Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

ในที่สุดฤดูหนาวก็ผ่านพ้นไป ตอนนี้ชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้านต่างเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้านเกิด ตอนออกจากบ้านเกิดมาพวกเขาล้วนแต่ทุกข์ทรมาน แต่ตอนนี้ไม่ว่าครอบครัวไหน ๆ ต่างก็มีเงินจากการเก็บสมุนไพรขายพอที่จะซื้อเกวียนวัวเพื่อเดินทางกลับบ้าน แต่ก็มีอีกหลายครอบครัวที่ไม่เต็มใจซื้อเกวียนวัวเช่นเดียวกัน ตอนนี้ชาวบ้านต่างเข้าป่าเพื่อเก็บสมุนไพร ล่าสัตว์เพื่อนำไปขายแลกเงิน ส่วนสัตว์ป่าที่ล่ามาได้บางส่วนพวกเขานำมาทำเป็นเนื้อตากแห้ง หรือทำเป็นเนื้อหมัก เพื่อนำไปกินเป็นอาหารระหว่างทาง บ้านใหญ่เสิ่น พ่อเฒ่าเสิ่นพาลูกชายและหลานชายออกเก็บสมุนไพรทุกวันหลังจากที่ขี้เกียจมานาน ตอนนี้ทุกคนต่างลุกขึ้นมาทำมาหากิน ไม่ใช่ว่าเงินในมือพวกเขาไม่มี เงินในมือแม่เฒ่าซูเหนียงยังมีอีกหลายร้อยตำลึง แต่นางไม่เต็มใจควักเงินก้อนนี้ที่นางเก็บสะสมเอาไว้มานานนับสิบปี นางตั้งใจจะส่งหลานชายกลับไปเรียนที่สถานศึกษาอีกครั้งเมื่อกลับถึงบ้านเกิด เช่นนั้นแล้วพ่อเฒ่าเสิ่นจึงไม่มีทางเลือกจำเป็นต้องออกไปทำงานหาเงิน ตอนนี้ชาวบ้านครอบครัวไหน ๆ  ต่างซื้อเกวียนกันทั้งนั้น เขาเองก็เป็นคนรักหน้าตาเป

“ตกลง ข้ากับลูก ๆ ค่อยรับช่วงต่อจากพวกเจ้าเอง พวกเจ้าไม่ต้องกังวลให้มากเกินไป”เสิ่นเทียนหยางเดินตรวจรอบ ๆ พื้นที่ที่พวกเขาหยุดพัก หลังจากเดินวนดูรอบ ๆ แล้ว พบว่าไม่มีปัญหาอันใดแล้วเขาถึงได้กลับไปที่เกวียนของตัวเอง เสิ่นอิงอิงกำลังนอนเล่นอยู่บนเกวียนกับเสี่ยวมาว ตอนนี้ต้าเซิ้นกำลังเข้าด่านกักตน เขาเหลือเพียงอีกแค่ก้าวเดียวก็จะสามารถเลื่อนระดับขึ้นไปอยู่ในระดับบรรพกาล หลังจากที่ก้าวเข้าสู่ระดับบรรพกาลแล้ว เขาจะสามารถเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ได้ ถึงตอนนั้นเสิ่นอิงอิงจะพาเขาออกจากมิติวิเวษและนำเขามาอยู่ข้างกายในฐานะอาจารย์ของนาง“อิงอิงลูกอยากกินอะไร แม่จะได้ทำให้”“ท่านแม่ ข้ากินอะไรก็ได้เจ้าค่ะ ท่านทำอาหารง่าย ๆ ก็พอ ตอนนี้พวกเราต้องรีบนอน ประเดี๋ยวกลางดึกต้องไปรับช่วงต่อเวรยามกับพวกท่านอาไป๋เจ้าค่ะ”“อิงอิง ลูกไม่จำเป็นต้องไป ให้พวกพี่ชายลูกไปเถอะ ลูกเป็นเพียงเด็กผู้หญิงจะไปเกะกะพวกเขาทำไมกัน”“ท่านแม่ ข้าเก่งกว่าพวกพี่ชายอีก เผื่อว่าท่านแม่ลืมไป แล้วท่านแม่ก็ไม่ต้องกังวลว่าข้าจะหาสามีไม่ได้ในอนาคต

“อิงอิงเจ้าดูสิ เขากลายร่างเป็นเด็กมนุษย์แล้ว แต่มีเขาบนหัว” ต้าเฮยตะโกนขึ้นมาสุดเสียง“แม่เจ้า นี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย เมื่อกี้ยังเป็นมังกรมีเกล็ดสีเขียวอยู่เลย เหตุใดตอนนี้กลายเป็นเด็กทารกไปแล้ว ต้าเฮย เสี่ยวมาว พวกเราจะทำเยี่ยงไรกันดีเล่าทีนี้”“ข้าจะไปรู้ได้เยี่ยงไร ใครใช้ให้เจ้าไปเก็บของแปลก ๆ กลับมา” เสี่ยวมาวรีบไปแอบอยู่ด้านหลังของต้าเฮยทันที“ข้าปรึกษาพวกเจ้า ไม่ใช่ให้พวกเจ้ามาย้อนข้า ตกลงพวกเจ้ายังเป็นพี่น้องของข้าอยู่หรือไม่”“มันคนละเรื่องกัน ทีหลังเจ้าอย่าได้เที่ยวไปเก็บของแปลก ๆ มาอีกนะ” ต้าเฮย“ต้าเฮยเจ้าก็เป็นไปด้วยกับเสี่ยวมาว”“เดี๋ยวข้าเข้าไปดูเอง” ต้าเฮยหันหน้าหันหลังมองซ้ายมองขวา เขาหยิบเอากิ่งไม้ขึ้นมาจากนั้นก็เดินไปเขี่ย ๆ เด็กทารกที่นอนอยู่บนพื้น ต้าเฮยเขี่ยอยู่นานสองนาน อยู่ ๆ เด็กทารกก็ลืมตาขึ้นมา จากนั้นตัวของเขาก็โตขึ้นกลายเป็นเด็กอ้วนจ้ำม่ำเท่ากับเด็กสามหรือสี่ขวบ“เจ้าหมีสกปรก กล้าดีเยี่ยงไรเอาไม้มาเขี่ยราชามังกรพฤกษาผู

 “น้องสาวดูสิ ตรงนั้นมีลำธารอยู่ด้วย พวกเราลองไปดูดีหรือไม่ เผื่อว่าจะมีปลาให้จับ งูตัวนั้นคงไม่กินปลาไปจนหมดหรอกกระมัง”“เช่นนั้นก็ไปดูเถอะเจ้าค่ะ ข้าเองไม่ได้กินปลาเผามานานมากแล้ว น้ำแกงปลาก็อร่อย อาหารที่ท่านแม่ทำล้วนอร่อยมาก”“นั่นสิ พูดถึงน้ำแกงปลาข้าเองก็อยากกิน” เยว่เทียนสี่พี่น้องมาถึงลำธาร น้ำในลำธารลดลงไปบ้างแต่ไม่มากนัก ลำธารขนาดใหญ่ไหลพาดผ่านป่า เสิ่นอิงอิงมองลงไปในลำธารก็เห็นว่ามีปลาตัวใหญ่แหวกว่ายกันอยู่ฝูงใหญ่ พวกมันคงอยู่กันอย่างปลอดภัยไร้กังวลมานาน จึงไม่ได้ระวังตัวมากนัก เสิ่นอิงอิงไม่รอช้ารีบเอาตาข่ายที่นางบังเอิญพบในมิติออกมา จากนั้นก็ให้เยว่อันกับเยว่ฉีจับตาข่ายกันคนละด้าน ส่วนนางกับเยว่เทียนจะเป็นคนไล่ต้อนปลาเข้าตาข่ายเอง“น้องสาว เจ้าเอาตาข่ายมาจากที่ใดรึ” เยว่เทียน“น้องสาม ท่านพ่อกับท่านแม่บอกเอาไว้ว่า ไม่ว่าน้องสาวจะทำอันใดเจ้าไม่ควรถามหรือสงสัยในการกระทำของน้องสาว จำได้หรือไม่” เยว่อันรีบปรามน้องชาย“โอ๊ะ ข้าลืมไป ขอโทษขอรับพี่ใหญ่ เช่น

 บางทีคนเหล่านี้อาจจะเป็นชาวบ้านที่ผันตัวมาเป็นโจรก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ไม่สมควรปล่อยให้พวกเขามาทำร้ายชาวบ้าน พวกเขายังกลับไม่ถึงหมู่บ้านเลยด้วยซ้ำจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ไม่ได้ ต้าเฮยที่อยู่ในมิติรู้สึกได้ถึงความวุ่นวายด้านนอก เสี่ยวมาวเองก็เตรียมพร้อมแล้วเช่นเดียวกัน แต่เสิ่นอิงอิงไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนของเสี่ยวมาวในเวลานี้เพราะอาจจะทำให้ชาวบ้านหวาดกลัวไปมากกว่านี้ เสิ่นอิงอิงยืนอยู่ด้านหน้า ด้านหลังของนางเป็นเสิ่นเทียนหยาง ไป๋เฉียนโจว ฟู่หมิง ฟู่เหลียง ไป๋ชิง เสิ่นเยว่เทียน เสิ่นเยว่ฉี เสิ่นเยว่อัน หลี่เจี้ยนคัง หลี่เมิ่งจิน หลี่เจี้ยนกั๋ว และชาวบ้านอีกหลายคน เมื่อกลุ่มโจรเห็นพวกเขายืนอยู่ด้านหลังเด็กหญิง ก็มองพวกเขาด้วยสายตาดูถูกดูแคลนเป็นที่สุด“จิ๊ ๆ พวกเจ้านี่ดีจริง ๆ เป็นบุรุษแต่กลับยืนอยู่ข้างหลังเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ไม่ละอายใจหน่อยรึ”“อย่ามัวแต่พล่ามอยู่เลย ในเมื่อพวกท่านรนหาที่ตายก็เข้ามาเถอะ มันเสียเวลา พวกข้ายังต้องเดินทางกลับบ้านเกิด ข้ารู้ว่าพวกท่านไม่ใช่โจรป่าอันใด ดู ๆ แล้วพวกท่านเองก็คงจะเป็นชาวบ้านในหมู่บ้