All Chapters of จางอิ้งเหย่หาหนทางเอาตัวรอดในยุคโบราณพร้อมระบบมิติ: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 41 กิจการโรงน้ำชาใบหน้าของอิ้งเหย่พลันเปลี่ยนสีเข้มขรึมขึ้นมา“หยุดเอ่ยวาจาเลอะเลือนเถอะ ข้าเป็นเพียงเด็กเขาทำเพราะอยากตอบแทนบุญคุณข้าเท่านั้น เข้าไปดูข้างในกันเถอะ” จิ่งเหยาใบหน้าซีดเซียว คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย อายุของคุณหนูก็ถึงวัยออกเรือนมิใช่เด็ก แถมความคิดของนางรางกับสตรีที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไปเสียอีก เหตุใดยามเอ่ยถึงความใส่ใจของหลิวหนานอ๋อง นางถึงชักสีหน้าทันที แต่จิ่งเหยาไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ รีบเข้าไปข้างในกับนาง ของทุกอย่างท่านหนานอ๋องให้คนของตนจัดเตรียมไว้จนครบทุกอย่าง มีหม้อน้ำชาจอกน้ำชาหลายสำรับ เรียงรายตั้งอยู่บนโต๊ะ อีกทั้งยังมีใบชาที่ถูกตากแห้งใส่กล่องห่อด้วยผ้าสีขาวปกปิดความชื้นไม่ให้เข้าไปข้างในเป็นอย่างดี ของพวกนี้เขาเตรียมมาให้นางภายในค่ำคืนเดียวได้อย่างไรกัน‘ขนาดข้ามีระบบมิติยังทำไม่ได้ถึงเพียงนี้ ช่างทำให้ประหลาดใจจริง ๆ ’ อิ้งเหย่หยิบใบชาจากถุงมาดมดู กลิ่นของใบชาและขนาดใบ คงเป็นชาพื้นเมืองของที่นี่ มิน่าถึงหามาได้รวดเร็ว“เป็นเช่นไรบ้างเจ้าพึงพอใจหรือไม่?” เสียงทุ้มต่ำดังเข้ามา จิ่งเหยากับทหารที่คอยดูแลอิ้งเหย่เห็นรีบถอยหลังคนละสองสามก้าว ก้มตัวคา

ตอนที่ 43 จดหมายจากผู้ใหญ่บ้านรุ่งเช้าวันต่อมา อิ้งเหย่มาที่โรงน้ำชา…วันนี้นางมีเมนูใหม่คือต้มปลาผักกาดดองนางสอนแม่ครัวที่นางรับเข้ามาทำงานที่ร้าน โดยจะแบ่งกันคนละหน้าที่ ส่วนหนึ่งทำเกี่ยวกับน้ำชา อีกส่วนทำเกี่ยวกับอาหาร กลิ่นต้มปลาผักกาดดองหอมคละคลุ้งไปทั่วท้องถนน เมื่อคนที่เคยมาลิ้มลองน้ำชาที่โรงน้ำชาแห่งนี้รู้ดีว่าฝีมือของของคุณหนูอิ้งเหย่เจ้าของร้านอร่อยเพียงใด ต่างพากันเข้ามาลิ้มลองและเป็นที่พึงพอใจ รสชาติเปรี้ยวหวานกลมกล่อมของผักกาดดองเมื่อต้มใส่เนื้อปลายิ่งเข้ากันเป็นอย่างดี แม้ที่นี่จะกินปลาเป็นอาหารหลักอยู่บ่อย ๆ ทว่าเมนูนี้กลับไม่เคยได้กินมัน ทำให้โรงน้ำชาของอิ้งเหย่โด่งดังไปมากกว่าเดิม นางจัดการว่าจ้างคนเพิ่ม ทว่านางยืนรอเซินอวี่หลางมาหลายวัน เขารับปากว่าจะมา นี่เวลาก็ล่วงเลยไปหนึ่งอาทิตย์แล้วนางยังไม่เห็นแม้แต่เงาเขาด้วยซ้ำ“เขาบอกข้าว่าเป็นบุตรชายของพ่อค้า คงเป็นพ่อค้าใหญ่ทีเดียวมิเช่นนั้นจะมีอาภรณ์หรูหรา ได้อย่างไรคงมีงานให้เขาทำจนเขาปลีกตัวมาไม่ได้สินะ" อิ้งเหย่ถอนหายใจก่อนจะหันหลังเดินเข้าโรงน้ำชา ยามนั้นเองเสียงนุ่มลื่นหูของเขาก็ดังขึ้นด้านหลังนาง“เหตุใ

ตอนที่ 45 ผู้อยู่เบื้องหลัง“เซี่ยเหมยผิง อดีตคู่หมั้นหลิวหนานอ๋องมิใช่หรือ?” เซินอวี่หลางเอ่ยขึ้นมาหลังจากเดินออกมาได้ระยะหนึ่ง“ท่านเองก็เคยได้ยินนะสิ ข้าเคยพบนางครั้งหนึ่ง ต่อหน้าหลิวหนานอ๋องเป็นสตรีอ่อนหวาน ทว่าสายตาคู่นั้นข้าดูไม่ผิดแน่ ๆ นางเป็นสตรีดอกบัวขาวอย่างไรอย่างนั้น แม้ข้าจะคิดไว้แล้วว่าจะอยู่ห่าง ๆ หลิวหนานอ๋องเพื่อความปลอดภัยของตนเอง แต่นางกลับไม่ยอมเลิกลา เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ยอมปล่อยไปทำราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นหรอกนะ ! ในเมื่อต้องการแสดงอำนาจของตน ข้าเองก็อยากรู้เช่นกันว่านางจะรับมือเรื่องนี้เช่นไร” อิ้งเหย่แสยะยิ้มกว้าง ดวงตาฉายแววปีศาจ“เจ้าจะทำเช่นไร จะลงมือต่อต้านอำนาจของตระกูลเซี่ยหรือ?”“มิได้นะเจ้าคะ หากคุณหนูจัดการด้วยตนเอง เช่นนั้นไม่ต่างจากเดินลงหลุมฝังศพ” ใบหน้าจิ่งเหยาซีดเซียว“ไม่ !! อำนาจต้องจัดการด้วยคนที่มีอำนาจกว่า ไปจวนหลิวหนานอ๋องกัน ส่วนท่านคุณชายเซินอวี่หลาง ข้าขอบคุณที่ท่านมาเป็นเพื่อนนะเจ้าคะ เสร็จเรื่องนี้ข้าจะตอบแทนด้วยการเลี้ยงอาหารสักมือด้วยฝีมือของข้าเอง ”“ข้าจะรอนะ เชิญเจ้าไปจัดการเรื่องของเจ้าเถิด” อิ้งเหย่แยกย้ายเดินทางไปจวนหลิวหน

ตอนที่ 47 เดินเที่ยวกับท่านหนานอ๋องหนึ่งเดือนต่อมา วันนี้อากาศแจ่มใสกว่าทุกวันที่ผ่านตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เพราะที่นี่มีมรสุมตลอดทั้งปี หากอยู่ที่หมู่บ้านหนานไฮ่ ป่านนี้หิมะคงขาวโพลนในช่วงสิ้นปีเช่นนี้ ทว่าที่นี่ไม่ได้หนาวมากแต่ก็มีลมเย็นยะเยือกพัดผ่านมาเป็นครั้งคราว ยิ่งวันใดที่หยาดฝนโปรยลงมายิ่งทำให้อากาศที่นี่เย็นและชื้น “คุณหนูคืนนี้เราเดินเล่นชมโคมไฟค่อยกลับเรือนดีหรือไม่เจ้าคะ ท่านเอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาท่องเที่ยวหาความสุข วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าโปรงใสคงไม่มีฝนตกลงมา” จิ่งเหยาพูดขึ้นมาระหว่างที่อิ้งเหย่นั่งจิบน้ำชาที่ห้องทำงานของนาง หลังจากตรวจสอบบัญชีเดือนนี้เสร็จ“ที่นี่มีงานเช่นนั้นด้วยหรือ มิใช่มีเพียงแค่ช่วงเทศกาลปล่อยโคมฉลองปีใหม่หรอกหรือ?”“ที่นั่นจะมีโคมไฟห้อยระย้างดงาม เป็นสถานที่หนุ่มสาวไปเดินเล่นกันเจ้าค่ะ มีของกินเล่นขายเต็มสองข้างทาง ในอากาศเย็น ๆ เช่นนี้ผู้คนมักจะไปเดินเล่นแต่ว่าส่วนมากจะเป็นบุรุษกับสตรีเจ้าค่ะ”“ข้าไม่สงสัยเลยทำไมถึงมีแต่บุรุษกับสตรีหนุ่มสาว อากาศเย็นเช่นนี้ช่างเป็นช่วงเวลาที่ออกเรือนกันเยอะที่สุด เอาสิวันนี้เราไปเดินเล่นกันไปแจ้งทหารเตรียมเกี้ยวใ

ตอนที่ 49 เดินเล่นกับเซินอวี่หลางรุ่งเช้าวันต่อมาวันนี้อิ้งเหย่เดินทางไปส่งผักที่ท่าเรือด้วยตนเอง อยากไปเดินดูด้วยว่าช่วงนี้มีผักอะไรใหม่ ๆ หรือสิ่งของที่ท่าเรือต้องการ หากเป็นผักนางจะได้เพาะปลูกและนำมาขาย โดยมีจิ่งเหยาเดินทางมาด้วย“คุณหนูเจ้าคะ อากาศวันนี้ลมแรงจริง ๆ ดูสิข้าหนาวจนขนลุกซู่ไปหมดทั้งแขนแล้ว” จิ่งเหย่าขยับเสื้อคุมตัวนอกปกคลุมร่างเล็กของอิ้งเหย่เพื่อปกป้องลมที่พัดความเย็นเข้ามา"หากท่านหนาวเอาเสื้อคุมข้าไปคุมเถิด อากาศเช่นนี้ไม่หนาวเท่าที่หมู่บ้านเดิมของข้า” อิ้งเหย่รีบผลักเสื้อคุมออกห่มให้จิ่งเหยาแทนครานั้นเองกลับมีร่างใหญ่นำผ้าคุมตัวนอกของเขามาคุมให้นางอิ้งเหย่สะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองคนที่เข้าใกล้นางมากขนาดนี้หากเป็นชายแปลกหน้าคงถูกทหารจัดการไปแล้ว คงเป็นคนรู้จักใกล้ชิดแต่ทว่ากลิ่นนี้เป็นผู้ใดไม่ได้นอกจากคุณชายเซินอวี่หลาง“อากาศเย็นเช่นนี้ไม่ห่วงตัวเองเองเลยสินะ ข้ารู้ว่าเจ้าเก่ง และแข็งแรงแต่ช่วยดูแลเอาใจใส่ตนเองเสียบ้าง” คิ้วหนาของเขาขมวดเข้าหากันปากพลางตำหนินางไม่หยุด“ท่านเองก็มาส่งสินค้าหรือเจ้าคะ”“ใช่แล้ว เจ้าส่งสินค้าขึ้นเรือแล้วจะกลับเลยหรือไม่?”