Semua Bab พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Bab 31 - Bab 40

บรรยากาศของงานยังคงดำเนินต่อไปอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงดนตรีดังแว่วหวานไปทั่วงานราวกับภาพความฝัน เพียงไม่นานนักเสียงของพิธีกรก็ดังขึ้นทั่วทั้งห้อง ทุกสายตาหันกลับมาสนใจที่บนเวทีอีกครั้ง "เรียนเชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ อีกห้านาที จะเริ่มพิธีเปิดงานอย่างเป็นทางการ ขอเรียนเชิญทุกท่านมายังบริเวณหน้าเวทีครับ" ผู้คนทยอยเดินไปยังหน้าเวทีทันที จอมทัพหันมามองภรรยาพลางยื่นมือมาตรงหน้าเธอ "ไปกัน" แพรมุกพยักหน้า แต่มือของเขายังยื่นอยู่แบบนั้นจนเธอต้องเอื้อมมือไปวางบนมือหนานั้นอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเดินเคียงข้างเขาออกไป ระหว่างทางเธอเผลอเหลือบมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ติดอยู่บนผนัง สองทุ่มสิบห้านาที จู่ๆ หัวใจของเธอก็กระตุกวูบ ภาพหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว เวที...เสียงกรีดร้อง...แก้วแตก...คนวิ่งวุ่น...แต่ภาพกลับพร่าเลือนเกินกว่าจะจับรายละเอียดได้ "...อะไร" เธอหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว "แพร" จอมทัพหันกลับมา "เป็นอะไร" หญิงสาวรีบส่ายหน้า "ไม่มีอะไรค่ะ" แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดกลับไม่หายไปเหมือนกำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้นและมัน...เกี่ยวข้อง

"คนไข้เสียเลือดมากค่ะ!" พยาบาลที่วิ่งมารับรีบขานอาการให้แพทย์ทราบ "เตรียมห้องฉุกเฉิน!" "รีบค่ะ!" จอมทัพอุ้มแพรมุกลงจากรถด้วยตัวเอง ไม่มีใครกล้าห้าม ไม่มีใครกล้าขอให้วางลงบนเตียง ทุกคนต่างเปิดทางให้ชายหนุ่มเดินเข้าไปถึงหน้าห้องฉุกเฉิน ทันทีที่เขาวางร่างบางลงที่เตียงคนไข้ และปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแพทย์ดูแลต่อ เขาก็เดินออกมานั่งที่หน้าห้องฉุกเฉิน "นายครับ..." คมสันเดินเข้ามา แต่ยังไม่ทันพูดจอมทัพก็เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากประตูห้องฉุกเฉิน "ตรวจสอบทุกคนที่อยู่หลังเวที" "ครับ" "กล้องวงจรปิดทุกตัว" "ครับ" "รวมถึง..." เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "...ชายชุดสูทสีเทา" คมสันชะงัก "นายใหญ่เห็นเขาเหมือนกันหรือครับ" จอมทัพหันมาช้าๆ "แกก็เห็น?" "ครับ" "หลังเกิดเหตุประมาณสามสิบวินาที คนของผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง เขาไม่ได้วิ่งหนี ไม่ได้ตกใจแต่..." คมสันเม้มริมฝีปาก "...เขายืนมองนายหญิงตลอด"

แพรมุกมองเหม่อไปนอกหน้าต่าง ภาพเหตุการณ์ในงานเลี้ยงยังคงหมุนเวียนในหัวซ้ำๆ เธอเอื้อมมือแตะหัวไหล่ข้างขวาเบาๆ ความเจ็บยังคงแล่นแปลบอยู่ใต้ผ้าพันแผลแต่สิ่งที่ทำให้เธอขมวดคิ้ว...ไม่ใช่บาดแผล หากเป็นความรู้สึกประหลาดในเสี้ยววินาทีก่อนโครงเหล็กจะหล่นลงมาเหมือน...มีใครบางคนแตะที่หัวไหล่ของเธอเบาๆ แล้วผลักเธอออกจากตำแหน่งเดิมเพียงนิดเดียว นิดเดียว...ที่มากพอจะทำให้โครงเหล็กเฉี่ยวผ่านแทนที่จะตกลงใส่ศีรษะตรงๆ "คิดไปเองมั้ง..." แพรมุกพึมพำกับตัวเอง ก่อนหลับตาลงช้าๆ แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับรู้สึกว่า...เมื่อคืนนี้เธอไม่ได้รอดมาเพราะโชคหากเพราะ...มีใครบางคนช่วยเธอไว้ในวินาทีสุดท้าย ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออกเบาๆ จอมทัพเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด สูทสีดำที่สวมตั้งแต่เมื่อคืนเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทถูกถอดออกเรียบร้อย ทันทีที่เห็นแพรมุกลืมตาอยู่ ชายหนุ่มก็หยุดฝีเท้าลง "ฟื้นแล้ว" แพรมุกพยักหน้าเบาๆ สายตาของเธอกวาดมองใบหน้าคมตรงหน้าอย่างพินิจ ใต้ดวงตาของเขามีรอยคล้ำจา

ก๊อก...ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้น แพรมุกละสายตาจากแฟ้มพลางปิดลงช้าๆ "เชิญค่ะ" ประตูเปิดออกพร้อมร่างของชายวัยหกสิบกว่าในชุดสูทสีกรมท่า ทันทีที่เห็นลูกสาวนั่งอยู่บนเตียง สีหน้าเคร่งขรึมของเขาก็อ่อนลง "แพร" "พ่อ" แพรมุกยิ้มกว้างทันที ชายชราก้าวเข้ามา ก่อนยกมือแตะศีรษะลูกสาวเบาๆ สีหน้าส่อแววเป็นห่วงอย่างเฆ้นได้ชัด "เป็นยังไงบ้าง" "แพรดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ" เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก "พ่อกับแม่ตกใจมากตอนรู้ข่าว พ่อคิดว่าต้องเสียลูกไปแล้ว" คำพูดนั้นทำให้แพรมุกนิ่งไป เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้รักมากกว่าสิ่งใดบนโลก "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูก พ่อคงรับไม่ไหว" "ขอโทษค่ะพ่อ...แล้วแม่ล่ะคะ" "ซื้อของอยู่ข้างล่างเดี๋ยวคงตามขึ้นมา...แล้วนี่นี่ยังไม่เลิกทำงานอีกเหรอ" ชายสูงวัยเหลือบเห็นแฟ้มเอกสารบนเตียง แพรมุกหัวเราะแผ่วๆ "พักนานไม่ได้ค่ะพ่อ โครงการ The River Crown รอไม่ได้" เพียงได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของผู้เป็นพ่อก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ลูกดูสนใจโครงการนี้มาก" แพรมุกสบตาพ่อของตนก่อนตอบด้วยน

ทั้งสองเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยเคียงกัน ตลอดทางเดินพยาบาลและเจ้าหน้าที่หลายคนต่างยกมือไหว้จอมทัพด้วยความเกรงใจ "สวัสดีค่ะ นายใหญ่...ขอบคุณที่บริจาคเครื่องช่วยหายใจให้นะคะ" จอมทัพเพียงพยักหน้ารับสั้นๆ แพรมุกหันมองอย่างแปลกใจ "นี่คุณบริจาคให้โรงพยาบาลนี้ด้วยเหรอ" "อืม ทุกปี" "ทำไมไม่เคยเห็นข่าว" จอมทัพตอบเรียบๆ "ทำบุญ ไม่จำเป็นต้องลงข่าว" แพรมุกชะงักไป ชาติที่แล้ว...เธอแทบไม่เคยถามเรื่องของเขา เธอเอาแต่คิดว่าเขาเป็นนักธุรกิจเลือดเย็นและเธอเพียงแค่ทำหน้าที่เมียที่ดีที่รักและดูแลเขาอย่างดีก็เพียงพอ แต่เธอกลับไม่เคยเห็นเขาในมุมมองที่โลกมองเขาเลยสักนิด แต่วันนี้...เธอกลับพบด้านที่ไม่เคยรู้จักมากขึ้นเรื่อยๆ ด้านที่ดีมากในแบบที่เธอไม่เคยจินตนาการถึง "มองอะไร" จอมทัพหันมาถาม แพรมุกรีบละสายตา "เปล่านี่ ก็แค่..." เธอเว้นจังหวะ "...รู้สึกว่าฉันไม่เคยรู้จักคุณเลย" ประโยคนั้นทำให้จอมทัพหยุดเดิน ชายหนุ่มมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบางๆ "งั้น..." เขาเอื้อม