไม่กระพริบ ฟิ้ว! ลูกธนูพุ่งออกไปปักเข้าวงนอกอย่างเฉียดฉิว “เจ็ดคะแนนครับ!” อชิระไม่แสดงสีหน้าใดๆ ลูกที่สอง อชิระผ่อนคลายอีกครั้งสายตามุ่งไปที่เป้าหมาย ฟิ้ว! แปดคะแนน ลูกที่สาม สิบคะแนน ลูกที่สี่ เก้าคะแนน ลูกที่ห้า สิบคะแนน พนักงานประกาศคะแนนรวมทันทีที่ยิงจบ “สี่สิบสี่คะแนนครับ!” แพรมุกเผลอปรบมืออย่างประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าอชิระจะยิงธนูเก่งขนาดนี้เลย “เก่งมากค่ะ!” อชิระหันมายิ้มให้เธอ “ขอบคุณครับ” แต่คราวนี้

ลูกน้องที่กำลังตรวจสอบซองเอกสารชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้านาย “นายใหญ่ครับ แต่ผมยังไม่พบรอยนิ้วมือที่ชัดเจน” “เปิดได้หรือยัง” “ยังครับ ผมกำลังตรวจสอบว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” จอมทัพไม่ได้เร่ง เขายังคงยืนอยู่ตรงหน้าแพรมุก ร่างสูงบังเธอไว้เกือบครึ่งหนึ่งราวกับไม่ต้องการให้มีอะไรเข้าใกล้เธอได้โดยง่าย แพรมุกมองแผ่นหลังของสามีด้วยความรู้สึกประหลาดตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนมองอยู่ไม่ใช่จากด้านนอก แต่เหมือนคนคนนั้นกำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด และกำลังรอดูว่าพวกเขาจะทำอย่างไรกับซองเอกสารนี้ “ได้แล้วครับ” ลูกน้องพูดขึ้น ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ชายหนุ่มค่อยๆ ใช้มีดปลายแหลมกรีดขอบซองอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเปิดมันออกด้านในมีเอกสารอยู่เพียงสามแผ่น ไม่มีจดหมาย ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีสิ่งของอื่นใด จอมทัพเดินเข้าไปหยิบเอกสารขึ้นมา เขากวาดสายตาอ่านเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แพรมุกสังเกตเห็นทันที “มีอะไรเหรอคะ” “ไม่มีอะไร” “คุณโกหก” จอมทัพเงียบ แพรมุกเดินเข้าไปใกล้กว่า

เธอพยายามนึกถึงเอกสารเก่าๆ ที่เคยเห็นผ่านตามาหลายครั้ง ภาพนี้เหมือนกับภาพหนึ่งในแฟ้มที่พ่อของเธอเก็บเอาไว้ แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้สนใจ เพราะคิดว่ามันเป็นเพียงภาพของรีสอร์ตแห่งหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจเก่าของครอบครัว ทว่าเมื่อมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง...ความรู้สึกบางอย่างกลับชัดเจนขึ้นมา “ในเอกสารของพ่อมีภาพนี้เหมือนกันค่ะ” “แน่ใจนะ แล้วมันคือเอกสารอะไร” จอมทัพถาม “ฉันไม่แน่ใจค่ะว่าเป็นเอกสารอะไร” แพรมุกพยักหน้า “แต่ฉันจำได้ว่าพ่อเคยเปิดแฟ้มนี้ให้ฉันเห็น แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร” อชิระเดินเข้ามาดูภาพด้วย “ภาพนี้ถ่ายเมื่อไหร่” จอมทัพหันไปถามลูกน้อง “ลองตรวจสอบกับทางรีสอร์ต” “ครับ” ลูกน้องหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาฝ่ายจัดการทันที แพรมุกยังคงจ้องภาพนั้น ในภาพเป็นรีสอร์ตแห่งเดียวกับที่พวกเขากำลังพักอยู่ตอนนี้ เพียงแต่เมื่อหลายปีก่อนสถานที่แห่งนี้ยังไม่ได้ถูกปรับปรุงใหม่ เธอไล่สายตามองในภาพบริเวณต่างๆ แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่อาคารซึ่งยืนอยู่บริเวณด้านหลัง

เสียงดนตรีคลอเบาๆ ดังขึ้นบริเวณลานด้านหน้าของรีสอร์ต หลังจากกิจกรรมต่างๆ ตลอดทั้งวันสิ้นสุดลง แขกที่มาร่วมงานต่างทยอยกลับมารวมตัวกันบริเวณเวทีสำหรับพิธีกล่าวปิดกิจกรรม บรรยากาศโดยรอบกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง เสียงพูดคุยของกลุ่มนักธุรกิจดังสลับกับเสียงหัวเราะ หลายคนกำลังพูดถึงกิจกรรมตลอดทั้งวันที่ผ่านมา บางคนพูดถึงการแข่งขันยิงธนู บางคนพูดถึงการเจรจาธุรกิจ และบางคนกำลังแลกเปลี่ยนนามบัตรเพื่อสานต่อความสัมพันธ์หลังจบงาน แต่สำหรับแพรมุก...เธอกลับไม่สามารถทำใจให้ผ่อนคลายได้เลย ภาพซองเอกสารสีดำ ภาพชายในรถ ชื่อมัตซึโตะ รวมถึงเรื่องเอกสารเก่าที่เกี่ยวข้องกับโครงการในประเทศไทยยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ “เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงของจอมทัพดังขึ้นข้างกาย แพรมุกหันไปมองเขา “เปล่าค่ะ” “โกหก” ชายหนุ่มตอบทันที แพรมุกถอนหายใจเบาๆ “ฉันแค่คิดเรื่องเมื่อกี้” จอมทัพไม่ได้ถามว่าเรื่องอะไร เพราะเขารู้ดีว่าเธอกำลังคิดถึงเรื่องเดียวกับเขา มือใหญ่เลื่อนลงมากุมมือเธอไว้ นิ้วของเขาสอดประสาน