Semua Bab พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Bab 51 - Bab 60

จอมทัพมองแผนที่โครงการ The River Crown ที่ติดอยู่บนผนัง ก่อนใช้นิ้วแตะลงบนพื้นที่ก่อสร้างเฟสแรก "ไม่ว่าแกจะเป็นใคร...แกเดินหมากได้สวยแต่ครั้งนี้...ถึงตาฉันเดินบ้าง" ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้งไม่มีใครรู้เลยว่า...ขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง มีใครบางคนเพิ่งได้รับข่าวว่า หิรกุญวรเดชกรุ๊ปกำลังเร่งหาผู้รับเหมารายใหม่และกำลังยกยิ้ม...โดยไม่รู้เลยว่า ข่าวนั้น เป็นสิ่งที่จอมทัพตั้งใจส่งไปให้เขาเอง อีกฟากหนึ่งของเมือง...ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านกระจกบานสูง เงาของชายคนหนึ่งทอดยาวลงบนพื้นไม้ เขาสวมสูทสีเทาเข้ม ยืนหันหลังให้กับห้อง มือข้างหนึ่งกำลังหมุนแหวนเงินที่สวมอยู่บนนิ้วนางอย่างเชื่องช้า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก...ก๊อก... "เข้ามา" ชายอีกคนรีบก้าวเข้ามาพร้อมก้มศีรษะ "คุณท่านครับ...ข่าวออกแล้วครับ" ชายในสูทสีเทาไม่ได้หันกลับมา ดวงตายังจ้องมองไปยังมุมนึงของที่ดินฝั่งแม่น้ำที่กำลังจะถูกแปรสภาพเป็นโครงการ The River Crown "ข่า

แผ่นโลหะขนาดเท่าจานรองแก้วน้ำบนนั้นมีรูปงูที่กำลังขดลำตัวเป็นวงกลม ดวงตาของแพรมุกเบิกกว้าง ไม่รู้ทำไม...เพียงเห็นสัญลักษณ์นั้นหัวใจของเธอกลับเต้นแรงผิดปกติ "...แพร" จอมทัพเรียกเบาๆ "เป็นอะไร" หญิงสาวสะดุ้ง "เปล่าค่ะ" เธอพยายามยิ้มแต่สายตายังคงจับอยู่ที่ลายงูไม่วางเหมือน...เธอเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อนแต่กลับนึกไม่ออกแม้จะพยายามนึกมากแค่ไหนแต่กลับเหมือนความทรงจำถูกลบหายไป "ของเก่าล่ะมั้งครับ" วิศวกรหัวเราะ "คงเป็นของเจ้าของที่คนก่อน" เขากำลังจะโยนมันใส่กล่องเก็บของ "เดี๋ยวก่อน" เสียงของจอมทัพดังขึ้น ทุกคนหันมองเขา ชายหนุ่มรับแผ่นโลหะนั้นมาดูเอง ปลายนิ้วลูบผ่านลายสลักเบา ๆ "...เก็บไว้ครับ" วิศวกรชะงัก "ครับ?" "ส่งให้ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบรวมทั้งเช็กประวัติที่ดินผืนนี้ย้อนหลังทั้งหมด" "ครับนายใหญ่" แพรมุกหันมองเขาอย่างแปลกใจ "ทำไมอยู่ๆ ถึงสนใจล่ะคะ" จอมทัพยกยิ้มบาง "ไม่รู้เหมือนกันแต่ฉันเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง พื้นที่นี้

"เธอกำลังหนีอะไรอยู่" คำถามนั้นแทงเข้าไปในหัวใจของเธอ แพรมุกก้มหน้า น้ำตาหยดลงบนหลังมือ "...ฉัน...กำลังหนีคำว่าเราไง" จอมทัพชะงักไป เขาไม่คิดว่าเธอจะพูดมันด้วยท่าทีที่นิ่งสนิทขนาดนี้ "ขึ้นรถมาก่อน...ที่นี่มันเปลี่ยว ฉันเป็นห่วง" เธอเงียบอยู่นานพลางหันมองรอบตัวที่มืดสลัวเพราะแสงไฟที่น้อยเกินกว่าความมืดที่มีอยู่ แพรมุกปิดประตูรถอีกครั้งชายหนุ่มจึงขับรถออกจากบริเวณนั้น ความเงียบเริ่มปกคลุมลงมาอีกครั้งภายในรถ “ที่เธอพูด...ว่าอยากหนีคำว่าเรา...เธอหมายความแบบนั้นจริงเหรอ” น้ำเสียงของเขาดังแผ่วแต่รับรู้ได้ถึงความหวั่นไหวในใจ "...ฉันไม่อยากกลับไปมีชีวิตแบบที่ผ่านมาแล้ว...ฉันไม่อยากกลับไปเป็นผู้หญิงที่เฝ้ารอคนคนหนึ่งอีก" จอมทัพนิ่งงัน เขาไม่เข้าใจความหมายของประโยคนั้นแต่กลับรู้สึกเจ็บอย่างประหลาด ราวกับหัวใจของเขาเคยได้ยินคำพูดนี้มา ก่อนภาพบางอย่างวาบผ่านเข้ามา เสียงผู้หญิงร้องไห้กับคำถามมากมายที่ดังก้องในหัว "โอ๊ย..." จอมทัพยกมือกุมขมับทันที อาการปวดแล่นขึ้นมาอย่างรุนแรงจนต้องใช้มือข้างเดียวประคองรถไว้ ภาพนั้นหายไปเร็วพอๆ กับที่ปรากฏเหลือเพียงความรู

"ค่ะคุณแม่ น้ำใสมาหาคุณจอมทัพเรื่องงานน่ะค่ะ แต่..." ธารธาราเน้นเสียงคำว่าแม่ ก่อนจะเว้นจังหวะเล็กน้อย พลางหันมองแพรมุกด้วยรอยยิ้มอย่างมีนัย "เป็นเรื่องที่ฉันอยากคุยกับคุณจอมทัพเพียงสองคน" คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องรับแขกเย็นเยียบลงทันทีแพรมุกไม่แสดงสีหน้าใดๆ แต่หัวใจกลับหนักอึ้งอย่างประหลาดเพราะในอดีตชาติ...ทุกครั้งที่ธารธาราปรากฏตัว มักเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ที่ทำให้เธอสูญเสียทุกอย่าง และครั้งนี้...เธอไม่รู้เลยว่า ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยอีกครั้งหรือเธอจะสามารถเปลี่ยนมันได้จริงๆ ประตูห้องรับแขกปิดลงช้าๆ หลังจากป้าสายเชิญธารธาราเข้าไปยังห้องทำงานของจอมทัพ แพรมุกยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้สร้างความรู้สึกใดให้กับเธอเลย จอมขวัญเหลือบมองสะใภ้ก่อนยกแก้วชาขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี "เธอไม่คิดจะถามหน่อยเหรอ...ว่าหนูน้ำใสมาหาลูกชายฉันเรื่องอะไร" แพรมุกยกมุมปากเล็กน้อย "ไม่จำเป็นค่ะ" คำตอบสั้นๆ ทำให้จอมขวัญชะงักไปเสี้ยววินาที "ไม่จำเป็น?" "ค่ะ" แพรมุกตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"แพร...บางครั้ง...สิ่งที่เธอพยายามเปลี่ยนอาจไม่ใช่ต้นเหตุของปัญหา" คำพูดนั้นทำให้แพรมุกเงยหน้าขึ้นแต่ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงโทรศัพท์ของอชิระก็ดังขึ้น เขามองหน้าจอเพียงครู่ ก่อนสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด "ว่าไง" ปลายสายพูดอยู่ไม่กี่วินาที อชิระลุกขึ้นทันที "ได้...ฉันจะไป" เขาวางสาย ก่อนหันมาหาแพรมุก "ที่บริษัทโทรมา หุ้นส่วนจากสวิตเซอร์แลนด์ส่งกำหนดประชุมใหม่และเขาระบุชัด...ว่าเธอต้องเข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ด้วย" แพรมุกชะงัก เธอยังไม่มั่นใจว่าสิ่งที่อชิระกำลังบอกนั้นมีเธอรวมอยู่ในนั้นด้วย "ฉัน?" "ใช่" อชิระพยักหน้า รอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าขาวตี๋นั้นอย่างอ่อนโยนแบที่แพรมุกไม่เคยได้สัมผัส "เพราะเธอคือ Project Director" หัวใจของแพรมุกเต้นแรง เธอรู้ดี...ถ้าเธอต้องไป จอมทัพก็ต้องไปเช่นกันทั้งที่ตั้งใจจะรักษาระยะห่างแต่โชคชะตากลับกำลังบีบให้ทั้งสองต้องเดินเคียงกันอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวกลับฉายแววเศร้าลงอีก “แต่ก่อนหน้านี้ไม่มีเรื่องนี้นี่...” เธอเงยหน้า