All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: Chapter 61 - Chapter 70

“แล้วพวกเจ้าหล่ะ มีสิ่งใดจะพูดอีก” เขาหันไปหาพ่อค้าอีกหลายคนที่ยืนอยู่“นางทำอาหารแจกจ่าย จนชาวบ้านไม่ยอมจับจ่ายใช้สอย ข้าวของพวกข้าขายไม่ได้สักนิด แบบนี้นางผิดหรือไม่ท่านอ๋อง” เขากอดอกพร้อมพยักหน้า แต่สายตาดุดันยิ่งทำให้คนมาประท้วงใจไม่ดี“เช่นนั้น ทุกคนที่อยู่ที่นี่จงฟัง!!” เสียงตะโกนก้อง และเต็มไปด้วยความเด็ดขาด เมื่อตอนนี้มีทั้งชาวบ้าน และคนป่วยที่เยี่ยมหน้าออกมามอง ไหนจะยังมีกลุ่มคนที่มาต่อแถวรับแจกอาหารอีก เขาจึงตะโกนพูดให้ได้ยินโดยทั่วกัน“คุณหนูใหญ่สกุลชิง เข้ามาทำอาหารในค่ายกักกัน ด้วยวัตถุดิบของตนเอง ทั้งๆที่นางควรจะเปิดร้านขายอาหารปกติ การที่นางแจกจ่ายอาหารแก่คนยากไร้ และคนป่วย นั่นก็ถือว่าช่วยเหลือชาวบ้าน” คนที่มาอาศัยกินข้าวที่ค่ายกักกันหลายมื้อ พยักหน้าพร้อมส่งเสียงว่าเห็นด้วย“หากวันนี้ พวกท่านทั้งหลาย ให้นางหยุดทำ หยุดขายของในราคาปกติ เช่นนั้น…ใครจะเป็นคนต้มยาให้ผู้ป่วย” เขาสบตาเจ้าของหอโอสถที่หลบวูบ“ใครจะเป็นคนทำกับข้าวให้ผู้ป่วยและคนอพยพ หรือท่านจะเข้ามาทำ หรือจะเป็นท่านที่เข้ามาทำ” เขาชี้ไปที่คนเป็นแกนนำในการประท้วงซึ่งเริ่มถอยหนี ไปทีละราย“ในเมื่อ มีนางคอยดูแลให้

นางมองดูความวุ่นวายตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจ“เจี๋ยนเจี้ยนท่านอ๋องอยู่ที่ค่ายหรือไม่” เพราะวันนี้เขาต้องไปตรวจบริเวณชายแดน ก่อนตึงกำลังและวางกับดักบนเขา ป้องกันคนที่จะเข้ามาแพร่เชื้ออีก และหากใครจะออกไป จะได้รู้ทันที ว่าคนผู้นั้นคือหนอน“ท่านอ๋องยังไม่กลับจากลาดตระเวนเจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับก่อนเดินเข้าไปในห้องรอน“แมส5000ชิ้น ยาแก้ไอ500ขวด ยาแก้ไข้ชนิดรุนแรง500เม็ด อะไรอีกดี อาหารที่มีประโยชน์แล้วกัน” สิ่งของที่นางเลือกออกมาวางเรียงรายอยู่บริเวณในห้องนอนจนเต็ม แต่นางจะเรียกคนออกมายกไปทีเดียว“รังนก10กิโล ไก่ดำ20กิโล ซุปไก่500ขวด นม500กล่อง” เพราะที่นี่มีเด็กที่ติดโรคไม่น้อย ตอนนี้เหล่าสตรีที่ช่วยทำอาหาร ต้องแบ่งกันไปดูแลคนป่วยร่วมด้วย เนื่องจากหมอในแคว้นเหยามีเพียง10กว่าคนเท่านั้น แม้ทุกคนจะมีตำรับยาและวิธีรักษาของตนเองแต่ก็ใช่ว่า จะเพียงพอเสมอไปยาบางตัวยังขาดแคลนนัก“เจี๋ยนเจี้ยน เรียกคนมายกของออกไปไว้ที่โรงครัว” นางยืนดูทหารที่ออกมาช่วยกันยกของออกไปอย่างขมักเขม้น ไม่มีใครสงสัยใดๆ เพราะท่าเรือสินค้าเป็นของสกุลเสิ่นจะมีของพวกนี้ก็ไม่แปลกนัก“ยานี้แก้ไข้แบบเม็ด ส่วนยานี้คือยาแก้ไอ แจกให้ค

“ท่านอา ที่เรือนสกุลชิงของเราทำบ้านแบบใหม่มีปีกซ้ายขวา ข้าเองยังแบ่งพื้นที่มาทำภัตตาคารเพิ่ม หากพ้นภัยโรคระบาดแล้ว ความเป็นอยู่ทุกคนต้องดีขึ้นแน่ ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านทุกข์ใจเรื่องใด อย่าห่วงไปเลยเจ้าค่ะ” ตอนนี้มีเพียงเหล่าสตรีที่มาช่วยงานในค่ายกักกัน ขาดเพียงแม่นมจางที่คอยคุมคนงานในการสร้างเรือนสกุลชิงใหม่ พร้อมทั้งแบ่งพื้นที่ไว้ทำภัตตาคารตามที่นางใฝ่ฝันหลังจากนางนำเรื่องที่แคว้นอื่นต้องการโจมตีแคว้นเหยา ไปแจ้งแก่ท่านอ๋องตอนนี้สถานการณ์ตึงเครียดไม่น้อย“ หากเรามีการขนส่งสินค้าอยู่ในมือเหตุใดต้องออมแรงพวกเขา เพียงเพราะว่าทั้งสี่แคว้นจะร่วมมือการโค่นล้มท่านเช่นนั้นหรือ” นางเป็นพวกไม่ยอมคน เมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผล ถึงเวลาต้องใช้ยาแรง“ในเมื่อยามเกิดภัยพิบัติเช่นนี้คนพวกนั้นแทบไม่เห็นหัวหรือยื่นมือเข้ามาช่วยแล้วเหตุใดจึงต้องประนีประนอมหรือเจ้าค่ะ” ตอนนี้นางวิ่งวุ่นช่วยคนป่วยสายตัวแทบขาด ยังมีพวกฉวยโอกาสใช้สถานการณ์อ่อนแอของแคว้นเข้ามาโจมตี นางจะไม่ยอมเด็ดขาด“ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากบอก และไม่กลัวความยากลำบากหากเราถูกตัดขาดจากแคว้นอื่นๆ ข้ายินดีที่จะยกทัพไปจัดการเดี๋ยวนี้” เพราะเขาเป็นชายชาตินัก

“เพราะสามแคว้นที่เหลือไม่ยอม ทั้งยังจะยกทัพมาตีแคว้นเหยาให้ได้ ข้าเหนื่อยจะเล่นกับเจ้าแล้ว จึงสั่งจับเหล่าขุนนางที่โกงกินบ้านเมืองประหารเจ็ดชั่วโคตร และทำหนังสือเที่ยบเชิญ ให้มาหาเจ้าพร้อมกัน จะให้ดูหรือไม่ ข้าให้เจ้าตัดสินใจเอง” สิ้นสุดคำพูดของโอรสสวรรค์เขาถึงกับยกมือขึ้นมานวดบริเวณขมับ จนนางต้องขยับเข้ามารินน้ำชากลิ่นมิ้นให้เขาผ่อนคลาย“เจ้าอย่าพึ่งปวดหัว ที่ข้ามาวันนี้ เพราะข้าโกรธเจ้าจริงๆที่ไม่ยอมตามน้ำไปกับข้า แถมยังแต่งงานโดยไม่พึ่งพาอาศัยบารมีของข้าอีก!!” เมื่อเห็นสตรีข้างกายสหายรัก เอาอกเอาใจโดยการรินชาให้สหายคนสนิทเงียบๆ ก็ยิ่งอยากแหย่ให้ท่านอ๋องแห่งแคว้นเหยาหงุดหงิดขึ้นไปอีก“นางเป็นบุตรสาวสกุลชิง แม้ทางการจะขับไล่สกุลชิงออกจากเมืองหลวง แต่เพราะข้า…อยากใช้ชีวิตกับนาง ไม่อยากเอาเรื่องความผิดของสกุลชิงมาเป็นข้อถกเถียงกันในท้องพระโรง จึงเลือกจะแต่งงานอย่างถูกต้องกับนายอำเภอที่นี่” กับสหายผู้นี้ไม่มีสิ่งใดต้องอ้อมค้อม“ฝ่าบาท ที่กระหม่อมมีเสบียงเพราะว่า…กระหม่อมทำการค้ามาตั้งแต่บรรพบุรุษ และที่กระหม่อมปิดบังใบหน้า เพราะไม่อยากให้คนครหาว่า… มีพี่สาวเป็นราชินีถึงได้เลื่อนขั้นเป็

โรงพยาบาลประจำเมืองซูโจวเรือนร่างบอบบางที่หายใจรวยระรินทำเหล่าหมอและพยาบาลถอดใจ“โรคนี้หมดหนทางรักษาจริงๆ ใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มเถอะคับ!!” เสียงพูดของหมอทำร่างผอมแห้งที่นอนไร้เรี่ยวแรงน้ำตาไหลอาบแก้มลู่ซิงเยี่ยน แพทย์สาวทหารอายุ30ปี พึ่งหย่าขาดจากสามีจอมเจ้าชู้ หลังกลับมาจากเป็นแพทย์อาสา จับได้ว่าสามีทำผู้หญิงท้อง จึงฟ้องร้องต่อศาล จนได้หย่าขาดและแบ่งสมบัติคนละครึ่ง จู่ๆก็พบว่าป่วยด้วยโรคร้าย เงิน30ล้านหยวนที่ได้จากการหย่าขาด ถูกใช้รักษาตัว10ล้านหยวน เธอเป็นแพทย์เธอรู้ดีว่าอาการแบบนี้มีแต่แย่ลงทุกวัน เงินทั้งหมดจึงบริจาคให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ข้อแม้เดียวคือ ขอให้แม่ครูได้มาอยู่กับเธอในห้วงเวลาสุดท้ายของชีวิต“ถ้าอย่างนั้นชีวิตต่อจากนี้ จะอยู่เพื่ออธิฐานให้เกิดใหม่มีร่างกายที่แข็งแรงกว่านี้แล้วกันค่ะ!!” แม่ครูที่โอบอุ้มเธอ ถูกตามมาจากบ้านเด็กกำพร้า ยืนร่ำไห้พร้อมประสานมือช่วยเธออธิฐานจะได้จากไปอย่างสงบ“จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระอยู่แล้วเชียว”“มาแล้วหรือ?” หลังจากหมดลมหายใจ วิญญาณของแพทย์สาวอย่างลู่ซิงเยี่ยนลอยมาไกลยังที่ๆนึง ที่นั่นคือบ้านเก่าของเธอ บ้านที่ไม่มีใคร มีแค่เด็กหญิงตัว