All Chapters of ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“ทำไมคุณถึงช่วยฉันมากขนาดนี้คะ” หลี่น่าถามตรง ๆ “เรื่องนี้อาจทำให้คุณมีปัญหากับโรงพยาบาลหรือคนที่มีอำนาจอยู่เบื้องหลัง”หวังเหว่ยเงียบไปครู่หนึ่ง“คุณเคยช่วยชีวิตผมโดยไม่ถามว่าผมเป็นใคร ผมจึงไม่ควรยืนมองคุณถูกใส่ร้ายทั้งที่พอจะช่วยได้”“เพราะต้องการตอบแทนบุญคุณหรือ”“นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งครับ”“แล้วอีกเหตุผลล่ะคะ”คำถามนั้นทำให้แววตาของเขาไหวเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม“เพราะผมเชื่อว่าคนที่ช่วยชีวิตผู้อื่นด้วยความรับผิดชอบ ไม่ควรถูกทำลายด้วยคำโกหก”คำตอบฟังดูจริงใจจนหลี่น่าไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไรเธอก้มมองมือของตนชั่วครู่ในชีวิตก่อน ผู่เยว่เคยมีผู้ป่วยและครอบครัวจำนวนมากแสดงความขอบคุณ แต่เมื่อเธอถูกใส่ร้าย ไม่มีใครในโรงพยาบาลกล้ายืนอยู่ข้างเธอ คนที่เคยเรียกเธอว่าเพื่อนกลับเป็นผู้ช่วยผลักเธอลงเหวหลังตื่นขึ้นในร่างหลี่น่า เธอตั้งใจว่าจะไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ อีก แต่ชายตรงหน้ากลับเดินมาหาในวันที่เธอแทบไม่เหลืออะไร โดยไม่ได้เร

คำว่า "คณะกรรมการจังหวัด" ทำให้เจ้าหน้าที่เวชระเบียนหน้าเปลี่ยนสีเรื่องเล็กอาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ เขารีบยกมือห้าม“ไม่ต้องถึงขั้นนั้นครับ รอสักครู่ ผมจะตรวจระเบียบอีกครั้ง”หวังหมิ่นกัดฟัน “คุณจะฟังเธอหรือ”เจ้าหน้าที่เวชระเบียนถอนหายใจ “ระเบียบเขียนไว้อย่างนั้นจริงครับ”หลี่น่าไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เธอรู้ดีว่าในยุคนี้ หลายคนไม่อยากมีปัญหากับผู้บังคับบัญชา แต่ก็ไม่อยากละเมิดระเบียบจนตัวเองต้องรับผิดเช่นกันสิบห้านาทีต่อมา เจ้าหน้าที่เวชระเบียนนำสำเนาแฟ้มผู้ป่วยเฉินกั๋วออกมาวางบนโต๊ะ หลี่น่านั่งอ่านอย่างละเอียดทีละหน้า อาการ ผลตรวจ คำสั่งรักษา บันทึกพยาบาล ทุกอย่างถูกจัดเรียงเรียบร้อย จนกระทั่งเธอเปิดมาถึงหน้าคำสั่งใช้ยาหลี่น่าหยิบปากกาของตนเองขึ้นมา ก่อนดึงสมุดบันทึกที่เจ้าของร่างเดิมเขียนไว้มาเปรียบเทียบ เธอมองตัวอักษรอย่างเงียบ ๆตัว "ลี่" ตัว "หน่วย" ตัวเลขขนาดยา เส้นลากของตัวอักษร ลักษณะการเว้นระยะไม่เหมือนกัน แม้ลายเซ็นด้านล่างจะเป็นของหลี่น่าจริงแต่ข้อความคำสั่งยาเหนือขึ้นไป ไม่ใช่

เธอเคยทำหัตถการนี้มาหลายครั้ง ทั้งในห้องฉุกเฉิน บนรถพยาบาล และระหว่างเหตุอุบัติเหตุหมู่ ความแตกต่างมีเพียงเครื่องมือในยุคนี้ที่หยาบกว่าและไม่มีอุปกรณ์เฉพาะสำหรับระบายลมแต่หลักการทางกายวิภาคไม่เคยเปลี่ยน เธอแทงเข็มเข้าไปเหนือขอบซี่โครงอย่างแม่นยำ ช่วงแรกมีแรงต้านจากผิวหนังและกล้ามเนื้อ จากนั้นปลายเข็มทะลุเข้าสู่ช่องเยื่อหุ้มปอด เสียงลมพุ่งออกมาดังชัดเจนทันทีพยาบาลหลายคนเบิกตากว้าง “มีลมออกจริง ๆ ค่ะ”แรงดันในช่องอกที่กดหัวใจและปอดเริ่มลดลง หน้าอกของคนไข้ขยับดีขึ้นเล็กน้อย โจวคังรีบจับชีพจร“ยังเบามาก แต่เริ่มกลับมาแล้ว”พยาบาลช่วยบีบถุงลมต่อ สีเขียวคล้ำที่ริมฝีปากค่อย ๆ จางลงทีละน้อย หลี่น่าจับเข็มให้อยู่กับที่ ก่อนสั่งอย่างเป็นระบบ“เตรียมชุดใส่ท่อระบายทรวงอก ต้องใส่ท่อถาวรหลังจากนี้ ให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำ ตรวจการเสียเลือดร่วมด้วย และเตรียมส่งห้องผ่าตัดหากสงสัยมีเลือดออกในช่องอก”โจวคังรับคำทันที“เตรียมห้องหัตถการ เรียกศัลยแพทย์มาด่วน”พยาบาลแยกย้ายกันทำหน้าที่อย่างรวดเ

ผู้อำนวยการเฉินขมวดคิ้ว“หวังหมิ่น คนไข้เพิ่งพ้นอันตราย เรื่องนี้ควรตรวจสอบให้รอบคอบก่อน”“ไม่มีอะไรต้องตรวจสอบแล้วค่ะ” หวังหมิ่นโต้กลับ “หลี่น่าถูกพักงานจริง และเธอก็ลงมือรักษาคนไข้ต่อหน้าพยานจำนวนมาก นี่คือการฝ่าฝืนคำสั่งอย่างชัดเจน”หลี่น่ามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง“คุณต้องการให้ฉันยืนมองคนไข้ตายเพราะกลัวผิดระเบียบหรือคะ”หวังหมิ่นหัวเราะเย็น“อย่าใช้ชีวิตคนไข้มาเป็นข้ออ้าง เธอกำลังพยายามสร้างผลงานเพื่อกลบความผิดของตัวเองมากกว่า”“หากฉันไม่ลงมือ คุณหมอโจวก็ยืนยันแล้วว่าคนไข้มีโอกาสเสียชีวิต”“นั่นเป็นเพียงการคาดเดา”โจวคังมีสีหน้าไม่พอใจ“ไม่ใช่การคาดเดา คนไข้มีภาวะลมรั่วในช่องเยื่อหุ้มปอดชนิดมีแรงดันจริง หากไม่ได้รับการเจาะระบายลมทันที เขาคงเสียชีวิตภายในไม่กี่นาที”หวังหมิ่นหันไปจ้องเขา “คุณกำลังช่วยปกป้องคนที่ไม่มีสิทธิ์ทำงานหรือ”“ผมกำลังพูดความจริงในฐานะแพทย์เวร”

“คุณสามารถเริ่มงานได้ตั้งแต่พรุ่งนี้”หวังหมิ่นแทรกขึ้นอีกครั้ง“ในเมื่อเธออยู่ในแผนกของฉัน ผู้ประเมินควรเป็นฉันค่ะ”บรรยากาศรอบข้างเงียบลงทันทีหนิงเอ๋อกับฮุ่ยชิวแอบยิ้มออกมา เพราะเข้าใจเจตนาของหวังหมิ่นเป็นอย่างดีหากหลี่น่ากลับมาทำงานภายใต้การควบคุมของหวังหมิ่น ทุกคำสั่ง ทุกการตัดสินใจ และทุกความผิดพลาดเล็กน้อยจะถูกนำไปขยายผลได้ง่าย อีกทั้งหวังหมิ่นยังสามารถโยนคนไข้ยากหรือสร้างอุปสรรคเพื่อบีบให้หลี่น่าล้มเหลว รองผู้อำนวยการมีสีหน้าลังเล“อาจารย์หวังเป็นหัวหน้าทีมรักษาอยู่แล้ว ตามสายงานก็ถือว่าเหมาะสม”ผู้อำนวยการเฉินมองหวังหมิ่นอย่างประเมิน“คุณแน่ใจหรือว่าจะประเมินอย่างเป็นธรรม”หวังหมิ่นยิ้มสุภาพ“แน่นอนค่ะ ฉันจะแยกเรื่องส่วนตัวออกจากหน้าที่ และรายงานทุกอย่างตามจริง”หลี่น่ามองรอยยิ้มนั้นแล้วรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรแต่เธอไม่คัดค้านการอยู่ใกล้หวังหมิ่นมากขึ้นอาจเป็นอันตราย ทว่าในอีกด้านหนึ่งก็ทำให้เธอมองเห็นการเคลื่อนไหวขอ