All Chapters of จางอิ้งเหย่หาหนทางเอาตัวรอดในยุคโบราณพร้อมระบบมิติ: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 ผู้หญิงของข้า“ปล่อยนะ ปล่อยข้า!! ข้าไม่ไปที่ไหนทั้งนั้นและไม่ยอมสนองตัณหาให้แก่ชายชราบ้ากามเช่นท่าน”“เฮอะ ๆ ฮ่า ๆ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นชายชราบ้ากามในเมื่อเจ้ายังไม่เคยร่วมเตียงกับข้า อิ้งเหย่อย่าให้ข้าต้องใช้กำลังไปกับข้าดี ๆ” เขาลากนางเดินไปที่เกี้ยว ยามนั้นเองเสียงของผู้ใหญ่บ้านก็ดังขึ้น“ใต้เท้ามู่ไป๋จื่อ มาทำสิ่งใดที่หมู่บ้านของข้าหรือขอรับ การกระชากลากถูสตรีไปอย่างไม่เต็มใจเช่นนี้ ท่านเองก็เป็นขุนนางย่อมรู้ดีถึงโทษความผิดนี้”“ข้าคิดว่าผู้ใดช่างกล้ามาเอ่ยถามเรื่องกฎหมายกับข้า ที่แท้ก็คือผู้ใหญ่บ้านลู่ซานนี่เอง เหตุใดข้าจะไม่รู้เล่า! เรื่องนั้นข้าย่อมรู้ดีแต่ว่าสตรีนางนี้คือฮูหยินของข้า ไม่เห็นหรือข้านำสินสอดมามากมายมอบให้แก่นางและครอบครัวของนาง ข้ามิได้ขืนใจนางเสียหน่อย”“แต่เหตุใดข้าดูเหมือนว่าท่านกำลังลากนางทั้ง ๆ ที่นางไม่อยากไปด้วยเช่นนี้ อีกอย่างจางฟางหรงผู้นี้มิใช่มารดาของอิ้งเหย่อีกต่อไป นางไม่มีสิทธิตัดสินใจในชีวิตของอิ้งเหย่ อย่าให้เรื่องนี้ถึงทางการเลย ยังมีสตรีมากมายที่พร้อมและเต็มใจไปกับท่าน ปล่อยนางเถอะขอรับ” ใต้เท้ามู่เริ่มอารมณ์เสียเมื่อจู่ ๆ ก็ม

ตอนที่ 33 ข้อเสนออิ้งเหย่บอกเล่าอธิบายให้ป้าเฟยฉี ป้าซูเซียวได้รับรู้ว่านางได้ช่วยเขาเอาในวันที่มารดาให้ขึ้นเขาไปเก็บเห็ด นางไม่คิดว่าเขาคือท่านอ๋องเพราะต้องการช่วยเหลือคน ตอนนั้นไม่ทันได้คิดเรื่องการถูกเนื้อต้องตัว ทว่าป้าทั้งสองไม่ได้ต่อว่าเลยสักนิดกลับรักและเอ็นดูนางมากกว่าเดิม “อิ้งเหย่เพราะเจ้าเป็นคนดี ความดีของเจ้าที่เจ้าได้กระทำไว้ตอบแทนเจ้าแล้ว การไปอยู่กับท่านอ๋องก็นับเป็นเรื่องดีแก่เจ้า ป้าผู้นี้โล่งอกเหลือเกิน”“แต่ว่าข้าเองก็รู้สึกว่ามีบุคคลหนึ่งคนน่าสงสารเช่นกัน”ป้าเฟยฉีกล่าวพลางหันหน้าไปทางเซินอวี่หลาง“ท่านป้าข้ากับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันเจ้าค่ะ เขาคือสหายของข้าเท่านั้น เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”อิ้งเหย่เดินไปหาเซินอวี่หลางที่ใต้ต้นไม้หน้าเรือนของนาง นางก้มศีรษะลงคารวะเขาอย่างนอบน้อม“บุญคุณครั้งนี้ข้าจะจดจำได้ชั่วชีวิต และจะตอบแทนคืนในสักวันนะเจ้าคะ”“เฮอะ ! เมื่อก่อนไม่เห็นจะมีกิริยาอ่อนหวานเช่นนี้หรือว่าเพราะท่านอ๋องอะไรนั้น เจ้าจะไปกับเขาจริง ๆหรือ? จะเป็นพระชายาของเขาจริง ๆ นะหรือ! หากเขามีพระชายาเอกอยู่แล้วเล่าจะเป็นเช่นไร หากเจ้าบอกว่าจะตอบแทนบุญคุณตอบแทนข้า

ตอนที่ 35 เลือกเส้นทางชีวิตนางเข้าไปในห้องค้นหากล่องที่นางซุกซ่อนเอาไว้เปิดกล่องนำเงินจำนวนหนึ่งออกมา ก่อนจะปิดมันลงและซ่อนไว้ที่เดิม โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่"อวี่ซวนข้ามาแล้ว พอหรือไม่เพียงเท่านี้น่าจะพอ""พอขอรับ เพียงเท่านี้ก็พอแล้วขอรับ ข้ารักท่านแม่ที่สุดเลย" อวี่ซวนกอดมารดาพร้อมหอมแก้ม ที่เขาเอ่ยเช่นนี้เพราะเขาเห็นขุมทรัพย์ของการต่อยอดคืนนี้แล้ว ที่แท้มารดาก็แอบซ่อนเงินไว้มากมายนั่นคงเป็นสินเดิมที่เก็บไว้มานาน หากรู้ว่ามารดามีสมบัติป่านนี้เขาคงนำไปขายและเอาเงินไปให้เสวียนหนี่ไปแล้ว'ท่านแม่ ท่านไม่เคยรักผู้ใดจริง ท่านรักตนเองเพียงผู้เดียว หากวันนั้นให้ข้านำสินเดิมของท่านไปขาย หรือแม้แต่เงินในกล่องนั่น ข้าคงสอบผ่านไปแล้ว ' อวี่ซวนคิดในใจก่อนจะทำเป็นไปนอนพักผ่อน ฟางหรงเริ่มเมาและหนักศีรษะจึงเข้านอน ไม่รู้เลยว่าคืนนั้นบุตรชายที่นางรักนักรักหนาขโมยเงินและสมบัติในกล่องออกไปเล่นการพนันทั้งคืนรุ่งเช้าวันต่อมาอวี่ซวนกลับมาที่เรือนก่อนท้องฟ้าจะสว่าง เขานำเงินและสมบัติของมารดาไปเล่นจนหมด แต่ยามนี้เขากลับทำตัวว่าเหมือนพึ่งตื่นจากที่นอนออกมา หากเขาได้เดินทางไปทางใต้ เรื

ตอนที่ 37 รับกรรม“กรี๊ด ๆ ๆ ไม่จริง ข้าไม่เชื่อ” ฟางหรงกรี๊ดร้องอย่างเสียสติ นางหมดหนทางที่จะเรียกร้องสิ่งใดเดินหมดอาลัยตายอยากกลับเรือน เมื่อมาถึงเรือนนางนั่งมองหีบก้อนหินมากมาย พลางหัวเราะพลางร้องไห้ราวกับคนเสียสติ ก่อนที่นางจะคิดขึ้นได้ อย่างน้อยนางก็ยังมีสินเดิมอยู่ สมบัติที่นางยังเก็บเอาไว้ใต้เตียงนอน นางรีบลุกขึ้นเปิดดูคว้ากล่องของตนเองมากอดเอาไว้แน่นในอก “ไม่เป็นไรอย่างน้อยข้าก็ยังเหลือสินเดิมนี่อยู่ เพียงข้าเอาไปขาย ก็มีเงินใช้ไปตลอดชีวิต ใช่แล้วข้ายังมีของของข้าอยู่” นางยิ้มทั้งน้ำตาวางกล่องลงบนเตียงนอน เปิดดูข้างในดวงตาของนางเบิกกว้างมากกว่าเดิม สินเดิมที่นางตั้งใจเก็บเอาไว้ สมบัติชิ้นเดียวที่นางมีอยู่บัดนี้หายไปไม่เหลือแม้สักชิ้นเดียว หัวใจของนางกระตุกวูบแตกสลายราวกับโลกทั้งใบพังทลาย “มันเกิดอะไรขึ้นกับข้า หรือว่าคนพวกนั่นยามที่มันขนกล่องพวกนี้เข้ามาจะขโมยของข้า ไม่จริง ๆ ข้าจะต้องตามหา จะทวงของของข้าคืนมา มันผู้ใดเอาไปข้าจะไม่มีทางให้อภัย ข้าจะแจ้งทางการ” ฟางหรงรีบวิ่งไปที่บ้านผู้ใหญ่ลู่ซานแจ้งว่าเรือนของนางมีโจรเข้ามาขโมยของ ขโมยสินเดิมของนางไปจนไม่เหลือและเงินที่นางไ

ตอนที่ 39 การเปลี่ยนแปลงอีกครั้งในเรือนนอกจวนของหลิวหนานอ๋อง หลังใหญ่มากกว่าเรือนนายอำเภอที่ตำบลเจียงซีหลายเท่าตัว อิ้งเหย่สำรวจทุกห้องจนได้ห้องที่นางต้องการมากที่สุด บ่าวรับใช้ยกของใช้ของนางมาให้ มีสาวใช้ 5 นางอย่างที่หลิวหนานอ๋องสั่งมาให้คอยมาดูแลรับใช้อิ้งเหย่ งานในเรือนหรืออาหารการกินต่อจากนี้นางไม่ต้องลงมือทำเอง อิ้งเหย่ลำบากใจไม่น้อยแต่เมื่อเป็นเช่นนี้นางเองก็ทำสิ่งใดไม่ได้ หากนางลงมือทำเองเรื่องนี้อาจจะถึงหูของหลิวหนานอ๋อง สาวใช้พวกนี้มีหวังถูกถลกหนังแน่ ๆ “นี่ก็ยามโหย่ว(17.00)แล้ว พวกท่านทำอาหารง่าย ๆ ให้ข้าก็พอข้าเดินทางเหนื่อยมาทั้งวันอยากพักผ่อน”“เจ้าค่ะ” สาวใช้ทั้งห้าคนน้อมรับก่อนจะพากันเดินออกไปข้างนอกห้องพักของอิ้งเหย่ ก่อนที่นางจะมองเห็นแววตาของสาวใช้นางหนึ่งที่ดูเด็กกว่าทุกคนในห้าคนนี้ นางมีเรื่องข้องใจต้องการรู้จึงเรียกนางเอาไว้“ท่าน นี่ท่านนะคนที่ตัวเล็กกว่าผู้อื่นอยู่ในนี่ก่อน ข้ามีเรื่องให้ช่วย” นางชะงักเล็กน้อยตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะหันกลับมาหาอิ้งเหย่ เอ่ยถามเสียงสั่วระริก“ขะ..ข้าหรือเจ้าคะ”“ใช่ ท่านนั่นแหละมานี่หน่อย” อิ้งเหย่เดินไปนั่งที่ตั่งท