All Chapters of จางอิ้งเหย่หาหนทางเอาตัวรอดในยุคโบราณพร้อมระบบมิติ: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 51 สูญเสียครั้งยิ่งใหญ่กลุ่มคนที่จับตัวอิ้งเหย่มา ออกไปข้างนอกจนหมด อิ้งเหย่ประคองเซินอวี่หลางไว้ในอ้อมแขน ใบหน้างามยามนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา“คุณชายไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะช่วยท่านเอง ข้ามีสมุนไพรฉั่งฉิก ข้ามีของที่จะช่วยท่านได้ ท่านอดทนก่อนนะเจ้าคะ” นางสะอึกสะอื้นมือยังคงลูบปานที่แขนเพื่อขอความช่วยเหลือจากมิติ“ข้าขอโทษที่ไม่สามารถช่วยเจ้าได้ ขอโทษที่ไม่สามารถไปส่งที่เรือนอย่างปลอดภัยอย่างที่สัญญาเอาไว้ อึก..อย่าร้องไปเลย เจ้าไม่เหมาะกับการร้องไห้สักนิด โอ๊ย!! แค่ก ๆ” เซินอวี่หลางสำลักเลือดออกมาเป็นลิ้ม ๆ อิ้งเหย่ตกใจมากกว่าเดิมกอดกระชับเข้าหาตนเองแนบแน่น"ยามนี้สิ่งนั้นสำคัญด้วยหรือ? ท่านกำลังจะไม่ไหวเพราะยาพิษไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฮึก ฮึก ข้าจะช่วยท่านเอง” นางพยายามถูแขนจนเป็นรอยริ้ว ๆ เลือดซึมออกมา“ระบบเฮงหวย ทำไมยามที่ข้าคับขันถึงใช้งานไม่ได้ อ้ายเซินช่วยด้วย ได้ยินข้าหรือไม่ช่วยข้าด้วย ช่วยเปิดระบบมิติให้ข้าที ฮึก ฮื้อ ๆ ข้าต้องการความช่วยเหลือจากของในมิติ เจ้าได้ยินข้าหรือไม่?” อิ้งเหย่ร่ำไห้อย่างเสียสติโวยวายออกมาอย่างไม่กลัวว่าผู้ใดจะรับรู้เรื่องมิติของนาง เซินอวี่หลางต

ตอนที่ 53 แตกสลายจิ่งเหยายกกล่องเล็ก ๆ ยื่นให้อิ้งเหย่ นางนั่งลงบนเตียง ค่อย ๆ เปิดดูในกล่องหัวใจของนางยังคงเต้นถี่ระรัว ปวดร้าวไปหมด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือเรื่องจริง“อ้ายเซิน ข้ามิอาจจะหักห้ามไม่ให้ข้าคิดถึงเจ้าไม่ได้ และมิอาจจะกลั้นน้ำตาได้ แต่ข้าจะเข้มแข็งอย่างที่เจ้าต้องการ ไม่ต้องเป็นห่วงนะข้าจะแก้แค้นเอาคืนคนที่มันมาทำร้ายเจ้าเอง” อิ้งเหย่เปิดดูด้านในเห็นร่างเล็กเปื้อนโลหิตแห้งนอนแน่นิ่งอยู่ หัวใจของนางแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่ากลายเป็นความคับแค้นในใจ นางลูบปานเบา ๆ เข้าสู่มิติ พาอ้ายเซินไปฝังใต้ต้นไม้ที่นางได้เจอเขาครั้งแรก และได้เจอเขาครั้งสุดท้ายในความฝัน นางกวาดสายตาจ้องมองในมิติ เรือนที่เคยอาศัยอยู่ร่วมกัน แปลงดินที่เคยช่วยกันเพาะปลูก แคร่ไม้ที่เคยนอนเล่นและดื่มสุรา เตียงนอนในเรือนที่เคยนอนกอดอ้ายเซินจนหลับไป ห้องครัวที่เขาเป็นคนคอยปรุงอาหารให้นางทุก ๆ เช้า หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มดวงตาแดงก่ำอีกครั้ง ทุกครั้งที่เข้ามามักจะเจอเขาเสมอ ต่อจากนี้ไม่มีอีกแล้ว ที่นี่ช่างเงียบเหงาและให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน“อ้ายเซินข้าเข้าใจแล้ว ว่าความโดดเดี่ยวเป็นเช่นไร ยามนี้ข้าเหงาเหล

เรื่องที่ 2 เกี่ยวกับการปลูกผัก ค้าขาย หาหนทางร่ำรวย แก้แค้น ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในยุคโบราณพร้อมระบบมิติลืมตามาอีกทีมีลูกน้อยในท้องและความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่แตกสลายเมื่อรู้ความจริงเรื่องสามีที่นางรัก และเป็นคนผลักนางกับบุตรสาวสู่ความตายอย่างไร้ความเมตตา ครั้งนี้สตรีผู้นี้จะไม่โง่บรมอีกต่อไป..บทนำหลิงหลิง ลืมตาตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่ถูกสามีหลอกใช้ให้ดูแลพ่อแม่สามี แต่สิ่งที่เขาตอบแทนคือความตายด้วยสองมือของเขา มิหนำซ้ำยังกล้าลงมือกับสายเลือดของเขาอย่างเลือดเย็น เพื่ออนาคตเส้นทางชีวิตที่รุ่งโรจน์ของเขา แต่ครั้งนี้เหมือนสวรรค์เมตตาสองแม่ลูกอย่างซูอวิ๋นหนิง ที่ส่งหลิงหลิงจากยุคปัจจุบันมาอยู่ในร่างนี้และมาในช่วงที่สามีกำลังจะออกจากเรือน นางจะไม่ให้ชะตากรรมของซูอวิ๋นหนิงกับบุตรสาวแสนน่ารักของนางที่อยู่ในท้องตอนนี้มีจุดจบเช่นเดิม นางจะเปลี่ยนชะตาชีวิตและพาลูกสาวร่ำรวย จะไม่ให้แมลงหวี่แมลงวันอย่างตระกูลเว่ยมาเกาะแกะนางอีก การแก้แค้นของนางคือการร่ำรวยและตอกหน้าสามีเก่าอย่างเว่ยซ่งเถา **นิยายเรื่องนี้แต่งตามความเข้าใจของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสต

ตอนที่ 3 เริ่มแผนการเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าของอวี้เฉิน อาการที่อวิ๋นหนิงกล่าวมาเหมือนว่านางกำลังจะมีอาการนั้นขึ้นมา ช่วงสามวันที่ผ่านมา นางตื่นขึ้นมารู้วสึกปวดเมื่อยร่างกายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน และนางไม่ได้รู้สึกเพียงผู้เดียวเหมือนได้ยินสามีของนางบ่นก่อนนอนและตื่นในทุก ๆ เช้า ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวในใจ“ไม่หรอกจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าจะไปตามหมอมารักษาเจ้า” จิตใจของอวี้เฉินว้าวุ่นร้อนรน เดินฝ่าพายุออกไปเรียกท่านหมอประจำหมู่บ้านมาตรวจร่างกาย จนได้คำตอบจากท่านหมอ มิอาจจะรักษาได้ อย่างที่อวิ่นหนิงกล่าวมา อวี้เฉินกลับเรือนอย่างร้อนใจ รีบเข้าไปหารือเรื่องนี้กับหลินฟงสามีของนาง“อะไรนะ!! อวิ๋นหนิงติดโรคร้ายอย่างนั้นหรือ? จะให้นางมาปล่อยเชื้อโรคใส่เราไม่ได้ ตอนนี้ซ่งเถายังไม่ได้ดี เราต้องมีชีวิตอยู่รอดจนกว่าบุตรชายจะได้รับตำแหน่ง รีบไล่นางออกจากเรือนเราไป อย่าให้มาตายที่นี่เด็ดขาดจะไปตายที่ใดก็ไป”“แต่ว่าท่านพี่อาการที่นางเอ่ยมานั้น เอ่อ...เริ่มแรกมีอาการปวดเมื่อยร่างกาย หลายวันมานี้เราเองก็มีอาการเช่นกันมิใช่หรือ” “ฮูหยินเจ้าคิดมาก อย่าได้เป็นกังวลเกินไปรีบจัดการขับไล่ให้นางกลับเรื

ตอนที่ 5 ผลการกระทำในเรือนหลังน้อยมีแสงจากเทียนสว่างไสวในยามราตรี สองแม่ลูกนั่งกินอาหารอย่างมีความสุข “กินให้เยอะ ๆ นะเจ้าคะ รุ่งเช้ามีงานให้ท่านแม่ทำเยอะเลย หากเหนื่อยก็นั่งพัก ข้าต้องการให้ท่านแม่ช่วยดูคนงานเท่านั้นไม่ต้องออกแรงมากนะเจ้าคะ เก็บแรงเอาไว้ช่วยข้าดูแลเจ้าตัวเล็ก” อวิ๋นหนิงลูบท้องเบา ๆ รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้า "อวิ๋นหนิงเจ้าเติบโตเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แม่คิดว่าเจ้าจะร้องไห้ฟูมฟายขี้แยเหมือนครั้งที่เจ้ายังเด็ก”“ท่านแม่ในบางครั้งข้าก็ยังเป็นเด็กในสายตาท่านแม่ แต่ข้าเองก็อยากเข้มแข็งในสายตาของบุตรของข้าเช่นอย่างท่านแม่เจ้าค่ะ” อวิ๋นหนิงรีบคีบอาหารไปใส่จานของมารดาด้วยความรัก ต่อจากนี้ชีวิตของนางได้อุทิศให้มารดาและบุตรทั้งสอง ไม่ว่าผู้ใดนางจะไม่ยอมให้มาทำร้ายทั้งสองได้หากยังมีนางอยู่ค่ำคืนยังคงหนาวเย็นแม้ว่าหิมะหยุดตกแล้ว อวิ๋นหนิงนำสินเดิมที่เป็นของใช้เครื่องประดับไปแลกแต้ม และใช้แต้มนำสิ่งของออกมาจากระบบมิติไม่ว่าจะเป็นฟูกหนานุ่ม ผ้าห่มผืนหนา ของใช้ต่าง ๆ ในเรือนแห่งนี้ และยังมีเครื่องเทศต่าง ๆ เพื่อปรุงอาหาร ยามแรกซูหนานอวี้เกิดความสงสัยในตัวของอวิ๋นหนิง ท่าทางนิ