Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ฉันเซ็นไม่ได้ค่ะ”แววตาของหลิวหยางเปลี่ยนเป็นเย็นชา “เมื่อครู่เธอบอกว่ายอม”“ฉันยอมหย่า แต่ไม่ได้ยอมถูกโกง”“ไม่มีใครโกงเธอ เงินสองพันหยวนมากพอให้เธอใช้ชีวิตไปได้ระยะหนึ่ง ต่อให้ถูกโรงพยาบาลไล่ออกก็ยังไม่ลำบากทันที”หลี่น่าหยิบปากกาขึ้นมา แต่ไม่ได้เซ็นชื่อ เธอใช้ปลายปากกาขีดเส้นใต้ข้อความเกี่ยวกับทรัพย์สินทีละบรรทัด“บ้านพักบนถนนเหอผิงซื้อหลังเราแต่งงานได้หนึ่งปี เงินดาวน์ส่วนหนึ่งมาจากเงินเก็บของฉัน และอีกส่วนมาจากเงินที่แม่ของคุณให้ในฐานะของขวัญแต่งงาน ต่อให้ใช้ชื่อบริษัทซื้อ บ้านนั้นก็ยังเป็นทรัพย์สินที่เกิดขึ้นระหว่างสมรส”หลิวหยางมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลี่น่ากล่าวต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาแทรก“เงินลงทุนครั้งแรกในโรงงานสิ่งทอจำนวนห้าพันหยวน มาจากเงินกู้ที่ใช้ชื่อของเราสองคนเป็นผู้รับผิดชอบ ฉันเป็นคนลงนามค้ำประกัน และในช่วงสองปีแรก เงินเดือนของฉันถูกนำไปใช้ชำระดอกเบี้ยทุกเดือน”เธอพลิกไปอีกหน้า“รถบรรทุกสองคันของบริษัทซื้อหลังแต่ง

หลี่น่าลุกขึ้นจัดผ้าห่มบนเตียงให้ดูยุ่งเล็กน้อย ก่อนปล่อยผมลงมาปรกใบหน้าและนั่งพิงหัวเตียงด้วยท่าทางอ่อนแรง เธอหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าผ้าแล้วกดปุ่มเครื่องนี้เป็นของเก่าที่เจ้าของร่างเดิมเคยซื้อจากร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้ามือสองเพื่อใช้บันทึกการบรรยายทางการแพทย์ ตัวเครื่องมีรอยถลอกและต้องใช้ถ่านก้อนเล็กสองก้อน แต่ยังทำงานได้ดีหลี่น่านำมันซ่อนไว้ใต้หมอน โดยหันช่องรับเสียงออกมาทางขอบเตียง จากนั้นจึงค่อยเดินไปเปิดประตูหญิงสาวในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนยืนอยู่ด้านนอก ในมือถือปิ่นโตโลหะสามชั้นกับถุงผลไม้ ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยแป้งบาง ๆ เส้นผมถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อยและติดกิ๊บมุกสีขาวซูเจินเป็นหญิงสาวหน้าตาอ่อนหวาน ดวงตากลม ริมฝีปากบาง เวลายิ้มมักทำให้คนรู้สึกว่าเธอไร้พิษภัยหากหลี่น่าไม่รู้ความจริงจากความทรงจำของร่างเดิม เธออาจเชื่อเช่นเดียวกัน“พี่หลี่”ซูเจินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเธอ ก่อนยื่นมือมาจับแขนด้วยท่าทีเป็นห่วง“พี่ดูผอมลงไปมากเลยค่ะ ฉันได้ข่าวว่าพี่ป่วย ทำไมไม่ส่งคนไปบอกฉัน ฉันเป็นห่วงแทบ

ซูเจินนิ่งไปเพียงชั่วขณะ ก่อนตอบด้วยท่าทีระมัดระวัง“ฉันไม่ค่อยได้พบพี่หลิวค่ะ”“เขาบอกว่าจะหย่ากับฉัน”“จริงหรือคะ”ซูเจินยกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ แต่ความยินดีวูบหนึ่งในแววตากลับไม่อาจหลบพ้นสายตาของหลี่น่า“ฉันไม่คิดเลยว่าพี่หลิวจะทำแบบนี้ พี่กำลังลำบาก เขาควรอยู่ข้างพี่สิคะ”“เขาบอกว่าฉันทำให้เขาอับอาย”“พี่อย่าโกรธเลยนะคะ ผู้ชายเวลาถูกกดดันอาจพูดรุนแรงไปบ้าง ฉันเชื่อว่าลึก ๆ แล้วพี่หลิวยังเป็นห่วงพี่”หลี่น่ามองหน้าอีกฝ่าย“เธอดูเข้าใจเขาดีนะ”ซูเจินรีบก้มหน้าลง “ฉันเพียงคาดเดาค่ะ”“นาฬิกาเรือนนั้น หลิวหยางเป็นคนซื้อให้หรือ”คำถามตรงไปตรงมาทำให้ซูเจินสะดุ้ง แขนข้างที่สวมนาฬิกาถูกดึงไปซ่อนไว้หลังตัวทันที“ไม่ใช่นะคะ ฉันบอกแล้วว่าซื้อจากตลาด”“ฉันเพียงถาม ไม่เห็นต้องตกใจ”“ฉันกลัวพี่เข้าใจผิดค่ะ ช่วงนี้พี่กับพี่หลิวมีปัญหากัน ฉันไม่

หากวันนั้นครูประจำชั้นไม่มาช่วย หลี่น่าคงไม่มีโอกาสเรียนแพทย์ครอบครัวนี้ไม่เคยส่งเสียเธอพวกเขาพยายามขัดขวางทุกก้าวด้วยซ้ำ“ฉันเรียนได้เพราะทุนการศึกษา” หลี่น่ากล่าว “ค่าอาหารตอนมัธยมเป็นเงินที่ฉันได้จากการช่วยงานโรงอาหาร ค่าเดินทางไปสอบครูหลิวเป็นคนออกให้ ส่วนค่าเรียนแพทย์ได้รับการยกเว้นเพราะผลสอบของฉันดี คุณสองคนเคยให้เงินฉันไปเรียนกี่หยวนกัน”เฉินซูอิงหน้าแดงทันที“นี่เธอกำลังทวงบุญคุณกับคนที่เลี้ยงเธอมาหรือ”“ฉันเพียงพูดความจริง”“ถ้าไม่มีบ้านของเรา เธอคงตายข้างถนนตั้งแต่เด็กแล้ว”หลี่กั๋วเฉียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำ“หลี่น่า พูดกับแม่ดี ๆ หน่อย ต่อให้พวกเราไม่ได้มีเงินส่งเรียนมาก แต่ก็รับเธอมาเลี้ยงจริง”หลี่น่าหันมองเขาพ่อบุญธรรมคนนี้มักทำตัวเหมือนเป็นคนกลาง แต่ทุกครั้งที่ภรรยาทุบตีหลี่น่า เขาจะเดินออกจากบ้าน ทุกครั้งที่หลี่เฉียงแย่งอาหารหรือเงินของเธอ เขาจะบอกให้พี่ยอมน้อง และทุกครั้งที่เฉินซูอิงคิดจะขายเธอให้ครอบครัวอื่นเพื่อแล

หลี่น่าหันกลับมาที่โต๊ะ หยิบกระดาษขึ้นมาเขียนเหตุการณ์ตามลำดับเวลา ตั้งแต่วันที่ผู้ป่วยเฉินกั๋วเกิดอาการช็อก วันที่โรงพยาบาลสั่งพักงาน วันที่หลิวหยางส่งจดหมายหย่า ไปจนถึงวันที่ซูเจินและครอบครัวบุญธรรมมาหาเธอวงชื่อของบุคคลที่เกี่ยวข้องไว้ทีละคน หวังหมิ่นอยู่ต้นทางของคำสั่งยาผิด หนิงเอ๋อกับฮุ่ยชิวเป็นผู้ช่วยกดดันให้หลี่น่าลงชื่อ ซูเจินเข้าถึงกระเป๋าแพทย์ ห้องพักแพทย์ และอาจเคยเข้าไปในฝ่ายเวชระเบียนหลิวหยางต้องการให้เธอหย่าโดยสละทรัพย์สิน ครอบครัวหลี่ถูกใช้เป็นเครื่องมือกดดันด้านชื่อเสียง สิ่งที่ยังขาดคือพยานจากเหตุการณ์จริงสมุดบันทึกของเจ้าของร่างเดิมช่วยยืนยันว่าเธอเคยทักท้วง แต่หน้าสำคัญถูกฉีกออก เครื่องบันทึกเสียงของซูเจินเปิดเผยว่าอีกฝ่ายรู้รายละเอียดในห้องเก็บยา แต่ยังไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าใครเป็นผู้แก้คำสั่งยาหากต้องการกลับเข้าสู่โรงพยาบาล เธอจำเป็นต้องหาคนที่เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตนเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง หลี่น่าหยุดเขียน เธอเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนัง เพิ่งผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังครอบครัวหลี่ออกไป เป็นไปได้ว่าหลี่เฉียงย้อนกลับมา หรือ