Semua Bab พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Bab 41 - Bab 50

ภายในห้องประชุมใหญ่ของหิรกุญวรเดชกรุ๊ป บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ผู้บริหารจากหลายบริษัททยอยเข้าประจำที่ เลขานุการแจกเอกสารชุดสุดท้าย ก่อนจะเดินไปยืนข้างจอภาพขนาดใหญ่ ที่ด้านหน้าจอปรากฏภาพกราฟฟิคของ The River Crown สีทองยิ่งใหญ่ "หากทุกท่านพร้อมแล้ว ขออนุญาตนำเสนอท่านผู้ดูแลโครงการพิเศษของ The River Crown ค่ะ" สิ้นเสียงนั้น ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้ง ผู้บริหารหลายคนหันไปมองพร้อมกัน "ลำดับถัดไป...ขอเรียนเชิญท่านผู้อำนวยการโครงการ The River Crown ค่ะ" แพรมุกเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา วินาทีนี้เหมือนทุกอย่างหยุดหมุนเพราะผู้อำนวยการโครงการนั้นจะดูแลทุกกรรมสิทธิ์การก่อสร้างของโครงการนี้ซึ่งในอนาคตจะมีผลต่อชีวิตเธอ ครอบครัวของเธอด้วย ในชาติที่แล้ว...คนที่จะเดินเข้ามาในตอนนี้ คือ อาชิต เสวตพรหม บิดาของธารธารา ผู้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการโครงการและเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจแทบทุกเรื่องของ The River Crown และนั่นทำให้บริษัทของจอมทัพดำเนินกิจการได้ง่ายขึ้นและขึ้นท็อปชาร์ตบริษัทที่มีอัตราการเติบโต

บรรยากาศภายในห้องประชุมยังคงเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่อาชิตจะหัวเราะเบาๆ อย่างผู้ใหญ่ที่ไม่ได้ถือสา เขายังคงควบคุมสถานการณ์ได้ดี "ผมชื่นชมครับ" ชายวัยหกสิบกว่าค่อยๆ ปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า ก่อนหันไปมองแพรมุกด้วยรอยยิ้มสุขุม "ไม่คิดว่าคุณแพรมุกดาจะเตรียมข้อมูลมาละเอียดขนาดนี้” เขายิ้มอย่างผู้ใหญ่ใจดี “ถือว่า ผมเป็นเกียรติมากที่ได้ร่วมงานกับ CEO ใหม่ไฟแรงเช่นนี้" หญิงสาวยิ้มรับเพียงเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ" อาชิตพยักหน้าช้าๆ "ในเมื่อทุกฝ่ายต่างมีข้อกังวลเรื่องงบสำรอง..." เขาหันไปมองเลขานุการ "น้ำใสช่วยจัดทำเอกสารรายละเอียดความเสี่ยงและหลักเกณฑ์การใช้งบสำรองทั้งหมด ส่งให้ทุกบริษัทภายในสามวัน" ธารธารารีบจดบันทึกทันที "รับทราบค่ะ" คำตอบนั้นทำให้ผู้บริหารหลายคนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "แบบนี้ก็ดีครับ ทุกฝ่ายจะได้สบายใจ" แพรมุกมองชายตรงหน้าเงียบๆ ยอมถอย...งั้นเหรอ ไม่เลย...เขาแค่เลือกถอยเพื่อรักษาทั้งกระดานเอาไว้เธอรู้ดีว่าอาชิตไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ ผู้ชายคนนี้กำลังรักษาภาพลัก

"หมอบอกว่า ยังไงก็ต้องมีคนช่วยปิดแผลก่อนอาบน้ำแล้วก็ไม่ควรยกแขนสูง" แพรมุกหัวเราะแห้งๆ "เดี๋ยวฉันเรียกป้าสายก็ได้ค่ะ ถ้าคุณกังวลใจ" เธอพยายามบ่ายเบี่ยง "ไม่ต้องละ" "ทำไม" "เดี๋ยวฉันทำเอง" หญิงสาวเบิกตากว้าง "คุณเนี่ยนะ" "อืม ฉันเนี่ยแหละ" "ไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอก" "ฉันทำได้ เธอไม่ต้องเกรงใจเลย" เขาหยิบแผ่นพลาสติกกันน้ำกับเทปกันน้ำเดินดุ่ยๆ เข้ามาใกล้หญิงสาว แพรมุกอ้าปากค้างในท่าทีเผด็จการของเขา "แล้วคุณเคยเหรอ" จอมทัพนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไม่เคย แต่เรียนรู้ได้ ไม่น่ายากหรอก" แพรมุกหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ "คุณนี่..." ชายหนุ่มยกแผ่นกันน้ำขึ้น "มาๆ หันหลังมา" "เดี๋ยวฉันติดเองก็ได้" "เธอติดไม่ถึงหรอก อย่าดื้อน่า" เธอเงียบไปทันทีเพราะเขาพูดถูก ตำแหน่งแผลอยู่บริเวณหัวไหล่ด้านหลังพอดีจอมทัพถอนหายใจเบาๆ "แพร" น้ำเสียงของเขานุ่มลงกว่าปกติ "ฉันเป็นสามีเธอนะ ให้ฉันดูแลเธอบ้าง" เพียงประโยคนั้น.

“แพร...ช่วยอยู่เป็นเมียฉันตลอดไปได้มั้ย?” คำพูดของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่น จนดวงตากลมที่หลับพริ้วอยู่ต้องลืมตามองอย่างสับสน ไออุ่นจากเรือนกายของอีกฝ่ายค่อยๆ แทรกผ่านช่องว่างเล็กๆ ระหว่างกัน จนหัวใจของทั้งคู่เต้นแรงราวกับได้ยินเสียงของกันและกัน แม้จะผ่านอะไรมามากมายแต่สิ่งหนึ่งที่เวลากลับไม่เคยทำให้มันเปลี่ยนได้เลยคือ เหมือนเธอเผลอหลงรักคนเดิมทั้งที่เธอได้รับโอกาสใหม่แล้ว จอมทัพค่อยๆ โน้มหน้าลงจุมพิตหน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง ก่อนจะกอดเธอไว้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ เพียงเสี้ยววินาทีร่างบางในอ้อมแขนจะหายไป ภายในห้องนอนเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ แพรมุกยังคงซุกหน้าอยู่บนแผ่นอกกว้างของเขา หัวใจของเธอเต้นแรงไม่แพ้เมื่อครู่แต่คราวนี้...ไม่ใช่เพราะความใกล้ชิด หากเป็นเพราะคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัว ทำไม...ทุกอย่างถึงเหมือนกำลังย้อนกลับไปเหมือนเมื่อห้าปีก่อน แม้ในตอนนั้นจอมทัพจะไม่เคยมีเรื่องบนเตียงกับเธอเลยแต่หัวใจของเธอตอนนี้กลับเป็นเหมือนความรู้สึกเมื่อห้าปีก่อน เธอกำลังรักเขาและต้องการเขามากขึ้นเหมือนใ

หรือว่า...หมากของอาชิตจะเริ่มเดินแล้วจริงๆ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาจอมทัพและเป็นครั้งแรก...ที่ทั้งสองมีความคิดตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เหมือนพวกเขากำลังจะช้า...และถ้ายังปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนเดินเกมอยู่ฝ่ายเดียว ความเสียหายที่จะตามมาก็ไม่พ้นเธอหรือจอมทัพแน่นอน หลังทำกิจวัตรส่วนตัวเสร็จ จอมทัพก็รีบเดินกลับไปที่ห้องทำงานชั่วคราวภายในคฤหาสน์หิรกุญวรเดช ทันที่ประตูปิดลงห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ แสงแดดยามสายส่องผ่านกระจกบานสูงลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่ แฟ้มเอกสารของโครงการ The River Crown ถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ จอมทัพเปิดแฟ้มอย่างเงียบๆ ภายในมีภาพถ่ายหลายภาพ ภาพแรก...ทั้งสองฝ่ายจับมือกันในลานจอดรถ ภาพที่สอง...เข้าไปยังห้องรับรองชั้นบนของโรงแรมและภาพสุดท้าย...ทั้งคู่แยกย้ายกันกลับเกือบเที่ยงคืน "รู้ไหมว่าพวกเขาคุยอะไรกัน" ชรินทร์ส่ายหน้า "ห้องนั้นเก็บเสียงครับนาย คนของเราพยายามจะฟังแต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย" ชายหนุ่มใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ แววตาสีเหล็กดำพยายามครุ่นคิดถึงเหตุผลต่างๆ "จับตาดูต่อ" "ครับ"