All Chapters of ANG HALAGA NG PAGLAYA: Chapter 11 - Chapter 18

Dumating ito noong tanghalian ng Huwebes. Nakaupo ako sa mesa ko, kumakain ng sandwich na dinala ni Petra mula sa deli sa baba, isang kamay ang nakahawak sa sandwich at ang isa ay nag-i-scroll sa mga reference image para sa Hargrove lobby concept, nang biglang mag-vibrate ang telepono ko. Pagkatapos ay muling mag-vibrate. Pagkatapos ay pangatlong beses nang sunod-sunod, ang tiyak na pattern na nangangahulugang maraming tao ang nagpapadala sa akin ng parehong bagay. Alam ko na agad na hindi ito magandang balita bago pa man ako tumingin. Ang unang mensahe ay mula kay Camille. Link lang at isang salita sa ilalim: "Selene." Ang pangalawa ay mula sa isang babae na naging kaibigan ko noong mga taon ng aming kasal, isang tao mula sa social circle ni Dominic na minsan-minsan pa rin akong nakakausap. Ipinadala niya ang parehong link na may kasamang: "Napakasorry, naisip kong dapat mong makita ito bago pa ito gawing awkward ng iba." Ang pangatlo ay mula sa nanay ko, na nangangahulugang kuma

Sumagot ako sa text ni Dominic kinabukasan ng umaga.Apat na salita pabalik, kapareho ng kanyang apat. "Ayos lang ako. Salamat." Ipinadala ko ito bago pa ako gumawa ng kape, na nangangahulugang ipinadala ko ito bago pa ako ganap na nagising at samakatuwid bago pa dumating online ang bahagi ng utak ko na nagdadalawang-isip sa lahat ng bagay. Hindi siya agad sumagot. Ipinatong ko ang telepono ko nang pasubsob at ginawa ang kape at sinabi sa sarili ko na masaya ako na hindi siya agad sumagot.Sumagot siya apatnapung minuto ang lumipas na may dalawang salita: "Mabuti. Magtrabaho ka nang mabuti."Tumayo ako sa kusina ko at binasa ito nang dalawang beses at naramdaman ang isang bagay na halos parang pagiging nakikita, na isang hindi komportableng bagay na maramdaman tungkol sa isang lalaking dapat ay tapos na ako. Pagkatapos ay tinapos ko ang kape ko at nagbihis at pumasok sa trabaho.Nasa production phase na ang Hargrove project ngayon, na nangangahulugang nagawa na ang mga malalaking crea

Alas-diyes ng umaga ang appointment noong Miyerkules.Suot ko ang parehong bagay na isusuot ko sa anumang ibang meeting. Dark trousers, puting shirt, ang magandang flats na hindi sumasakit sa paa ko. Uminom muna ako ng kape sa bahay, nakatayo sa kitchen counter, at hindi ko masyadong pinag-isipan kung ano ang umagang iyon. Natutunan ko na noon na ang labis na pag-iisip tungkol sa mga bagay nang maaga ay isang paraan ng paggasta ng emotional energy sa isang bersyon ng mga pangyayaring hindi pa nangyayari. Mas mabuting pumunta na lang at hayaang maging kung ano ito.Nakasalubong ko ang abogado kong si Tobias sa lobby ng building niya alas-nuwebe-singkwenta. Isang maliit na babae siya sa huling bahagi ng limampu, tuwid na tuwid ang postura at ang partikular na katahimikan ng isang taong gumugol ng tatlumpung taon sa mga kuwartong ang composure lang ang currency na mahalaga. Kinamayan niya ako, tinanong kung kumain na ako, at nang sinabi kong oo ay tumango siya na parang tinatanggal ang i

Lahat ay umalis alas-otso singkwenta.Si Petra ang unang lumabas, nakabutones na ang kanyang amerikana bago pa man siya tumayo. Si Ro naman, nakalugay ang headphones sa leeg, kalahating usapan na sa telepono bago pa niya maabot ang pinto. Si Dax ang huling umalis, isang tango lang patungo sa akin, wala nang iba pang kailangan.Pagkatapos, kami na lang ni Nicolas at ang slide labing-isa.Malakas ang deck buong linggo. Labimpitong slide na dumaloy na parang iisang argumento, bawat isa’y sinusundan ng susunod nang maayos. Pero laging humihinto ang bilis sa slide labing-isa, at nararamdaman ito ng lahat pero walang nakakapagsabi kung ano talaga ang mali dahil ang problema ay hindi mo agad matutukoy. Tama ang lahat sa slide. Pero mali ang tunog nito.Nakatayo si Nicolas sa harap ng screen, hawak ang lalagyan ng malamig na noodles, tinitigan lang ang slide.Nakaupo naman ako sa gilid ng communal table, tinitingnan din ang parehong slide.Tahimik na ang buong gusali sa paligid namin, ang uri