All Chapters of พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Chapter 71 - Chapter 80

ภายในห้องผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง คุณหมอกระแอมเบาๆ เพื่อดึงทุกคนกลับสู่ความเป็นจริง ก่อนจะก้มมองแฟ้มประวัติในมือ "ผลตรวจโดยรวมถือว่าน่าพอใจครับ ไม่มีเลือดออกในสมอง และสัญญาณชีพกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่..."สายตาของแพทย์มองตรงไปยังจอมทัพ "...อาการปวดศีรษะและความทรงจำที่ย้อนกลับมาเป็นช่วงๆ ยังต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด" จอมทัพพยักหน้ารับสั้นๆ "ผมเข้าใจครับ" "ช่วงนี้ห้ามเครียด ห้ามพักผ่อนน้อย และถ้ามีอาการปวดศีรษะรุนแรง หรือเห็นภาพแบบเมื่อครู่อีก ให้รีบมาโรงพยาบาลทันทีเพราะอาจเกิดการช็อคหรือสมองตายได้" "ครับ" แพทย์ปิดแฟ้มลง ก่อนหันไปมองแพรมุกด้วยรอยยิ้มบาง "ส่วนคุณแพรมุกดา..." หญิงสาวชะงักเล็กน้อย "คะ?" "ผมคงต้องฝากคุณดูแลคนไข้แทนพวกเราสักหน่อย" แพรมุกกะพริบตาปริบๆ พลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงงงวย "ฉัน?" “ครับ...ดูจากอาการแล้ว คุณน่าจะเป็นยาที่ดีที่สุดของคุณหสดินทร์ในตอนนี้" คำพูดของคุณหมอทำเอาพยาบาลสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังแอบยิ้มตามส่

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบาๆ ก๊อก...ก๊อก... แพรมุกค่อยๆ ดึงมือของตัวเองออกจากปลายนิ้วที่เกี่ยวกัน ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู "เชิญค่ะ" ประตูห้องถูกเปิดออก ชรินทร์และคมสันเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารสีดำหลายแฟ้ม ขณะที่ธนาถือกระเป๋าโน้ตบุ๊กตามเข้ามาด้านหลัง "ขออนุญาตครับคุณจอมทัพ" จอมทัพพยักหน้าเบาๆ "เข้ามา" สายตาของเขายังคงมองตามแพรมุกไม่ห่าง จนคมสันแอบเหลือบมองชรินทร์แล้วอมยิ้มดูเหมือน...เจ้านายของพวกเขาจะไม่ได้ป่วยแค่ร่างกายแต่ป่วยเพราะอาการ "ติดเมีย" หนักกว่าที่คิด "มีอะไร" ชรินทร์วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะรับแขกภายในห้อง "เอกสารประชุมที่สวิตเซอร์แลนด์ครับ ฝ่ายยุโรปส่งกำหนดการทั้งหมดมาแล้ว" แพรมุกหันไปมองแฟ้มหนาเกือบสิบเล่ม ก่อนขมวดคิ้วน้อยๆ "เยอะขนาดนี้เลยเหรอ" ธนายิ้มบางๆ "นี่เฉพาะสรุปครับคุณแพร" "ส่วนเอกสารฉบับเต็มส่งเข้าระบบแล้ว" จอมทัพกำลังจะลุกจากเตียง แต่แพรมุกรีบเดินมาขวางทันที "จะไปไหน" "ไปดูเอกสารครับ" "นั่งลงค่ะจอมทัพ" หญิงสาวพูดเสียงเรียบ จอมทัพเลิกคิ้

คำตอบของชายหนุ่มทำให้แพรมุกชะงักนิ่ง จอมทัพโน้มตัวลงจุมพิศที่หน้าผากของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน รอยจูบอุ่นๆ ทำให้หญิงสาวหัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ภาพนั้นทำให้ชรินทร์ซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้าถึงกับหลบสายตาผ่านกระจกมองหลัง เขาไม่เคยคิดเลยว่า...วันหนึ่งเจ้านายผู้เย็นชาจะดูโรแมนติกขึ้นมากขนาดนี้ แพรมุกผละตัวออกจากอ้อมแขนพลางหันออกไปมองนอกหน้าต่าง เธอพยายามทำสีหน้าเป็นปกติทั้งที่ภายในรู้สึกเขินอายจนทนไม่ไหว "นายหญิงครับ" คมสันหันมาจากเบาะผู้โดยสารด้านหน้า "เรื่องเที่ยวบินพรุ่งนี้ ผมยืนยันเวลาเช็กอินของเครื่องเรียบร้อยแล้วครับ" แพรมุกพยักหน้ารับ "พาสปอร์ตของทุกคนครบแล้วใช่ไหม" จอมทัพถามขึ้นเสียงเรียบ "เรียบร้อยครับนายใหญ่" "จัดเตรียมเอกสารประชุม ล่ามและทีมกฎหมายให้พร้อมด้วย" "ล่ามและทีมกฏหมายเดินทางล่วงหน้าไปเมื่อคืนแล้วครับ" “ดีมาก...” จอมทัพกลับมาทำหน้าเรียบนิ่งอีกครั้ง แพรมุกกดเช็กข้อมูลในแท็บเล็ตอีกครั้ง ก่อนพยักหน้าด้วยความพอใจ จอมทัพมองเธอเงียบๆ ผู้หญิงคนนี้...ต่อให้เขาไม่อยู่ เธอก็จัดการทุกอย่างได้อ

เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของหิรกุญวรเดชกรุ๊ปค่อยๆ แตะรันเวย์ของสนามบินนครซูริกอย่างนุ่มนวล หลังผ่านพิธีการตรวจคนเข้าเมือง ขบวนรถยุโรปสีดำหรูสามคันก็เคลื่อนออกจากสนามบิน มุ่งหน้าสู่สำนักงานใหญ่ของบริษัทพันธมิตร สองข้างทางเต็มไปด้วยทิวทัศน์ของเมืองซูริกในฤดูใบไม้ผลิ อาคารสไตล์ยุโรปเรียงรายอย่างงดงาม ทะเลสาบสีฟ้าใสสะท้อนกับแสงแดดยามเย็น แต่ภายในรถ...บรรยากาศกลับเงียบผิดปกติ แพรมุกกำลังตรวจสอบสไลด์การนำเสนอเป็นครั้งสุดท้าย ส่วนจอมทัพนั่งหลับตาเอนพิงเบาะตามคำสั่งของแพทย์ ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา...รถทั้งขบวนก็เลี้ยวเข้าสู่อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทพันธมิตร แสงแดดสะท้อนกระจกมายังรถที่แล่นเข้ามา ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก แพรมุกเวยหน้าขึ้นมองอาคารกระจกสูงหลายสิบชั้นตั้งตระหง่านอยู่กลางย่านธุรกิจ หน้าทางเข้ามีทีมผู้บริหารยืนรอต้อนรับเรียงแถว ทุกคนส่งยิ้มทักทายด้วยความเป็นมิตร แพรมุกเดินตามจอมทัพเข้าไปยังหน้าอาคารอย่างสง่างามและสุขุม "Welcome, Mr. Hasadin. (ยินดีต้อนรับครับ คุณหสดินทร์)" ชายวัยหกสิบปีในชุดสูทสีกรมท่าก้าวเข้ามาจับมือจอมทัพพร้อมรอยยิ้ม จอม

"คุณสองคน...คบกันมานานไหมคะ" ลลินนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ "ประมาณสามปีก่อนค่ะ จอมทัพมาทำโปรเจคของบริษัทเขา ส่วนฉันมาเรียน ป เอกเพิ่มพอดี" หัวใจของแพรมุกเหมือนถูกบีบรัด สามปี...นานกว่าที่เธอคิด "รู้จักกันเพราะโครงการนี้เหรอคะ" "เปล่าค่ะ ฉันเข้ามาฝึกงานที่นี่ ส่วนจอมทัพเขาทำโปรเจคร่วมกับที่นี่อยู่ก่อนแล้ว" “ดีจังนะคะ พวกคุณได้มาอยู่ในประเทศที่สวยขนาดนี้” แพรมุกพยายามอมยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ "ตอนแรกเราทะเลาะกันทุกวันเลยค่ะ" แพรมุกเงยหน้ามองทันที "ทะเลาะ?" ลลินหัวเราะเบาๆ "จอมทัพเขาดื้อมากค่ะ อวดเก่ง ทำแต่งาน ไม่ยอมพัก ไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมนอน เราเถียงทุกครั้งเวลาฉันให้กลับไปพัก" รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ เป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังนึกถึงอดีต ไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะ แพรมุกเงียบเพราะภาพเหล่านั้น...เธอไม่เคยเห็น ลลินพูดต่อ "แต่จริงๆ แล้ว...เขาเป็นคนใจดีมากๆ เวลาพนักงานทำงานดึก เขาจะอยู่เป็นคนสุดท้าย เวลามีใครทำพลาด เขาก็รับผิดแทน ทุกคนที่นี่เลยเ