All Chapters of จางอิ้งเหย่หาหนทางเอาตัวรอดในยุคโบราณพร้อมระบบมิติ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 ปักปิ่นผมอิ้งเหย่จึงบอกกับทุกคนว่านางต้องการจะทำผักกาดดองไปขายที่ร้านอาหาร ต่าง ๆ ที่นางกำลังทำการค้าอยู่ และแจ้งผู้ใหญ่บ้านให้หาคนงานมาทำผักกาดดองช่วยนาง ยามนี้ผักกาดถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว หากมีเพียงนางกับป้าเฟยฉีคงทำไม่ทัน และนางต้องการให้ชาวบ้านมีรายได้ หากเรือนใดมีผักกาดนางจะรับซื้อเองทั้งหมด ทว่าคนงานที่จะมาทำผักกาดดองกับนาง ต้องเขียนสัญญาลงนาม หากสูตรผักกาดดองรั่วไหลไปทางอื่น นางจะเอาเรื่องทุกคนตามที่ทำสัญญากันไว้ ป้าซูเซียวจึงอาสามาช่วยนางอีกแรง อิ้งเหย่จึงยกหน้าที่ดูแลคนงานเป็นหน้าที่ของป้าเฟยฉีและลุงโม่หลานคอยเฝ้าดูแปลงสมุนไพรของนางและผักอื่น ๆ ชีวิตของนางยามนี้ช่างมีความสุขมากจริง ๆ เสมือนทุกอย่างกำลังไปได้ดีและสงบสุขยามซวี( 20.00)อิ้งเหย่เข้ามาในมิติหลังจากทำทุกอย่างนอกมิติเสร็จแล้ว นางต้องการนำสมุนไพรตัวใหม่ที่นางค้นพบในภูเขา มาเพาะปลูกในมิติในแปลงดินอุดมสมบูรณ์ และน้ำพุวิเศษที่สามารถชุบให้สมนุไพรแห้งเหี่ยวใกล้ตาย เขียวขจีอีกครั้ง“ยามนี้แม้ว่าข้างในจะเป็นยามกลางวัน ทว่าข้างนอกก็ถึงเวลาหลับใหลแล้ว เจ้าเอาแต่ทำงานเช่นนี้จะมีเวลาพักหรือไง”“ทำไมจะไม่ได้พักล่ะใ

ตอนที่ 23 คุณชายเซินอวี่หลางโป้ก !! ก้อนหินปริศนาถูกโยนเข้ามาใส่ชายฉกรรจ์ โดนเข้าที่ศีรษะเสียงดังสนั่น“โอ๊ย !! ฝีมือผู้ใดกัน กล้าทำกับข้าเช่นนี้” ร่างใหญ่ปล่อยมือจากอิ้งเหย่กุมที่ศีรษะตะโกนถามหาคนที่ทำร้ายเขา ชายอีกสองสามคนต่างพากันตื่นตระหนกเหลียวมองที่มาของก้อนหิน “เจ็บหรือ ? สิ่งนั้นไม่เจ็บเท่ากับสารเลวอย่างพวกเจ้ากำลังกระทำหรอกนะ กลางวันแสก ๆ กล้าลงมืออุกอาจคงไม่กลัวทางการเลยสินะ” เสียงทุ้มต่ำของบุรุษปริศนาเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ร่างกายสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลารูปโฉมสะอาดสะองยิ่งกว่าสตรีอย่างอิ้งเหย่เสียอีก เพียงเห็นก็รู้ได้ว่าบุรุษที่มาช่วยนางมิใช่ชาวบ้านธรรมดา หากไม่ใช่บัณฑิตก็คงเป็นบุตรชายของขุนนาง “คิดว่าเจ้าเพียงลำพังจะทำอะไรพวกเราได้อย่างนั้นหรือ ? จัดการ” สิ้นคำสั่งชายฉกรรจ์กระโจนเข้าต่อสู้กับคนใจดีที่ยื่นมือเข้ามาช่วยอิ้งเหย่ อิ้งเหย่นำเครื่องช็อตไฟฟ้าใส่กระเป๋าเสื้อเอาไว้ รีบไปประคองลุงเจินชุยให้ลุกขึ้น เพียงไม่กี่พริบตาบุรุษรูปงานสามารถจัดการชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำล้มลงกับพื้นเจ็บโอดครวญก่อนจะรีบวิ่งหนีจากไป “ฝีมือเพียงเท่านี้ทำเป็นอวดดีมาดูถูกข้า คุณหนูท่านได้รับ

ตอนที่ 25 คิดหากิจการใหม่เมื่อจัดการทุกอย่างนอกมิติเสร็จแล้วอิ้งเหย่ลูบปานเบา ๆ ร่างบางก็เข้าสู่มิติลึกลับที่มีกระรอกน้อยอาศัยอยู่ที่นั่น เข้ามาข้างในบรรยากาศยังคงอบอุ่น แสงแดดสว่างจ้า ลมพัดเย็นสบายต่างจากข้างนอกยิ่งนัก พืชผักและสมุนไพรที่นางเพาะปลูกไว้เขียวขจี“กลิ่นสุรา เจ้าดื่มสุรามาอีกแล้วสินะตั้งแต่อายุถึงวัยออกเรือนเจ้าดื่มสุราทุดครั้งที่เข้ามาในมิติ เจ้านี่ขี้เมาจริง ๆ” เสียงกระรอกน้อยดังขึ้น อิ้งเหย่เหลียวมองหาเห็นเขานั่งอยู่ที่แคร่ใต้ต้นไม้ใหญ่ นางค่อย ๆ เดินเข้าไปหา อ้ายเซินกำลังแทะกินลูกพลับที่หอมหวาน นางยื่นมือไปแย่งมากัดชิมดูทันที“มีของอร่อย ๆ แบบนี้เจ้าจะแอบเก็บไว้กินเพียงลำพังสินะ แถมยังขี้บ่นไม่เลิกเสียที อื้ม.. ทั้งหอมทั้งหวาน ทุกอย่างในมิติช่างแตกต่างจากข้างนอกจริง ๆ ข้านะไม่ได้ขี้เมาเสียหน่อยแต่ผู้อาวุโสกว่ารินสุราให้เจ้าไม่รับได้หรือ เสียมารยาท” อ้ายเซินเบะปากใส่อย่างพอใจที่นางแย่งไปกิน ทว่าในใจแทบจะทนไม่ไหวใจสั่นระรัวไปหมด นางไม่แม้จะสนใจด้วยซ้ำว่านั่นคือสิ่งที่เขากัดอยู่ก่อนแล้ว“จิ จิ เจ้านี่ช่างหาข้อแก้ตัวให้ตนเองได้เสมอเลยสินะ..””ข้าไม่ได้แก้ตัวสักหน่อย ข

ตอนที่ 27 งานไหว้พระจันทร์ งานเทศกาลไหว้พระจันทร์มาถึง ที่อำเภอจัดงานอย่างยิ่งใหญ่หมู่บ้านได้ขนมันเทศขึ้นเกวียนของลุงเจินชุยไปที่อำเภอ วันนี้อิ้งเหย่ดูตื่นเต้นมากกว่าทุกคน หลายวันมานี้นางตั้งหน้าตั้งตาเรียนรู้เกี่ยวกับการต้มใบชา หม้อแล้วหม้อเล่าโดยมีอ้ายเซินคอยชิมรสชาติและติชมปรับปรุงไปด้วยกัน จนในที่สุดนางก็สามารถต้มน้ำชาออกมาได้รสชาติอร่อยหอมหวาน น้ำชาที่นางนำมาขายในงานเทศกาลค่ำคืนนี้คือน้ำชาอู่หลงเป็นชาที่มีกลิ่นเฉพาะตัวกลิ่นหอมละมุน และอีกชาคือชาหลงจิ่งมีรสชาติสดชื่น หากได้ดื่มในยามอากาศเย็น ๆ เช่นนี้คงเข้ากันดี “อิ้งเหย่เจ้ายังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะเปิดโรงชาอีกหรือ?” ป้าเฟยฉีช่วยยกของลงจากเกวียนเอ่ยถามอิ้งเหย่ด้วยความสงสัย “ข้าจะล้มเลิกความคิดหาเงินสร้างตัวทำไมกันเจ้าคะ วันนี้ข้าจะมาลองเปิดตลาดที่งานเทศกาลและรอดูผลตอบรับวันนี้ หากชาของข้าขายดี ข้าคิดว่าเมื่อไหร่ที่หมดฤดูเหมันต์ข้าจะเพาะปลูกใบชาชั้นดีเกณฑ์ชาวบ้านมาช่วยปลูกเมื่อถึงเวลาเก็บเกี่ยวข้าก็จะจ้างชาวบ้านมาช่วยเก็บอีกแรง หากสวยงามและมีมากเท่าไหร่ยิ่งดีเจ้าค่ะ นำไปตากแดดเอาไว้เพื่อนำมาใช้ในฤดูหนาว และหากกิจการไปได้ด้

ตอนที่ 29 เกิดเรื่องใหญ่ระหว่างทางป้าเฟยฉีเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ได้ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยื่นมือไปเขย่าแขนของอิ้งเหย่เพื่อสอบถาม“คุณชายผู้นั้นคือบุตรชายตระกูลใดหรือ ? รูปงามขนาดนั้นมีคู่หมั้นคู่หมายหรือยัง” “ป้าเฟยฉีข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ ข้ารู้จักกับเขาเพียงผิวเผินเท่านั้น อีกอย่างเรื่องการออกเรือนข้ายังไม่ได้คิดถึงมัน ท่านป้าเลิกคิดไปเลยเจ้าค่ะ คุณชายผู้นั้นเพียงดูก็รู้แล้วว่าเขาแตกต่างจากเรานัก นามของเขาคือเซินอวี่หลางเจ้าค่ะ” “ชื่อเหมาะสมกับใบหน้าจริง ๆ ฐานะต่างกันแล้วอย่างไรเจ้าไม่เห็นหรือมีสตรีมากมายในหมู่บ้านเราแต่งงานออกเรือนไปกับคุณชายตระกูลร่ำรวย”“เห็นเจ้าค่ะแต่ส่วนมากได้เป็นเพียงอนุมิใช่หรือเจ้าคะ ข้าไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ หากให้ข้าเป็นอนุข้ายอมอยู่เพียงลำพังจะดีกว่า” ในความคิดของนางยามนี้คือการสร้างตัวสร้างฐานะให้ร่ำรวยด้วยตนเองหากนางเป็นอนุก็ไม่ต่างจากเดิมที่มารดาคอยดูถูกและด่าทอนางตลอดมา ว่าสตรีต้องเดินตามหลังบุรุษเท่านั้น แต่นางจะทำให้เห็นว่านางมิใช่สตรีที่ต้องพึ่งพาบุรุษ อีกฝั่งของงาน “เห็นหรือไม่เจ้าคะสตรีนางนั้นบุตรสาวของข้าจางอิ้งเหย่ งดงามอย่างที่ข้ากล่าวมาห