All Chapters of ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

กับดักของคนเจ้าเล่ห์เช้าวันต่อมา หลี่น่ามาถึงโรงพยาบาลเร็วกว่าปกติครึ่งชั่วโมงทางเดินของแผนกอายุรกรรมยังเงียบ มีเพียงเสียงพยาบาลเวรดึกกำลังส่งต่องานและเสียงล้อรถเข็นยาดังเป็นระยะ แสงอ่อนจากหน้าต่างทอดลงบนพื้นกระเบื้องสีหม่น ทำให้บรรยากาศในโรงพยาบาลดูสงบกว่าความเป็นจริงมากหลี่น่าเดินตรงไปยังห้องเก็บตัวอย่างเลือดพร้อมกระเป๋าแพทย์ในมือ ภายในห้องยังไม่มีใครอยู่ เธอจึงปิดประตูแล้ววางถาดอุปกรณ์ลงบนโต๊ะเมื่อคืนเธอวางแผนทั้งหมดไว้อย่างละเอียดคนที่สลับตัวอย่างเลือดครั้งก่อนเชื่อว่าตนทำได้โดยไม่มีใครจับได้ หากหลี่น่าเพียงรายงานเรื่องเศษผ้ากับเส้นผม ฝ่ายตรงข้ามคงปฏิเสธได้ง่าย พวกเขาอาจอ้างว่าหนิงเอ๋อเคยเข้าไปในห้องเก็บตัวอย่างด้วยเหตุผลอื่น หรือร่องรอยเหล่านั้นตกค้างมาจากวันก่อนสิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่เพียงหลักฐานทางอ้อมเธอต้องการจับให้ได้ตอนลงมือหลี่น่าหยิบหลอดแก้วสองหลอดออกมาจากกระเป๋า ภายในไม่ได้บรรจุเลือดของผู้ป่วยจริง แต่เป็นน้ำสีแดงที่ผสมให้มีลักษณะใกล้เคียงเลือด เธอติดฉลากชื่อผู้ป่วยสองรายซึ่งไม่มีตัวตน โดยใ

หัวหน้าพยาบาลยืนยันสิ่งที่เห็นทั้งหมด หลิวเหมยให้การตรงกัน หลี่น่านำสมุดบันทึกเวลารับส่งตัวอย่าง รวมถึงซองที่เก็บเส้นผมและเศษผ้าสีน้ำตาลแดงจากกล่องขนส่งครั้งก่อนออกมาแสดงแต่หวังหมิ่นก็เตรียมคำแก้ต่างมาอย่างดี เธอยืนยันว่าหลอดปลอมของหลี่น่าไม่ใช่ตัวอย่างจริง จึงยังไม่เกิดความเสียหายต่อผู้ป่วย หนิงเอ๋ออาจทำผิดระเบียบจากการเข้าใจผิด แต่ไม่มีหลักฐานโดยตรงว่าเป็นผู้สลับตัวอย่างเลือดเมื่อวานส่วนเส้นผมกับเศษผ้าก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่าเป็นของหนิงเอ๋อ เพราะห้องเก็บตัวอย่างมีคนเข้าออกหลายคน เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองมีสีหน้าลำบากใจ หวังหมิ่นยังกล่าวต่อ“หนิงเอ๋อเป็นแพทย์ที่มีประวัติการทำงานดีมาตลอด หากลงโทษรุนแรงจากเรื่องที่ยังไม่ชัดเจน อาจไม่เป็นธรรมกับเธอ”หัวหน้าพยาบาลแค่นเสียง“การลอกฉลากตัวอย่างเลือดต่อหน้าพยานยังไม่ชัดเจนอีกหรือ”“ลงโทษเรื่องนั้นได้ค่ะ แต่ไม่ควรเชื่อมโยงไปถึงเหตุการณ์เมื่อวานโดยไม่มีหลักฐาน”หลังการถกเถียงยาวนาน ฝ่ายปกครองจึงมีคำสั่งเพียงให้หนิงเอ๋อเขียนจดหมายชี้แจง รับคำตักเตือน และงดเข้าใ

“จากอาการที่พบ ฉันคิดว่าต้องตรวจน้ำไขสันหลังเพื่อดูว่ามีการติดเชื้อหรือไม่ ระหว่างเตรียมตรวจควรเก็บเลือดและเริ่มยาปฏิชีวนะที่ครอบคลุมเชื้อรุนแรงโดยเร็ว หากผลออกว่าไม่ใช่ เราค่อยปรับการรักษา แต่ถ้าใช่ ทุกนาทีมีความหมายค่ะ”หวังหมิ่นแค่นเสียง“เธอพูดเหมือนตัวเองเป็นผู้รับผิดชอบหลัก ทั้งที่ยังอยู่ภายใต้การประเมินของฉัน”หลี่น่าหันกลับมา“ถ้าอย่างนั้นคุณจะสั่งตรวจไหมคะ”หวังหมิ่นนิ่งไปคนรอบข้างต่างรอฟังคำตอบหากเธอยอมสั่งตรวจ เท่ากับยอมรับว่าการวินิจฉัยว่าเป็นไข้หวัดธรรมดาอาจผิด แต่หากปฏิเสธแล้วเด็กอาการทรุด ความรับผิดชอบก็อาจย้อนกลับมาหาเธอสุดท้ายหวังหมิ่นจึงตอบอย่างระมัดระวัง“ยังไม่มีเหตุผลเพียงพอ ฉันจะให้ยาลดไข้ ให้น้ำเกลือ และสังเกตอาการก่อนสองชั่วโมง”หลี่น่ามองเด็กชายซึ่งเริ่มครางและยกมือกุมศีรษะ“สองชั่วโมงอาจนานเกินไปค่ะ”“ฉันเป็นผู้ประเมิน เธอต้องทำตามคำสั่ง”“ถ้าเด็กชักหรือหมดสติระหว่างรอ ใครจะรับผิดชอบ&rdqu

ชื่อเสียงที่เริ่มกลับคืนหลังเหตุการณ์เด็กชายเสี่ยวหานป่วยด้วยเยื่อหุ้มสมองอักเสบ บรรยากาศภายในโรงพยาบาลประชาชนก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่หลี่น่าเดินผ่านทางเดิน เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่จะหลบสายตาหรือแสร้งทำเป็นยุ่งกับงาน ไม่มีใครอยากเข้าใกล้แพทย์หญิงที่ถูกพักงานและกำลังอยู่ระหว่างการสอบสวน เพราะกลัวว่าหวังหมิ่นจะมองว่าพวกเขาเลือกข้างแต่ในเช้าวันนี้ หลายคนกลับพยักหน้าทักทายเธอก่อนพยาบาลรุ่นน้องสองคนเดินเข้ามาถามเรื่องการประเมินอาการทางระบบประสาทของเด็กอย่างสนใจ แพทย์ฝึกหัดคนหนึ่งนำตำราเก่ามาขอให้เธอช่วยอธิบายวิธีแยกอาการคอแข็งจากการเกร็งเพราะไข้สูง แม้แต่เจ้าหน้าที่ห้องปฏิบัติการซึ่งเคยหลีกเลี่ยงเธอ ยังเดินเข้ามารายงานผลตรวจของคนไข้ด้วยท่าทีสุภาพกว่าปกติชื่อของหลี่น่าเริ่มถูกพูดถึงในแง่อื่น ไม่ใช่แพทย์หญิงที่สั่งยาผิดจนคนไข้เกือบเสียชีวิต แต่เป็นแพทย์หญิงที่ช่วยคนงานจากภาวะลมรั่วในช่องอกและวินิจฉัยเยื่อหุ้มสมองอักเสบได้ทันเวลาหลี่น่าไม่ได้แสดงความดีใจออกมามากนัก เธอรู้ดีว่าชื่อเสียงของคนคนหนึ่งสามารถเปลี

ด้านล่างเป็นบทความยาว กล่าวถึงคดีสั่งยาผิด การฝ่าฝืนคำสั่งพักงาน การเจาะหน้าอกคนงานโดยไม่มีผลเอกซเรย์ และการยืนยันเจาะน้ำไขสันหลังเด็กชายท่ามกลางคำคัดค้านของแพทย์อาวุโสทุกประโยคเขียนเหมือนเป็นเพียงการตั้งคำถามแต่ทุกคำถามกลับถูกวางไว้เพื่อให้ผู้อ่านเชื่อว่าหลี่น่าเป็นแพทย์ทะเยอทะยานที่ใช้ความเสี่ยงของคนไข้แลกกับชื่อเสียงของตนเองหลี่น่าอ่านจนจบ ก่อนพับหนังสือพิมพ์ลงอย่างสงบ เสียงซุบซิบจากทางเดินดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อวานเธอเพิ่งเริ่มได้ชื่อเสียงกลับคืน วันนี้กลับมีคนพยายามลากเธอลงไปอยู่ในโคลนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หลี่น่าไม่รู้สึกสิ้นหวังเหมือนเจ้าของร่างเดิม เธอเพียงมองชื่อผู้เขียนข่าวที่อยู่ท้ายบทความ แล้วจดจำมันไว้ในใจ“เริ่มกลัวฉันจนต้องใช้หนังสือพิมพ์แล้วหรือ”หลี่น่าวางมือลงบนพาดหัวข่าว แววตาค่อย ๆ เย็นลง ครั้งนี้เธอจะไม่เพียงแก้ข่าว เธอจะตามให้พบว่าใครเป็นคนส่งเอกสารภายในโรงพยาบาลให้หนังสือพิมพ์ และทำให้คนคนนั้นต้องรับผิดชอบต่อคำโกหกทุกคำที่ตีพิมพ์ออกมาข่าวฉาวหน้าโรงพยาบาลเช้าวันนั้น หน้าโรงพยาบาลประช