Semua Bab พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Bab 71 - Bab 75

"ไม่ต้องเรียกแล้ว แพร...รับปากได้มั้ยว่าจะไม่ทิ้งฉันไปไหน" ดวงตาสีเหล็กดำวิงวอนและขอร้องในที ถ้าเป็นชาติที่แล้วเธอคงละลายกลายเป็นน้ำไปแล้วกับสายตาแบบนี้ "ฉันจะรับปากในสิ่งที่ฉันไม่แน่ใจได้ยังไง..." แพรมุกชะงักไปทั้งตัว ใบหน้าขาวเนียนค่อยๆ แดงระเรื่อ เมื่อมือหนาบีบมือของเธอแน่นขึ้น "ถ้างั้น...ก็แค่ช่วยเป็นเมียฉัน...และอยู่ดูแลฉันทุกวันแค่นั้นได้มั้ย" จอมทัพยิ้มจางๆ "ให้ทะเบียนบ้านก็มีเธออยู่ด้วย ในทะเบียนสมรสก็ยังมีชื่อเธออยู่กับฉัน...และอยู่กับฉันไปทุกๆ วัน" หญิงสาวยกช้อนเคาะหน้าผากเขาเบาๆ ราวกับจะแหย่ พลางยิ้มออกมาอย่างร่าเริง "ยังไม่หายดีก็พูดไปเรื่อยอีกแล้วนะ" จอมทัพมองเธอนิ่ง พลางรั้งร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรด “ฉันไม่ได้พูดไปเรื่อย...แต่ฉันพูดจริงๆ” แพรมุกส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนจ้องมองใบหน้านั้นกลับอย่างจะเอาเรื่อง พลางทุบแขนร่างสูงเบาๆ “พอได้แล้ว...อ้าปาก แล้วทานข้าวซ๊ะ" เธอผละออกพลางตักโจ๊กจะป้อนเขา คราวนี้จอมทัพยอมอ้าปากแต่โดยดี ชายหนุ่มเคี้ยวช

"แล้วก็..." คุณหมอหันมายิ้มให้แพรมุก "ฝากคุณแพรมุกดูแลคนไข้ด้วยนะครับ" แพรมุกยิ้มรับอย่างสุภาพ "ค่ะ" จอมทัพยกยิ้มมุมปากทันที "ได้ยินแล้วใช่ไหม" แพรมุกหันมาค้อน "คุณหมอฝาก ไม่ได้หมายความว่าคุณจะดื้อได้" "ฉันไม่ดื้อ" จอมทัพยกยิ้ม "จริงเหรอ" "ถ้าเป็นคำสั่งของเธอ...ฉันเชื่อฟัง...ทุกอย่างเลย" คุณหมอส่ายหน้าพร้อมเสียงหัวเราะ "งั้นหมอคงหมดหน้าที่แล้วครับ" บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่นานนักชรินทร์ คมสัน ก็ช่วยกันจัดเก็บสัมภาระทั้งหมด ชุดสูทสีดำของจอมทัพถูกนำมาแขวนไว้เรียบร้อย ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง แพรมุกรีบเดินเข้ามาประคองทันที "เดินไหวไหม" "ไหว" แม้ปากจะตอบแบบนั้น แต่แพรมุกก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ เธอจับแขนของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะล้มลงอีกครั้ง จอมทัพเหลือบมองมือเล็กที่เกาะแขนตัวเองอยู่ ก่อนรอยยิ้มบางๆ จะปรากฏขึ้น "แพร" "คะ" "เธอกำลังประคองฉันเหรอ" หญิงสาวก้มมองมือตัวเอง ก่อนรีบปล่อยทันที "ฉัน...ก็แค่กลัวคุณล้ม" "อ้อ...โอเคๆ" เขาพยัก