All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: Chapter 71 - Chapter 80

ปีที่2 ในรัชศกหยวนซิงจวนกั๋วกงที่เงียบเหงา แม่นมเฒ่านั่งซับน้ำตาอยู่ข้างเตียงไม้ที่เรือนปีกขวา บ่าวไพร่เดินเข้าออกเปลี่ยนน้ำและยาผสมกำยานเท่าไหร่ ความร้อนใจยิ่งทวีคูน“อย่าให้คุณชาย3กับคุณหนู4เข้ามา เกรงว่าจะได้กลิ่นยานี่ติดตัวตอนไปหอศึกษา” เสียงพ่อบ้านหวังบอกเด็กรับใช้“ส่วนเจ้าเองก็ลุกขึ้นมาเช็ดตัวให้ให้คุณหนูอีกสักรอบเถิด ร้องไห้ไปไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น หากวิญญาณฮูหยินรับรู้จะสบายใจได้อย่างไรกัน” พูดมาถึงตรงนี้พ่อบ้านชราก็นึกสะท้อนในอก“ข้า…ข้าเพียงแต่สงสารความอาภัพนี้เหลือเกิน คนตระกูลไป่ส่งแม่สื่อมาถอนหมั้น ยกของหมั้นคืนไปทั้งหมด ทั้งๆที่…หากสิ้นไร้วาสนา…คุณหนูกับคุณชายที่เหลือจะไร้คนดูแล อายุก็เพียงแค่7ขวบปีเท่านั้น เวรกรรมอะไรกัน!!”ตั้งแต่นายท่านของบ้านอย่างลู่หมิงเหยียนและฮูหยินลู่เสิ่นหยางตายในสนามรบเมื่อ3เดือนก่อน คุณชายใหญ่ที่เป็นแม่ทัพองค์รักษ์หลวง ก็อาสาออกรบชายแดน แต่ใครจะคิด องค์หญิงใหญ่ที่กำลังจะเข้าพิธีเสกสมรส กลับหนีตามแม่ทัพผู้หล่อเหลาไป งานแต่งงานจึงล่มไม่เป็นท่าเพื่อรักษาเกียรติของคนในจวนจวิ้นกั๋วกงแห่งนี้ คุณหนูรองลู่ซิงเยี่ยนควบม้าออกไปตามหาพี่ชายถึง1เดือนเต็มๆ

คำบอกกล่าวกับสาวใช้และบ่าวในจวนคือ …ช่วยเหลือเหล่าพระสงฆ์ในวัด เพื่อเป็นที่พึ่งพึงในภายหน้าของชาวบ้าน…”แม่นมหวัง หนทางจากนี้ลำบากนัก หากรู้ว่าข้าฟื้นแล้ว ไม่นานใต้เท้าเสิ่นคงมาที่นี่เพื่อบีบคั้น หากไม่ได้สิ่งใดกลับไป สิ่งที่จะตามมาคือราชโองการ“ สิ่งนี้คาดเดาไว้ได้อยู่แล้ว พี่ชายนางยังหาตัวไม่เจอ องค์หญิงใหญ่หายเข้ากลีบเมฆ คำร่ำลือคือหนีหายไปด้วยกันในที่ๆที่ยากจะคาดเดา แต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้พี่ชายนางเป็นเพียงคนที่นอนนิ่งไม่ไหวติง เพราะโดนสตรีที่รักวางยา ส่วนองค์หญิงใหญ่ผู้นั้น ชะตากรรมยากจะคาดเดานัก!!“เช่นนั้นทำอย่างไรดีหรือเจ้าคะ” นางยิ้มอย่างอ่อนแรง ก่อนจะบีบมือเหี่ยวย่นนั้นแน่น“เรื่องนั้นค่อยคิด ร่างกายข้าอ่อนแอจะสู้รบปรบมือกับใครได้ ยิ่งใต้เท้าเสิ่นแห่งกรมการคลังผู้นั้นยิ่งแล้วใหญ่ เขาเหมือนหมาบ้าที่กำลังไล่กัดทุกคน!! วันนี้ไปเตรียมสกัดยาให้ข้าหน่อย” นางยื่นใบรายการสมุนไพรและวิธีสกัดให้ จากนั้นให้ทุกคนออกไป นางเริ่มขยับร่างกายยืดเส้นยืดสาย“มาถึงเจ้าก็ให้งานยากแก่ข้าเลย ไอ้ใต้เท้าเสิ่นนั่น เหี้ยมโหดขนาดไหนใครจะรู้!!” นางค่อนขอดสิญญาณที่ป่านนี้คงถึงสัมปรายภพที่ดีแล้ว หลังจากผูกติ

แม้เด็กแฝดชายหญิงนี้เป็นเพียงบุตรชายและบุตรสาวอนุ แต่ก็ไม่มีความหมางใจใดๆกัน อีกทั้ง อนุเฉินคนนั้นก็ตายพร้อมบิดามารดาของนางไปแล้ว“ข้าต้องอดกินอาหารที่พ่อบ้านหวังเปลี่ยนให้ทุกวันแน่นอน” เสียงนั้นเหงาหงอยจนนางเอ็นดู“แม่นมหวังก็จัดการให้เจ้าได้ ข้าจะกำชับนางเอง ไปเถอะ เด็กเล็กไม่ควรนอนดึก” ในยามดึกสงัด ห้องคลังของจวนจวิ้นกั๋วกงถูกเปิดออกแผ่วเบา ด้านหลังของลู่ซิงเยี่ยนไร้คนติดตาม นางเดินเข้าห้องคลังด้วยฝีเท้าแผ่วเบา“นี่หน่ะหรอ สิ่งที่พวกเจ้าต้องการ ยากหน่อยนะ” นางมองไข่มุกลูกโตอยู่ในกล่องไม้บุผ้ากำมะหยี่นับ50ลูกแล้วยกยิ้ม“น้ำตาเงือกที่หลั่งออกมาเป็นมุก มูลค่าไม่ต้องพูดถึง อยากได้เป็นยาอายุวัฒนะ จนต้องทำเรื่องสารเลวหลายๆอย่าง พวกเจ้าไม่คู่ควรหรอก!!“ นางยกกล่องนั้นเก็บเข้ามิติ ”หยกน้ำค้างพันปี 20ก้อน ข้าเก็บไว้เอง!!“ หยกสีเขียวมรกตสวยสดจนไม่ต้องถามหามูลค่าใดนางเลือกเอาไปเก็บไว้ในมิติ“โสมพันปีที่สมบูรณ์ที่สุด 500ต้น สนมอย่างเจ้าไม่คู่ควรหรอก!!” กล่องโสม1000ปีที่หายาก ถูกนางกวาดเข้ามิติเช่นกัน”นี่อะไร!! เห็ดหลินจือเทือกเขาหูหนาน!! เคยได้ยินชื่อมาบ้าง ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะเจอของจริง!!“ น

“กราบเรียนฝ่าบาท เมื่อเช้ามีนางกำนัลพูดคุยกันเรื่องแม่นางลู่ที่นอนป่วยหนัก ฮองเฮาที่รอนางฟื้นหวังสอบถามข่าวคราว ได้ยินเข้าจึงมีอาการทรุดเช่นนี้พะย่ะค่ะ!!” หมอหลวงที่ถูกตามตัวมารายงานอย่างกังวลใจ”ข้าสั่งเอาไว้แล้ว ว่าอย่าให้ข่าวใดเล็ดลอดเข้ามาในวัง!! ส่งคนไปตามรัชทายาทกลับมาจากชายแดน!! อาการหนักหนาเช่นนี้…เรียกบุตรชายข้ามาดูใจฮองเฮา!!“ เสื้อคลุมชุดมังกรสีทองอาหร่ามสบัดหายไปอย่างใจเป็นทุกข์ ทันทีที่นั่งลงบนตั่งทอง สตรีที่สวยงามราวหลุดออกมาจากภาพวาดรีบคำนับ”ถวายบังคมเพคะฝ่าบาท“ พระองค์ทำเพียงแค่พยักหน้า สตรีผู้นั้นก็ถือวิสาสะ เดินขึ้นมาที่หลังโต๊ะทรงงาน ก่อนจะวางมือนุ่มนิ่มลงที่บ่าแกร่ง”เมื่อครู่หมอหลวงเดินเข้าออกตำหนักฮองเฮา จนหม่อมฉันคิดเอาไว้ว่าพระองค์คงมีเรื่องกลัดกลุ้ม จึงรีบมาช่วยผ่อนคลาย เอาแบบนี้ดีหรือไม่เพคะ หม่อมฉันไปลองตรวจตราหายาสมุนไพรให้ดีหรือไม่“ สนมที่พึ่งเข้าวังมาเป็นที่โปรดปรานไม่น้อย ทั้งคำพูดอ่อนหวาน การเอาอกเอาใจ และยังแสดงออกแต่ด้านฉลาดทำให้ฝ่าบาทไว้ใจไม่น้อยทีเดียว”ขอบใจสนมอี้ที่คิดเผื่อฮองเฮา สมุนไพรหายากพวกนั้น แม้แต่หมอหลวงยังตรึงมือ เกรงว่าเจ้าจะเหนื่อยเปล่

นางกวาดตามองอาหารตรงหน้าไม่มีท่าทางคิดหนักหรือตกใจอะไร เหมือนทุกอย่างนางมีทางออกไว้เสมอ“ซิงเยี่ยน เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่” เป็นน้าสาวอย่างจิงเมิ่งฮวาที่ไม่อยากอ้อมค้อมไปมา“หมิงหมิง…” นางลูบหัวน้องสาวก่อนก้มลงไปกระซิบจากนั้นยื่นห่อขนมน้ำตาลให้“เช่นนั้นข้าจะไปวาดรูปกับแม่นมหวังรอพี่หญิงที่ห้องหนังสือ” นางพยักหน้า ให้ด้วยความใจดี“ท่านน้าทานอาหารกับพี่หญิงให้อร่อยนะเจ้าคะ” สาวน้อยหมิงหมิงยังไม่ลืมทำความเคารพน้าสาวที่แม้ไม่ใช่หน้าแท้ๆตัวเองและไม่เคยเจอมาก่อนก็ยังปฏิบัติตัวอย่างดี“หมิงหมิงใช่หรือไม่ โตขนาดนี้แล้วหรือ ตอนข้าไปสวดมนต์ นางยังอยู่ในท้องอนุเฉินอยู่เลย” แม้เด็กตรงหน้าจะเป็นบุตรสาวของอนุพี่เขย แต่ถือว่าคือคคอบครัวเดียวกัน จิงเมิงฮวาเองก็ปรับสีหน้าให้ดูดีขึ้น“ท่านแม่ไปสบายแล้วเจ้าค่ะ บนนั้นมีทั้งท่านพ่อและท่านแม่ใหญ่ ท่านแม่ข้าไม่เหงาแน่นอน” คำพูดฉะฉานทำคนในจวนสะท้อนอก เพราะก่อนหน้านี้มีเรื่องวุ่นวายทุกคนมัวแต่จัดการเรื่องในจวนและดูแลลู่ซิงเยี่ยนที่ป่วย ไม่มีใครปลอบโยนเด็กน้อยฝาแฝด ที่อีกคนต้องไปศึกษาตำรา ส่วนอีกคนได้แค่วิ่งเล่นในจวนแต่หลังจากลู่ซิงเยี่ยนฟื้นขึ้นมา นางก็จัดกา