All Chapters of จางอิ้งเหย่หาหนทางเอาตัวรอดในยุคโบราณพร้อมระบบมิติ: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำหลิวหลิว หญิงสาวสุดแสนจะเบื่อหน่ายจากโลกปัจจุบัน นอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาลมาตั้งแต่เด็ก เพราะโรคร้ายในแต่ละคืนวันเฝ้าภาวนาให้ตนเองได้พบเจอชีวิตใหม่ที่มีร่างกายแข็งแรง จนวินาทีสุดท้ายที่เธอได้หายใจก็ยังภาวนาให้ตนเองได้เกิดมาในร่างกายแข็งแรงไร้โรคภัยเช่นอย่างชาตินี้ทว่าเมื่อเธอลืมตามาอีกครั้งก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างของเด็กหญิงอายุ 15 ปี ไม่เคยได้รับความรักจากมารดาต่างจากพี่ชายที่อายุห่างกันเพียง 3 ปี ถูกแม่ประคบประหงมไม่ว่าจะเป็นอาหาร เครื่องนุ่มห่มและงานทุกอย่างในบ้านตกเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ต้องทำทุกอย่าง เช่นนั้นนางก็ไม่เคยได้ความรักแม้แต่น้อยมีเพียงคำด่าทอเฉกเช่นทุกวัน ความเจ็บปวดกล้ำกลืนที่ได้รับก่อให้เกิดความน้อยใจและเวทนาตนเองคิดว่าไม่มีผู้ใดในตระกูลต้องการ อยากจะรู้ว่าท่านแม่จะรักตนเองบ้างหรือไม่ ? จนร่างเล็กตัดสินใจผูกคอตายเพื่อขอความรักความเห็นใจอยากเห็นสักนิดว่ามารดาเสียใจกับการจากไปของตน สวรรค์ดลบัลดานให้หลิวหลิวเข้ามาอยู่ในร่างเด็กหญิงที่มีร่างกายแข็งแรง เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิต พร้อมระบบมิติน้ำพุวิเศษ แปลงดินอุดมสมบูรณ์ในมิติ หลิวหลิวในร่างของเด็กหญิงดีใจที่ได้มีชีวิตอีกคร

ตอนที่ 3 ระบบมิติและสัตว์วิเศษกระรอกน้อยเพศผู้ตัวสีน้ำตาลวิ่งลงจากต้นไม้เข้ามาใกล้นางเรื่อย ๆ ก่อนจะด่าทออย่างหัวเสีย“นี่หรือคนที่สวรรค์เลือกมา ช่างโง่เขลาจริง ๆ ข้าคือสัตว์วิเศษเป็นผู้ดูแลผืนป่าแห่งนี้ ภาพเบื้องหน้าคือความจริงแต่อยู่ในมิติ เจ้าคือเจ้าของมันต่อจากนี้ เมื่อไหร่ที่เจ้าต้องการเข้ามาในมิติแค่เพียงลูบแขนเบา ๆ ก็สามารถเข้ามาอยู่ในนี้ได้ เวลาในนี้ต่างจากข้างนอกสองเท่า 1วันข้างนอกเท่ากับ 3 วันในนี้ เจ้าตั้งใจอยากเปลี่ยนแปลงชีวิตของจางอิ้งเหย่มิใช่หรือ? นี่ไงล่ะ สิ่งที่จะทำให้เจ้าเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิต” หลิวหลิวในร่างอิ้งเหย่แทบไม่อยากจะเชื่อ ตบหน้าตนเองเบา ๆ แม้จะเคยดูซีรี่ย์ในหลายเรื่อง แต่นี่มันเหมือนความฝัน กระรอกพูดได้มิติ พื้นที่ตรงนี้จะเป็นของเธออย่างนั้นหรือ?“กระรอกพูดได้ มิติ ? พื้นที่ตรงนี้จะเป็นของข้าอย่างนั้นหรือ?”“ใช่แล้วแต่เรื่องมิติห้ามมิให้ผู้ใดล่วงรู้ ข้ามีนามว่าอ้ายเซินยินดีที่ได้เจอกับเจ้า ลุกขึ้นมาสิข้าจะแนะนำของใช้ในที่แห่งนี้” กระรอกน้อยกระโดดขึ้นบนบ่าสั่งให้อิ้งเหย่ลุกขึ้น ตอนนี้นางเริ่มเข้าใจหลาย ๆ อย่าง สิ่งที่นางเอ่ยขอเมื่อครู่สวรรค์ได้ยินและมอบความ

ตอนที่ 5 ทำการค้า เวลาผ่านพ้นไปจนถึง 1 ชั่วยาม อิ้งเหย่เดินทางมาถึงตลาด นางใช้ความทรงจำเก่านำทางไปที่โรงยาในหมู่บ้านทว่าหมู่บ้านนี้ เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ เดินไปอีก 1 เค่อจะถึงตัวตำบลเจียงซีมีโรงยาและโรงหมอขนาดใหญ่ที่นั่น เป็นที่รู้จักและโด่งดังเรื่องการรับซื้อและรักษาขายยาให้แก่ชาวบ้าน อิ้งเหย่ใช้ความมั่นใจเดินมุ่งหน้าไปที่ตำบลเจียงซีทันที ไม่นานก็มาถึงหน้าโรงยาเป็นที่แรกที่นางจะทำการค้า หากไม่ได้นางจะไปที่โรงหมอแทน “พี่ชายที่นี่คือโรงยาซ่านซุนหรือไม่เจ้าคะ”“ใช่แล้ว เด็กอย่างเจ้ามาทำอะไรที่นี่หากจะมาขอยาให้ท่านปู่ ท่านย่า ท่านตา ท่านยาย มารดาใกล้ตาย บิดาเจ็บปวดไม่หาย พี่ชายบาดเจ็บ น้องสาวมีไข้ ที่นี่ไม่มีให้เจ้าหรอกนะ เพราะที่นี่มิใช่ที่ให้ขอทานเข้ามา” บุรุษอายุประมาณ 18 ปีจ้องมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า อาภรณ์สีซีดเส้นด้ายที่เหมือนจะขาดรอมร่อ แต่งกายซอมซ่อเช่นนี้คงไม่พ้นมาขอทานแน่ ๆ “มิใช่เจ้าค่ะ ข้ามิได้มาขอทานแต่ข้ามาทำการค้า เถ้าแก่โรงยาอยู่หรือไม่เจ้าคะ ข้านำสมุนไพรหายากมาเสนอขายเจ้าค่ะ” เขาแทบไม่อยากจะเชื่อแต่เมื่ออิ้งเหย่วางตะกร้าลงหยิบสมุนไพรฉั่งฉิกออกมา ดวงตาของเขาเป็นประกายแ

ตอนที่ 7 แลกมาด้วยความเจ็บปวดผู้ใหญ่บ้านลู่ซานยกมือลูบเคราตัวเองพลางครุ่นคิด หากวันนี้จะพานางออกไปจากที่นี่ก็ยังไม่มีที่พักอาศัย สตรีตัวคนเดียวออกไปอยู่เพียงลำพังก็กลัวจะเกิดอันตราย“ยามนี้ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงดินแล้วไร้แสงสว่างหากจะพานางไปอาศัยอยู่ในกระท่อมหลังหมู่บ้านก็ต้องจัดการซ่อมแซมเสียก่อนถึงจะอาศัยได้ แต่หากได้ไปอยู่ตรงนั้นก็ไม่ต้องเกรงกลัวว่าจะมีผู้ใดเข้าไปรบกวนและทำร้ายได้เพราะที่นั่นคือที่ดินของข้าเอง หากผู้ใดกล้าเหยียบย่ำไปก็เท่ากับว่าไม่เคารพข้า ”“เช่นนั้นให้นางไปอาศัยอยู่ที่เรือนข้าสักคืนก็ได้เจ้าค่ะ รุ่งสางเราค่อยช่วยเหลือนางย้ายของไปที่กระท่อมตามที่ผู้ใหญ่บ้านกล่าว”เฟยฉีรีบเสนอไม่กล้าจะให้อิ้งเหย่นอนพักอยู่ที่นี่เมื่อเห็นสายตาอาฆาตแค้นของฟางหรงกับอวี่ซวนที่มองมาทางอิ้งเหย่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“เอาอย่างที่เจ้ากล่าวมา อิ้งเหย่มีเจ้าไปนอนพักที่เรือนของเฟยฉีเสียก่อนรุ่งสางข้าจะเกณฑ์คนในหมู่บ้านไปช่วยซ่อมกระท่อมให้เจ้า ส่วนเจ้าฟางหรงต่อจากนี้ก็ลองนึกดูแล้วกันว่าสิ่งที่เจ้าทำนั้นถูกต้องหรือไม่?” ทั้งสามเดินอกกจากเรือนตระกูลจาง อิ้งเหย่เดินตามหลังป้าเฟยฉีเมื่อสองเท้าก้

ตอนที่ 9 กระท่อมหลังน้อยอากาศในมิติแตกต่างจากด้านนอก ในนี้ลมพัดเย็นสบายแม้มีแสงแดดแต่ไม่มีไอร้อนสักนิด นางเดินตรงไปยังบ่อน้ำพุวิเศษตักน้ำพุใส่กระบอกไม้ไผ่ที่นางหยิบเข้ามาด้วยจากนอกมิติ เมื่อได้เต็มกระบอกสายตาของนางเหลือบไปเห็นดอกหอมหมื่นลี้หรือดอกกุ้ยฮวาบานสะพรั่งดวงตาของนางเป็นประกายอีกครั้ง“นั่นมิใช่ดอกหอมหมื่นลี้หรอกหรือ? ช่างเหมาะจริง ๆ หากนำไปใส่น้ำพุที่หวานเย็นสดชื่นจะทำให้มีกลิ่นหอมมากกว่าเดิม รีบเก็บแล้วออกไปก่อนที่ทุกคนจะตามหา” คิดได้อย่างนี้อิ้งเหย่รีบเก็บดอกหอมหมื่นลี้ใส่ถุงเสื้อออกไปด้วยนางออกมาจากมิติรีบนำน้ำไปเทใส่ชามใหญ่ ๆ ล้างดอกหอมหมื่นลี้และนำไปแช่ ก่อนจะยกน้ำไปให้ทุกคนได้กิน“ท่านลุง ท่านอา ท่านผู้ใหญ่บ้าน หยุดดื่มน้ำก่อนนะเจ้าคะ อากาศค่อนข้างร้อนข้าจึงไปตักเตรียมน้ำมาให้ทุกคนเพื่อเป็นการขอบคุณที่ทุกท่านมาช่วยข้า ข้าเป็นเพียงเด็กย่อมไม่มีสิ่งอื่นตอบแทน นอกจากน้ำดื่มชื่นใจเจ้าค่ะ” อิ้งเหย่ไม่ว่าเปล่านางใช้แก้วใบเล็กตักขึ้นมา ยื่นให้ผู้ใหญ่บ้านก่อนผู้อื่น เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะรับขึ้นมาดื่ม“อ้า ..นี่มันน้ำอะไรกัน รสชาติสดชื่นแถมยังหอมหวานเย็นราวกับว่ามีน้ำแข็งแช่ไว้ต