Semua Bab พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Bab 11 - Bab 20

ขณะนั้นเองสายลมแรงพัดผ่านจนแฟ้มเอกสารในมือแพรมุกหลุดปลิว กระดาษกระจัดกระจายเต็มพื้น อชิระรีบก้มลงช่วยเก็บทันที แผ่นกระดาษหลายใบค่อยปลิวพริ้วไปตามลมทำให้หญิงสาวต้องรีบวิ่งเก็บ ในจังหวะนั้นเองที่ร่างบางเสียจังหวะทำให้ร่างเอนไปมาไร้ทิศทาง "ระวังครับ พื้นไม่เรียบ" เขาเอื้อมมือประคองข้อศอกของเธออย่างสุภาพ ภาพนั้น...ทำให้จอมทัพกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ชอบเลย...ไม่ชอบที่ผู้ชายคนอื่นแตะตัวภรรยาของเขาแม้จะเป็นเพียงการช่วยเหลือ กว่าจะรู้ตัวร่างสูงก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของทั้งสองคน ใบหน้าเรียบนิ่งมองแพรมุกสลับกับอชิระอย่างไม่พอใจ แพรมุกไม่ได้สนใจร่างสูงที่ยืนอยู่เธอเพียงเก็บเอกสารและปัดทรายที่ติดเลอะอยู่บนกระดาษ "ขอบคุณค่ะ" แพรมุกรับแฟ้มคืน พร้อมยิ้มให้อชิระอีกครั้ง รอยยิ้มเดียวกันนั้น...กลับกลายเป็นของคนอื่นไปแล้วจอมทัพรู้สึกเหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจของเขาไม่หยุด ชายหนุ่มดึงแฟ้มเอกสารจากมืออชิระมาไว้ในมือตัวเอง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้นด้วยความเดือดดาล "เดี๋ยวฉันถือเอง" น้ำเสียงเรียบแต่เย็นจัด ทำให้แ

"แพร!" เสียงเรียกของเขาดังขึ้นอย่างร้อนรน แพรมุกนิ่วหน้าด้วยความแสบร้อนที่แล่นวาบจากแก้มซ้ายจนถึงใบหู มุมปากแตก เลือดสีแดงสดค่อยๆ ซึมออกมา ทั่วทั้งลานก่อสร้างตกอยู่ในความเงียบงันไม่มีใครกล้าหายใจแรง ทุกคนปิดปากเงียบอย่างไม่อยากเชื่อสายตาในสิ่งที่เห็น ผิดกับธารธาราที่เธอแอบยิ้มอย่างสะใจ และเพราะคนที่ลงมือตบ... คือคุณหญิงจอมขวัญ หิรกุญวรเดช ทำให้ไม่มีใครกล้าเอะอะอะไร "แม่!" จอมทัพหันไปมองผู้เป็นมารดา สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ เขาประคองร่างบางไว้ในอ้อมแขนโดยไม่คิดจะปล่อยออก พลางหันไปเผชิญหน้ากับจอมขวัญ "แม่ทำอะไรน่ะ!" จอมขวัญยิ้มและยังคงเชิดหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน "แม่ก็สั่งสอนเมียของแกไง " "สั่งสอน?" น้ำเสียงของจอมทัพเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด "นี่ไม่ใช่การสั่งสอน นี่คือการทำร้ายร่างกาย" คำพูดของลูกชายทำให้จอมขวัญชะงักไปชั่วขณะ ตลอดชีวิต...จอมทัพไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอ ธารธาราเห็นสถานการณ์เริ่มไม่เป็นไปตามที่คิด จึงรีบเดินเข้ามาแทรกกลาง "คุณหญิงคะ...อย่าโกรธเลยนะคะ คุณแพรมุกดาคงไม

เช้าวันรุ่งขึ้นที่คฤหาสน์หิรกุญวรเดช คฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาที่ทรรศนียภาพงดงามติดอันดับของประเทศ รั้วเหล็กดัดสูงหลายเมตรค่อยๆ เปิดออกช้าๆ เมื่อรถโรลส์-รอยซ์สีขาวของตระกูลเทวาภิรมย์แล่นผ่านประตูใหญ่เข้ามา เสียงล้อรถบดผ่านพื้นหินแกรนิตดังแผ่วเบา บรรดาแม่บ้าน คนสวน และบอดี้การ์ดต่างหันมองรถคันนั้นเป็นตาเดียว "นายหญิงกลับมาแล้ว..." เสียงกระซิบดังขึ้นเป็นทอดๆ แต่ครั้งนี้...ไม่มีใครเห็นหญิงสาวที่เคยยิ้มหวาน แสนดีและพยายามเอาใจทุกคนอีก เมื่อประตูรถถูกเปิดออกแพรมุกดาก้าวลงจากรถในชุดสูทสีขาวเรียบหรู แว่นกันแดดสีชาอ่อนปิดบังดวงตาคู่สวยเอาไว้ เส้นผมยาวถูกรวบต่ำอย่างประณีต ทุกย่างก้าวของเธอสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยอำนาจ จอมทัพเดินอ้อมมาจากอีกฝั่งของรถ "เดินทางเหนื่อยไหม" แพรมุกถอดแว่นกันแดดออกช้าๆ หันมองจอมทัพที่เดินออกมารับด้วยหางตา "จอมทัพ จำข้อตกลงของเราได้ใช่ไหม" ชายหนุ่มพยักหน้า "ฉันจำได้ทุกข้อ" "ดี" เธอหันไปมองบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์

หญิงสาวเดินนำเข้าไปในคฤหาสน์ ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นหินอ่อน เหมือนกำลังเดินย้อนกลับเข้าสู่อดีต แต่ครั้งนี้...เธอไม่ได้เดินเข้ามาเพื่อขอความรักอย่างขอทานอีก แต่เธอเดินเข้ามา...เพื่อเปลี่ยนชะตาชีวิตของตัวเอง ทันทีที่ก้าวผ่านประตูไม้สักบานใหญ่ จู่ๆ ภาพบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวเปลวไฟ...ควันสีดำ...เสียงกระจกแตก... ที่แห่งนี้คือสถานที่ที่เธอตายในชาติก่อน ที่ๆ รวบรวมความทรงจำที่เจ็บปวดทั้งหมดของเธอไว้และเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่หัวเราะอยู่ในความมืด แพรมุกชะงักเท้า หายใจไม่เป็นจังหวะ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก เธอหันมองไปยังโถงบันไดด้านขวาโดยอัตโนมัติ เพราะตรงนั้น...ในชาติที่แล้ว...เธอเคยเห็นใครบางคนยืนอยู่แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไร ใบหน้าของคนคนนั้นก็ยังพร่าเลือน "แพร..." เสียงของจอมทัพดึงเธอกลับสู่ปัจจุบัน "เป็นอะไรรึเปล่า" แพรมุกสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนส่ายหน้าเบาๆ "ไม่มีอะไรค่ะ" เธอเงยหน้ามองบันไดอีกครั้ง แล้วคิดในใจอย่างเงียบงัน 'ครั้งนี้...ฉันจะรู้ให้ได้ว่า...คืนนั้น ใครเป็นคนทำให้ที่นี่เกิดไฟไหม้'

ในเวลาเดียวกันภายในห้องแพรมุกใช้สองมือดันตู้หนังสือหนักๆ อย่างสุดแรง ครืด...เสียงไม้เสียดสีกับพื้นดังขึ้นช้าๆ ด้านหลังตู้ ปรากฏประตูเหล็กบานเล็กซ่อนอยู่ในผนัง มีแม่กุญแจเก่าคล้องไว้แต่สิ่งที่ทำให้แพรมุกหยุดหายใจ ไม่ใช่ประตูบานนั้น หากเป็น...รอยเลือดสีน้ำตาลเข้มที่แห้งติดอยู่ตรงขอบวงกบคล้ายรอยเลือดที่แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีก็ยังไม่ถูกลบออกไป "นี่มัน..." แพรมุกค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะ ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างแรง ปัง! "แพรมุก!" เสียงทุ้มของจอมทัพดังลั่น ชายหนุ่มยืนหอบอยู่หน้าประตู ดวงตาคมเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ตู้หนังสือถูกเลื่อนออกแล้วและ...ประตูเหล็กลับที่ไม่มีใครแตะต้องมาหลายปีกำลังถูกเปิดเผยต่อสายตาของแพรมุก... "แพร!" เสียงตะโกนของจอมทัพดังก้องไปทั่วห้อง ชายหนุ่มรีบก้าวเข้ามาคว้าข้อมือของหญิงสาวทันที ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสแม่กุญแจสนิมเขรอะบนประตูเหล็ก "อย่าแตะ!" แรงกระชากทำให้แพรมุกหันกลับมามองเขาอย่างตกใจ ดวงตาคมของจอมทัพเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเป็นสีหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน