Semua Bab พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Bab 21 - Bab 30

แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้ามายังประตูห้องทำงานของนายใหญ่หิรกุญวรเดชกรุ๊ป ภายในห้องเงียบเชียบจอมทัพนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานได้หลายนาทีแล้วตั้งแต่ลืมตาตื่น ปลายนิ้วเคาะลงบนแฟ้มเอกสารเป็นจังหวะช้าๆ สายตาคมทอดมองภาพจากกล้องวงจรปิดบนหน้าจอมอนิเตอร์ไม่วางตาด้วยกังวลใจที่เห็นได้ชัด ภาพสุดท้าย...คือแผ่นหลังของแพรมุกที่เดินออกจากห้องปีกขวาอย่างสงบนิ่ง แล้วเธอก็เงียบหายไปเลยเขาโทรไปก็ไม่รับ ไม่ตอบข้อความใดๆ ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ "...อีกห้าปีเหรอ ห้าปีอะไรกัน...แพรหมายถึงอะไร" เขาพึมพำกับตัวเองช่วงนี้แพรมุกพูดคำนี้บ่อยเกินไป 'อีกห้าปี' 'เมื่อก่อน' 'ครั้งนี้' ทุกคำเหมือนกำลังเปรียบเทียบกับโลกอีกใบหรือจริงๆ แล้วแพรมุกดาคิดมีความสัมพันธ์กับเขาแค่เพียง 5 ปีเท่านั้น แม้จะพยายามคิดหาคำตอบในคำพูดของเธอแค่ไหนแต่เขาก็กลับยิ่งหาคำอธิบายไม่ได้ นับตั้งแต่วันที่เซ็นทะเบียนสมรสทั้งท่าทาง นิสัยใจคอ ความคิด คำพูดจาและทุกๆ อย่างของหญิงสาวแปรเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แม้แต่ท่าทีที่เธอเคยคลั่งรักเขาเสียเต็มประดา วันนี้กล

เสียงทุ้มหนักแน่นนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรมุกวนไปวนมา แม้จอมทัพจะผละออกไปแล้ว แต่ความอบอุ่นจากอ้อมแขนเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่บนเรือนร่างของเธอ หัวใจที่เคยแข็งกระด้างนับตั้งแต่วันที่เกิดใหม่อีกครั้งกลับเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด 'อย่าหลงเชื่อ...ชาติที่แล้วเขาก็เคยทำดีกับเราบ้าง...แต่สุดท้าย...เขาก็เลือกคนอื่น' แพรมุกกำมือแน่น ไล่ความรู้สึกสับสนออกจากหัว จอมทัพหันไปหาคมสันทันที สีหน้าอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปหมด เหลือเพียงความเย็นชาที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดต่ำลงอย่างน่าประหลาด "รถพร้อม..." "ครับ นายใหญ่" "พาฉันไปเจอมัน" คมสันพยักหน้า ก่อนหันไปสั่งลูกน้อง "รถนำหนึ่งคัน รถประกบสองคัน รถปิดท้ายหนึ่งคัน" "ครับ!" เสียงตอบรับดังพร้อมกัน แพรมุกขมวดคิ้ว "...แค่ไปโกดัง ต้องใช้คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ" จอมทัพหันมามอง "ฉันไม่ใช่คนธรรมดา" "ฉันรู้ แต่..." แพรมุกยังพูดไม่ทันจบ ลูกน้องหลายสิบคนที่กระจายอยู่ทั่วคฤหาสน์ต่างหยุดทุกอย่างพร้อมกัน ก่อนก้มศีรษ

สิ้นเสียงนั้น ประตูโกดังถูกเปิดออกชายฉกรรจ์สองคนกระชากตัวหญิงวัยกลางคนกับเด็กชายเข้ามาผลักลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ ชายผู้ถูกมัด แพรมุกมองภาพตรงหน้าด้วยความเวทนา เธอไม่คิดว่าชีวิตคนเราจะจบลงด้วยความทรมานแบบนี้ มันทำให้เธอนึกถึงตอนที่เธอถูกทิ้งให้ตายในกองไฟ และชีวิตที่เจ็บปวกทรมานขนาดนั้นเธอไม่อยากพบเจอมันอีกแล้ว "แม่!" เด็กชายร้องไห้โฮก่อนดิ้นสุดแรงเพื่อจะเข้าไปหาพ่อ หญิงวัยกลางคนหน้าซีดเผือด น้ำตาไหลอาบแก้ม "อย่าทำลูกฉันนะ...ได้โปรด" บรรยากาศทั้งโกดังเงียบงันลูกน้องทุกคนก้มหน้า ไม่มีใครกล้าพูดแม้แต่คำเดียว จอมทัพยังคงนั่งนิ่ง สายตาเย็นเฉียบไม่เปลี่ยนแปลง ในขณะที่นายหญิงจ้องมองดูภาพนั้นอย่างสะเทือนใจ เธอหันมองจอมทัพที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ด้วยสายตาอ่อนไหว แต่ร่างสูงเหมือนกำลังสนใจอยู่กับภาพตรงหน้ามากกว่า "ฉันจะถามอีกครั้ง ใครจ้างแก" ชายผู้ถูกมัดตัวสั่นไปทั้งร่าง แต่ยังคงเม้มปากแน่น แพรมุกมองภาพตรงหน้าแล้วหัวใจบีบรัด ในชาติที่แล้ว...เธอเคยเห็นจอมทัพโหดกับศัตรูอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาเอาผู้หญิงกับเด็กเข้ามาเกี่ยวข้องแบบนี้ หญิงสาวก้าวออกมา

วินาทีนั้นเอง...ที่หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมคนหนึ่งกลับลุกขึ้นจากโต๊ะข้างๆ พร้อมกัน เธอหมุนตัวเร็วเกินไปและชนเข้ากับบริกรเต็มแรง เสียงกระแทกทำเอาแพรมุกที่รู้ล่วงหน้าถึงเหตุการณ์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว "ว้าย!" เพล้ง! ถาดอาหารทั้งถาดกระเด็น น้ำแกงร้อนๆ หกลงบนชุดเดรสสีครีมทันที เสียงร้องตกใจดังทั่วร้าน แพรมุกตัวแข็ง ดวงตาเบิกกว้าง ดวงตานั้นทั้งสับสนและตกใจ "...เกิดขึ้นจริงเหรอ" เหตุการณ์...เหมือนเดิมทุกอย่าง ต่างกันเพียงคนที่โดน...ไม่ใช่เธอแต่เป็นผู้หญิงอีกคน ในจังหวะนั้นเองจอมทัพรีบลุกขึ้นทันทีและเดินไปพยุงช่วยทั้งบริกรและหญิงสาว แพรมุกจ้องมองด้วยแววตาประหลาดใจ ชาติก่อนจอมทัพไม่ได้ทำแบบนี้กับเธอ...เขาปล่อยให้บริกรและเจ้าของร้านดูแลฉันในขณะที่มีสายด่วนเรียกให้เข้าประชุมแล้วเขาก็ไปโดยทิ้งให้เธอไปโรงพยาบาลด้วยตนเอง "คุณ!" น้ำเสียงของเขาทำให้แพรมุกหันขวับ ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยความตกใจก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ "จอม..." ทั้งร้านเงียบลง หญิงสาวคนนั้นหัวเราะเบ

รถมายบัคสีดำแล่นผ่านประตูเหล็กบานใหญ่ของคฤหาสน์หิรกุญวรเดชอย่างช้า ๆ ก่อนจะจอดสนิทหน้าบันไดหินอ่อน คนรับใช้ที่ยืนรออยู่ต่างโค้งศีรษะพร้อมกัน "นายใหญ่ครับ" "นายหญิงค่ะ" แพรมุกก้าวลงจากรถ พลางเงยหน้ามองคฤหาสน์หลังใหญ่เบื้องหน้า บ้านหลังเดิม...แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว บรรยากาศของบ้านแตกต่างไปจากเมื่อก่อนสิ้นเชิง ทั้งที่หลายอย่างในชาตินี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป ชาติที่แล้วทุกครั้งที่กลับมาถึงที่นี่ เธอจะต้องคอยกังวลว่าวันนี้จะถูกจอมขวัญตำหนิเรื่องอะไรอีก ถูกแม่บ้านจับผิดตรงไหน หรือธารธาราจะหาเรื่องให้เธอเสียใจอีกแบบไหน แต่วันนี้...เธอไม่ได้รู้สึกกลัวแบบนั้นอีกแล้วและทุกคนรอบตัวกลับยอมรับเธอและให้เกียรติเธอยิ่งกว่าเดอมเสียอีก "เป็นอะไร" เสียงของจอมทัพดังขึ้นข้างตัว แพรมุกหันไปมอง ก่อนยิ้มบาง "เปล่าค่ะ แค่รู้สึกว่า..." เธอทอดสายตามองตัวคฤหาสน์อีกครั้ง "...บ้านหลังนี้ดูใหญ่กว่าเดิม" จอมทัพหัวเราะเบาๆ "บ้านก็หลังเดิม แต่แค่เจ้าของบ้านเปลี่ยน" แพรมุก