พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

แพรมุกมองหน้าเขาด้วยดวงตาที่แดงกร่ำ กำมือแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ หัวใจของเธอสั่นไหวกับคำถามนั้นถ้าเป็นชาติที่แล้ว...เพียงได้ยินเขาพูดแบบนี้แค่ไม่กี่คำ เธอคงพร้อมยอมทุกอย่างโดยไม่ลังเล แต่ตอนนี้...มันสายเกินไปแล้ว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง "คุณเพิ่งถามฉันว่า...คุณยังเป็นสามีของฉันอยู่ไหมใช่ไหม" จอมทัพจ้องเธอนิ่ง แพรมุกยิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แล้วคุณเคยถามตัวเองหรือเปล่า...ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา...คุณเคยทำหน้าที่สามีของฉันจริงๆ บ้างไหม"คำถามนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบกริบแม้แต่อชิระยังนิ่งไป จอมทัพขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง" "ฉันก็หมายความตามที่พูด" แพรมุกตอบเรียบๆ "วันที่ฉันต้องการคุณ...คุณไม่เคยอยู่ วันที่ฉันเจ็บ...คุณไม่เคยมองเห็น แม้แต่วันที่ฉันร้องไห้...คุณไม่เคยหันกลับมามองด้วยซ้ำ" ทุกคำพูดราวกับคมมีด กรีดลงบนหัวใจของชายหนุ่มทีละแผล จอมทัพส่ายหน้า "ไม่จริง...ตั้งแต่วันที่เราคบกันจนถึงวันนี้ ฉันดูแลเธอใส่ใจเธอตลอดนะแพร"

"นายใหญ่!" ชรินทร์รีบเข้ามาประคองอีกครั้ง เมื่อเห็นเลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลออกจากโพรงจมูกของผู้เป็นนาย หยดเลือดตกลงบนพื้นหินอ่อนเป็นจุดๆ จอมทัพกลับไม่สนใจ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่แพรมุกเพียงคนเดียว "แพร..." น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาอย่างคนใกล้หมดแรง "ฉัน...เคยทิ้งเธอไว้จริงๆ เหรอ..." คำถามนั้น...ทำให้แพรมุกถึงกับกลั้นหายใจเพราะเป็นครั้งแรก...ที่จอมทัพไม่ได้ถามว่า เกิดอะไรขึ้น แต่ถามว่า...ฉันเคยทิ้งเธอไว้จริงๆ เหรอ คำถามนั้นทำให้หัวใจของเธอเหมือนถูกใครบางคนบีบจนแทบแหลกสลาย หยดน้ำตาไหลเอ่อลงมาร่างบางสะอื้นเบาๆ เธอเฝ้ารอวันนี้มาตลอด...เฝ้ารอวันที่ผู้ชายคนนี้จะจำทุกอย่างได้ จำคืนที่ไฟโหมกระหน่ำ จำเสียงร้องไห้ของเธอ จำความเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอแบกเอาไว้เพียงลำพังแต่พอวันนั้นมาถึงจริงๆ...กลับไม่มีความรู้สึกสะใจแม้แต่น้อย มีเพียงความเจ็บที่มากกว่าเดิมหลายเท่า "จอมทัพ..." เสียงของเธอสั่นจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง ชายหนุ่มยังคงมองเธอไม่กะพริบ เลือดสีแดงสดก็ไหลออกจากจมูกมากกว่าเดิม หยดแล้วหยดเล่า เปื้อนร

"นายใหญ่หมดสติแล้วครับ!" เสียงของชรินทร์ดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องรับรอง ทุกคนที่ยืนนิ่งอยู่ต่างได้สติกลับคืนมาในเวลาเดียวกัน คมสันรีบผลักประตูเปิดกว้างให้ทีมแพทย์ประจำตระกูลวิ่งเข้ามาพร้อมเปลสนามและอุปกรณ์ฉุกเฉิน "ขอพื้นที่ด้วยครับ!" แพทย์วัยกลางคนรีบคุกเข่าลงข้างร่างของจอมทัพ ก่อนตรวจชีพจรอย่างรวดเร็ว "ความดันตก...ชีพจรเต้นเร็วมาก" เขาเงยหน้าสั่งลูกทีมทันที "ให้ออกซิเจนเร่งด่วน" หน้ากากออกซิเจนถูกสวมลงบนใบหน้าของชายหนุ่มแต่แม้จะหมดสติ...มือของจอมทัพกลับยังคงกำชายเสื้อของแพรมุกเอาไว้แน่นแน่นเสียจนปลายนิ้วซีดขาว พยาบาลพยายามแกะมือของเขาออกแต่ไม่ว่าจะดึงอย่างไร นิ้วทั้งห้าก็ไม่ยอมคลาย...เขายังคงกำชายเสื้อของหญิงสาวไว้แน่นแม้จะหมดสติไปแล้วส "คุณผู้หญิงคะ..." พยาบาลหันมามองแพรมุกอย่างลำบากใจ "ช่วยหน่อยค่ะ..." แพรมุกก้มมองมือใหญ่ที่กำชายเสื้อของตัวเอง หัวใจเหมือนถูกใครบางคนบีบรัดอีกครั้งเธอค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของเขา "จอมทัพ..." เสียงของเธอแผ่วเบา "จอมทัพปล่อยก

"ผมรับใช้นายใหญ่มาตั้งแต่ยังเด็ก ผมไม่เคยเห็นเขารักใครมากขนาดนี้และยิ่งก็ไม่เคยเห็นเขาทรมานเพราะใครมากเท่านี้เหมือนกัน" แพรมุกหลับตาลงช้าๆ ภาพต่างๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว รอยยิ้มของจอมทัพ คำพูดเย็นชาของเขาในอดีตชาติ กำลังตีกันกับความอบอุ่นของเขาในชาตินี้และภาพเมื่อครู่...ตอนที่เขาหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ทุกอย่างปะปนกันจนเธอแยกไม่ออกแล้วว่าควรเกลียด...หรือควรให้อภัย ในจังหวะนั้นเองประตูห้อง CT ก็เปิดออกอย่างกะทันหัน แพทย์เจ้าของไข้เดินออกมาด้วยสีหน้าแพรมุกรีบลุกขึ้นยืนแทบจะในทันที มือทั้งสองกำแน่นจนปลายเล็บจิกฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว...หัวใจหล่นวูบลงในทันที "คุณหมอ..." แพรมุกเป็นคนแรกที่เอ่ยถาม เสียงของเธอสั่นอย่างปิดไม่มิด "เป็นยังไงบ้างคะ" แพทย์ถอนหายใจยาว "ผล CT ไม่พบเลือดออกในสมองครับ" ทุกคนเหมือนจะโล่งใจแต่คำพูดต่อจากนั้นกลับทำให้บรรยากาศตึงเครียดอีกครั้ง "แต่คลื่นสมองของคุณหสดินทร์มีความผิดปกติเป็นช่วงๆ เหมือนสมองกำลังถูกกระตุ้นด้วยความเครียดรุนแรงบางอย่าง เราจำเป็นต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดอ

เครื่องวัดสัญญาณชีพส่งเสียงเตือนดังถี่กว่าเดิม ตามด้วยเสียงที่เหมือนเครื่องถูกรั้งไปมาในห้องฉุกเฉิน ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ! แพทย์เจ้าของไข้รีบวิ่งเข้าไปตรวจอาการ ก่อนหันมามองทุกคนที่ยืนอยู่หน้าประตู "ใครคือคุณแพรครับ" ทุกสายตาหันไปมองแพรมุกพร้อมกัน หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนยกมือขึ้นช้าๆ "ฉันค่ะ" แพทย์พยักหน้า "รบกวนคุณเข้ามาหน่อยครับ" จอมขวัญรีบขัดขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "ไม่ได้! คนที่จะเข้าไปดูแลลูกชายฉันคือ หนูน้ำใส" แพทย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผมเข้าใจครับแต่ตอนนี้อาการของคนไข้สำคัญที่สุด และจากการสังเกต คนไข้มีการตอบสนองต่อเสียงของคุณผู้หญิงท่านนี้อย่างชัดเจน ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเธอ สัญญาณชีพจะคงที่ขึ้น ผมจึงจำเป็นต้องขอความร่วมมือ" คำตอบของแพทย์ทำให้จอมขวัญถึงกับนิ่งงัน ธารธารากัดริมฝีปากแน่น มือทั้งสองกำชายเสื้อจนยับย่น แพทย์หันมาทางแพรมุกอีกครั้ง "ช่วยเข้ามาเรียกคนไข้หน่อยนะครับ" แพรมุกพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะก้าวผ่านทุกคนเข้าไปในห้องผู้ป่วย ภายในห้อ