Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“ท่านแม่ทัพ ยังไหวหรือไม่ขอรับ”“ข้าไม่เป็นไร ข้าก็อยากจะรู้เช่นกันว่ามันผู้ใดที่หาญกล้าเช่นนี้ สังหารให้หมด อ้อ อย่าลืมเหลือเอาไว้สอบปากคำด้วยล่ะ ที่สำคัญมือสังหารพวกนี้จะต้องซ่อนยาพิษเอาไว้ในปากแน่นอน เจ้าอย่าลืมตรวจดูให้ดี จนกว่าจะพบยาพิษที่ซ่อนอยู่ห้ามให้พวกมันหุบปากได้ เข้าใจหรือไม่”“ขอรับท่านแม่ทัพ”หลังจากจัดการกับมือสังหารที่มีกำลังเสริมมาเรื่อย ๆ จากที่ตอนแรกสิบคนกลายเป็นห้าสิบคน มู่หรงจิ่งเองได้รับบาดเจ็บรวมถึงผู้ติดตามต่างบาดเจ็บหนักกันทุกคน “ข้าไม่เคยคิดเลยว่ายาที่เด็กน้อยให้มาจะได้นำมาใช้จริง ๆ พวกเจ้ารักษาอาการบาดเจ็บเสียก่อน พวกเราต้องรีบไปจากที่นี่”“ขอรับ”“ช่างเป็นยาที่ดีจริง ๆ เป็นโชคดีของพวกเราที่ได้รับยานี้มาจากแม่หนูน้อย หาไม่แล้วพวกเราคงต้องนอนตายอยู่ที่นี่แล้ว ในเมื่อตอนนี้ข้าไม่ตาย คนที่ส่งมือสังหารพวกนี้มาก็อย่าคิดว่าจะรอดไปได้ ข้าจะสืบให้รู้จนได้ว่าเป็นผู้ใดที่ส่งมา ตรวจพบอันใดบ้างกับคนชุดดำพวกนี้”“เรียนท่านแม่ทัพ คนเหล่านี

“เอาล่ะ พอแล้ว ๆ เจ้าอย่าโกรธเลยนะ หากครั้งหน้าพวกนางมาอาจะไม่เกรงใจพวกเขาแล้ว”“ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรือเจ้าคะ”“ไม่มีแล้ว ไม่มีแล้ว เจ้านั่งลงเถอะ อาจะไปหาขนมให้เจ้ากิน”“ข้าล่ะไม่มีอารมณ์อยากจะกินเลย คนพวกนี้น่ารังเกียจจริง ๆ เหตุใดคนดี ๆ เช่นท่านกับท่านพ่อถึงได้เกิดมาในท้องของนางกัน”“เจ้าพูดเองไม่ใช่หรือว่าคนเราเลือกเกิดไม่ได้ อากับท่านพ่อของเจ้าเองก็เลือกเกิดไม่ได้ เหตุใดเจ้าถึงได้ถามเช่นนี้เล่า”“ช่างเถอะเจ้าค่ะ ท่านไปทำขนมเถอะ”“ตกลง หมิงเยว่เจ้าไปเล่นกับพี่สาวอิงอิงก่อน แม่จะไปทำขนมให้พวกเจ้ากิน”“เจ้าค่ะท่านแม่ พี่สาวไปกันเถอะ ท่านอย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ ไม่ใช่ท่านบอกว่า แค้นครั้งนี้สิบปีแก้แค้นยังไม่สายหรือเจ้าคะ เรายังมีเวลาแก้แค้นนะเจ้าคะ”“ข้ากลัวว่าข้าจะรอไม่ได้ถึงสิบปีน่ะสิ”“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ท่านอยากลงมือเมื่อไหร่ก็บอกข้าด้วย ข้าจะไปให้กำลังใจท่าน”“ดีมาก เจ้

 หลานที่นักพรตกล่าวถึงคือลูก ๆ ของเสิ่นหงอัน นางไม่คิดบ้างว่าหลาน ๆ ของนางนั้นยังมีลูกที่เกิดจากเสิ่นเทียนหยาง แม่เฒ่าซูเหนียงตั้งแต่นั้นมานางปฏิบัติกับเสิ่นเทียนหยางเหมือนไม่ใช่ลูกของนาง เสิ่นเทียนหยางคือเครื่องมือหาเงินและทำงานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว เพื่อเสิ่นหงอันแล้ว นางถึงกับขายลูกสาวให้แต่งงานกับหลี่เจี้ยนกั๋ว แม้ว่าเสิ่นหงเจินจะไม่อยากแต่งงานในตอนนั้นนางก็หาได้ฟังไม่“เจ้าหยุดคิด หยุดคาดหวังในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้เถอะ ไม่ใช่ว่าตอนนี้เรายังมีเงินในมืออยู่บ้างรึ สมุนไพรที่เก็บสะสมเอาไว้ก็ให้หงอันนำไปขาย ตอนนี้เมืองเป่ยโจวเปิดประตูเมืองแล้ว ข้ารู้ว่าเงินในมือของเจ้ายังมีไม่น้อย ก็แค่นำเงินไปซื้อข้าวสารในเมืองก็ได้แล้ว เจ้าจะทำเรื่องให้มันวุ่นวายไปทำไมกัน เจ้าในฐานะแม่ไม่ละอายใจ แต่ข้าละอายใจ ตอนนี้พวกเรากลายเป็นตัวตลกของทั้งหมู่บ้านแล้ว” เสิ่นอิงอิงไม่ได้เก็บเรื่องที่ผ่านมาแล้วมาใส่ใจมากนัก ตอนนี้นางกำลังนั่งมองไข่สีเขียวประหลาดที่นางโยนเข้ามาในมิติเมื่อวันก่อน ตอนนี้ดูเหมือนว่าไข่จะมีขนาดใหญ่ขึ้นหนึ่งเท่าตัวและสีของเปลือกไข่ก็เข้มขึ้

 ราชาวานรเผือกตัดสินใจเดินเข้าไปหาเสิ่นอิงอิงที่กำลังนอนกลิ้งน้ำลายไหลเพราะฝันว่าได้กิน หมาล่าทังเสียบไม้ โดยไม่ได้รู้เลยว่านอกจากนางแล้วยังมีใครอีกคนอยู่ที่นั่น ราชาวานรเผือกนั่งมองนางด้วยสายตาเอ็นดู เด็กมนุษย์ตัวน้อยนี่น่ารักมาก นางมีใบหน้าที่งดงาม เมื่อราชาวานรเห็นว่านางกลิ้งออกไปนอกผ้าที่ปูเอาไว้ เขาจึงได้จับนางให้กลับเข้ามานอนที่เดิม เมื่อเห็นว่านางกลิ้งไปอีกครั้ง ราชาวานรเผือกจึงตัดสินใจอุ้มนางเอาไว้  “อุ่นจังเลย นุ่มด้วย” เสิ่นอิงอิงพูดออกมาในขณะที่หลับตาเสิ่นอิงอิงนอนหลับไปหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ตื่นขึ้นมา ในตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองนางอยู่ เสิ่นอิงอิงตกใจจนตาโตอ้าปากค้าง ราชาวานรเผือกมองนางด้วยความขบขัน“เอ๋ ท่านเป็นใคร”“ข้ารึ ข้าก็เป็นเพียงลิงแก่ ๆ ตัวหนึ่งที่อยู่ที่นี่มานับพันปีแล้วน่ะสิ ข้าไม่คิดว่าจะมีผู้ใดขึ้นมาถึงยอดเขาแห่งนี้ เจ้าเด็กน้อย เหตุใดเจ้าถึงได้มานอนหลับสบายใจอยู่เช่นนี้ เจ้าไม่ได้หวาดกลัวสิ่งใดเลยรึ”“กลัวอันใดเล่าเจ้าคะ ข้าไม่เห็นจะ

หลังจากจัดการกับอารมณ์ของตัวเองจนสงบแล้ว หมอหลูก็เริ่มลงมือปรุงยาขนานต่าง ๆ  การปรุงยาในครั้งนี้ล้วนเป็นยาขั้นสูง สมุนไพรที่นำมาใช้เป็นสมุนไพรล้ำค่าทั้งสิ้น และสมุนไพรล้ำค่ากว่าครึ่งล้วนเป็นเสิ่นอิงอิงเก็บมาให้ทั้งนั้น หมอหลูลงมือปรุงยาอายุวัฒนะ และยาอีกหลายขนาน ส่วนผสมนั้นย่อมมีบัวหิมะที่ได้รับมาจากเสิ่นอิงอิง  ทางด้านบ้านเสิ่น ตอนนี้พ่อแม่ พี่ชายทั้งสามคนกำลังนั่งมองลูกสาวน้องสาวคนเดียวของบ้านกำลังกินข้าวโดยไม่สนใจว่าใครจะตั้งคำถามด้วยสายตาเช่นไร นางรู้ว่าทุกคนย่อมอยากรู้ว่านางมอบของล้ำค่าอันใดให้กับท่านหมอหลูกันแน่ ถึงแม้ว่าตอนนั้นท่านหมอหลูจะไม่ได้บอกว่าสมุนไพรนั้นคือสมุนไพรชนิดไหน เสิ่นเทียนหยางเองก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย แต่เขาเองไม่ได้เอ่ยปากถามในตอนนั้นเพราะเห็นว่ามันไม่เหมาะที่จะถาม หากเขาถามออกไปยิ่งจะทำให้ท่านหมอหลูไม่กล้ารับสมุนไพร เขาจึงทำได้แค่เงียบและสนับสนุนลูกสาวเพียงเท่านั้น“อิงอิง ลูกมอบสมุนไพรอันใดให้ท่านหมอหลูหรือ” เสิ่นเทียนหยางที่ได้รับสายตากดดันมาจากลูกชายและภรรยาจึงจำเป็นต้องเอ่ยปากถามลูกสาว“อื้อ