All Chapters of ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

นักข่าวบางคนจำเขาได้ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนทันที“ท่านหยางจากกระทรวงสาธารณสุขใช่ไหมครับ”“ใช่ครับ แต่วันนี้ผมพูดในฐานะพ่อของคนไข้ก่อน ตำแหน่งของผมไม่ได้เปลี่ยนผลตรวจ และไม่ได้เปลี่ยนความจริงว่าลูกชายผมติดเชื้อรุนแรงจริง”เขานำสำเนาจดหมายร้องเรียนกับจดหมายชื่นชมออกมาแสดง“ครอบครัวเราไม่ได้เขียนจดหมายเพราะคุณหมอหลี่มีชื่อเสียง เราเขียนเพราะเธอกล้าทำในสิ่งที่ถูกต้องตอนที่คนอื่นต้องการให้รอ”บรรยากาศหน้าโรงพยาบาลเริ่มเปลี่ยนไปคำถามที่เคยเต็มไปด้วยข้อกล่าวหากลายเป็นการขอรายละเอียด นักข่าวหลายคนเริ่มอ่านหลักฐานแทนการตะโกนไล่ถาม บางคนหันกลับไปพิจารณาหนังสือพิมพ์ฉบับเดิมด้วยสีหน้าสงสัยนักข่าวอาวุโสคนหนึ่งถามขึ้น“คุณหมอหลี่ เอกสารบางส่วนในข่าวมาจากรายงานภายในโรงพยาบาล คุณคิดว่าใครเป็นคนส่งให้หนังสือพิมพ์”หลี่น่าไม่ตอบชื่อใคร“ฉันไม่กล่าวหาโดยไม่มีหลักฐานค่ะ แต่เอกสารเหล่านั้นเป็นเอกสารที่บุคคลทั่วไปเข้าถึงไม่ได้ ผู้สื่อข่าวควรถามผู้เขียนข่าวว่ารับมาจากใคร และได้รับเ

“คุณหมอ เป็นอะไรไหม”“ฉันไม่เป็นไร คุณล่ะ”“ปลอดภัย”ทั้งสองรีบลงจากรถ ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนตกตะลึง ผู้โดยสารหลายคนได้รับบาดเจ็บ บางคนศีรษะแตก บางคนแขนหัก เด็กหญิงคนหนึ่งติดอยู่ใต้เบาะ ขณะที่คนขับรถหมดสติอยู่หลังพวงมาลัย หลี่น่าไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว“ผู้กองหวัง!”“ครับ”“ช่วยแยกคนที่เดินได้ออกมาก่อน แล้วตรวจหาคนที่หายใจลำบาก”“ได้”หวังเหว่ยตะโกนสั่งทหารที่บังเอิญโดยสารมาด้วยกันให้ช่วยเคลียร์พื้นที่ หลี่น่ารีบคุกเข่าข้างชายวัยกลางคนที่มีเลือดออกจากต้นขา เธอฉีกผ้าพันแผลจากกระเป๋าพยาบาลสนามของหวังเหว่ย แล้วกดห้ามเลือดทันที“จับตรงนี้ไว้ อย่าปล่อย”ชาวบ้านคนหนึ่งรีบทำตาม จากนั้นเธอวิ่งไปหาเด็กหญิงที่ติดอยู่ใต้เบาะ“หวังเหว่ย ช่วยยกเบาะ!”“หนึ่ง สอง สาม!”ทั้งสองช่วยกันยกเบาะจนเด็กถูกดึงออกมา เด็กหญิงร้องไห้ด้วยความตกใจ แต่ยังรู้สึกตัวดี หลี่น่าตรวจอย่างรวดเร็ว“กระดูกไม่ผิดรูป น่าจะฟกช้ำ พา

หลิวหยางยังไม่ยอม เขาดึงเธอเข้าหาตัว หวังเหว่ยเคลื่อนไหวทันที เขาจับข้อมือของหลิวหยางและกดลงอย่างแม่นยำ บังคับให้อีกฝ่ายคลายมือจากหลี่น่าโดยไม่ต้องออกแรงรุนแรงเกินไป หลิวหยางเซถอยหนึ่งก้าว“คุณทำอะไร”หวังเหว่ยยืนขวางระหว่างเขากับหลี่น่า ท่าทางสงบนิ่ง แต่แววตาคมกริบอย่างนายทหารที่พร้อมควบคุมสถานการณ์“ห้ามคุณใช้กำลังกับเธอ”“เธอเป็นภรรยาผม”“การเป็นสามีไม่ได้ให้สิทธิ์คุณบังคับหรือทำร้ายร่างกายภรรยา”หลิวหยางขยับข้อมือที่ถูกกด รู้สึกทั้งเจ็บและเสียหน้า“นี่เป็นเรื่องของครอบครัว”“ทันทีที่คุณใช้กำลังในที่สาธารณะ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวอีกต่อไป”หวังเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“มีพยานอยู่หลายคน หากคุณพยายามบังคับเธอขึ้นรถหรือแตะต้องเธออีก ผมจะนำตัวคุณส่งเจ้าหน้าที่และดำเนินการตามกฎหมาย”หลิวหยางจ้องเขาอย่างเดือดดาล“คุณกำลังขู่ผมหรือ”“ผมกำลังเตือนให้คุณหยุดก่อนสร้างความผิดเพิ่ม”ค

“ให้สารน้ำเกลือทางหลอดเลือดดำทันที ตรวจน้ำตาลซ้ำ เตรียมกลูโคส และนำยาสเตียรอยด์สำหรับฉีดมา”พยาบาลชะงัก “ต้องขออนุมัติคุณหมอหวังก่อนหรือไม่คะ”หวังหมิ่นรีบกล่าว “ยังไม่อนุมัติ”หลี่น่าหันไปมองเธอ“ผู้ป่วยกำลังความดันตกและเริ่มไม่รู้สึกตัว หากรอ อาจเข้าสู่ภาวะช็อกเต็มที่”“เธอกำลังจะใช้ยาที่ไม่ได้ระบุในแนวทางปกติของโรงพยาบาล”“ยานี้มีข้อบ่งชี้ชัดเจนในภาวะต่อมหมวกไตล้มเหลวค่ะ”“แต่ยังไม่ได้พิสูจน์ว่าเป็นโรคนั้น”โจวคังมองผู้ป่วยซึ่งเริ่มหายใจแผ่วลง ก่อนตัดสินใจพูดขึ้น“ผมเห็นด้วยกับคุณหมอหลี่ อย่างน้อยควรให้สารน้ำกับกลูโคสก่อน”หลี่น่าพยักหน้า “เริ่มสองอย่างนั้นทันที ส่วนยาสเตียรอยด์ ฉันจะลงชื่อรับผิดชอบเอง”หวังหมิ่นหันมาจ้องเธอ “เธอกำลังฝ่าฝืนคำสั่งฉันอีกแล้ว”“ฉันกำลังรักษาผู้ป่วยตามอาการฉุกเฉิน”“หากผิดพลาด เธอจะรับผิดชอบไหวหรือ”หลี่น่ามองชาย

“พยานยืนยันว่าเห็นคุณนำกุญแจไปให้”ซูเจินรีบส่ายหน้า “เขาต้องจำคนผิดแน่ค่ะ”เจ้าหน้าที่หันไปถามหวังหมิ่นอีกครั้ง “คุณบอกว่าไม่ได้เข้าห้องเวชระเบียน”“ใช่ค่ะ”หลี่น่านำภาพถ่ายสำเนาแฟ้มเวชระเบียนขึ้นมา“ก่อนเกิดเหตุ หน้าประวัติแพ้ยาของผู้ป่วยยังอยู่ แต่หลังเกิดเหตุ หน้านี้หายไป”หัวหน้าฝ่ายเวชระเบียนกล่าวเสริม“รอยเย็บแฟ้มถูกแกะออกแล้วเย็บใหม่จริง”เจ้าหน้าที่อีกคนจึงนำรายงานผู้เชี่ยวชาญด้านลายมือขึ้นมาอ่าน“จากการเปรียบเทียบลายเซ็นในคำสั่งยา พบว่าลายเซ็นของคุณหมอหลี่น่ามีลักษณะการลากเส้นและแรงกดแตกต่างจากลายเซ็นจริงหลายจุด มีความเป็นไปได้สูงว่าถูกปลอมแปลง”ทั้งห้องเงียบลงทันที หวังหมิ่นเริ่มมีสีหน้าไม่ดี หนิงเอ๋อแอบกำมือแน่น ฮุ่ยชิวก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาใคร เจ้าหน้าที่ถามหลี่น่า“คุณหมอหลี่ มีอะไรเพิ่มเติมหรือไม่”หลี่น่าพยักหน้า “ฉันไม่ต้องการกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐาน แต่ข้อเท็จจริงที่มีตอนนี้ชี้ชัดสา