ไม่มีใครกล้าพูดอีกแต่แม้คำตอบจะเย็นชา เยี่ยนจิ่งเฉินก็รู้ดีว่าตนไม่สามารถทำสิ่งที่อยากทำได้ เขาอยากไปคุนหนิงตั้งแต่คืนแรก อยากถามว่าหลินเวยกินข้าวหรือยัง อยากรู้ว่านางนอนหลับดีหรือไม่ อยากด่านางสักรอบที่คืนตราหงส์ต่อหน้าคนทั้งราชสำนักโดยไม่ยอมฟังเขา และเหนือสิ่งอื่นใด เขาอยากบอกนางว่าไม่ต้องกลัวแต่เขาทำไม่ได้ เพราะคนทั้งราชสำนักเพิ่งตั้งคำถามว่า ฮองเฮามีอิทธิพลเหนือการตัดสินพระทัยของฮ่องเต้หรือไม่ หากเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าปกป้องนางทุกด้าน คนที่สร้างข่าวลือจะได้สิ่งที่ต้องการทันทีช่วงบ่าย หวังอี้นำชามาวาง เยี่ยนจิ่งเฉินยังอ่านฎีกาอยู่“คุนหนิงเป็นอย่างไร”หวังอี้ชะงัก นี่เป็นคำถามที่ฮ่องเต้ถามทุกวันตลอดห้าวัน “ทุกอย่างเรียบร้อยพ่ะย่ะค่ะ”“นางกินข้าวหรือไม่”“เสวยตามปกติพ่ะย่ะค่ะ”“นอน?”“ชิงหลัวบอกว่าทรงบรรทมไม่ดึกมาก”เยี่ยนจิ่งเฉินหยุดพู่กัน“ชิงหลัวบอกเจ้า?”หวังอี้รีบตอบ “กระหม่อมไม่ได้ไปถามโดยตรงพ่ะย่ะค่ะ คนส่งของจากคุนหนิงพูดกับคนของกระหม่อม”“อืม” เยี่ยนจิ่งเฉินเขียนต่อ ผ่านไปครู่หนึ่งก็ถามอีก “นางพูดถึงเราหรือไม่”หวังอี้เกือบสำลัก “ฝ่าบาท…”“ตอบ”“ไม่มีใครรายงานเรื่องนั้นพ
Last Updated : 2026-11-13 Read more