Kabanata 6: Ang Unang Araw

Sinadya kong isuot ang burgundy blazer.

Hindi dahil paborito ko ito, kahit na totoo iyon. Dahil ang lumang Selene ay walang eksaktong isa mang burgundy blazer. Nagsusuot siya ng ivory at beige at malumanay na abo-abo. Mga kulay na hindi humihiling ng pansin. Mga kulay na nagsasabing nandito ako pero pakiusap huwag masyadong tumingin.

Binili ko ito dalawang araw bago ang unang araw ko sa Crane & Aldous. Tumayo ako sa salamin ng fitting room sa loob ng isang buong minuto.

Oo, naisip ko. Iyon. Siya.

Sumakay ako ng subway. Isa pang maliit na bagay na parang wala pero ibig sabihin ay lahat. Sa loob ng apat na taon, palagi akong hinahatid, sa isang kotseng may amoy-katad at iskedyul ni Dominic. Ngayon, nakatayo ako sa isang siksikang platform na may portfolio bag sa balikat ko at mga estranghero na dumadaganan sa akin mula sa bawat direksyon.

Nakaramdaman ako, kahit hangal, malaya.

Ang gusali ng Crane & Aldous ay isang converted warehouse. Malalapad na bintana. Lumang brick na may sapat na katalinuhan ang isang tao para hindi ito pintahan ulit. Nakatayo ako sa labas nito nang eksaktong tatlumpung segundo bago sinabi ko sa sarili ko na tumigil sa pagiging dramatiko at pumasok.

Tumingala ang receptionist at ngumiti na parang alam na niya ang pangalan ko.

“Selene, tama? Sabi ni Nicolas dalhin ka agad sa itaas.”

Umakyat ako sa hagdan.

Nagbukas ang ikaapat na palapag na parang isang hininga. Mga bukas na mesa. Magandang liwanag. Ang mababang produktibong ingay ng mga taong hindi tumitingin sa relo. May naglagay ng sariwang bulaklak sa isang mason jar sa communal table. Ang murang uri mula sa grocery store. Napansin ko ang detalyeng iyon at higit ko pang nagustuhan ang lugar kaysa sa kahit anong mamahaling dekorasyon.

Nasa tabi ng bintana si Nicolas, nakikipag-usap sa isang babaeng may kulay-pilak na buhok at headphones sa leeg. Nakita niya ako. Itinaas ang isang daliri. Tinapos ang pangungusap niya. Lumapit.

Walang mala-dramang pagbati. Isang pakikipagkamay lang at direktang tingin.

“Masaya na nandito ka,” sabi niya. “Halika, kilalanin mo ang team.”

Ang team ay tatlong tao.

Si Dax, na ang mukha ay palaging nasa gilid ng isang biro, at may talento para suportahan ang tiwala sa sarili.

Si Petra, sobrang detalyado at mainit, na kinamayan ako at agad tinanong kung may matibay akong opinyon tungkol sa font licensing.

Si Ro, dalawampu’t tatlo, kagagraduate lang sa design school, matalino sa paraang matalino ang mga bata bago sila matutong mag-alinlangan sa sarili nila.

Nagustuhan ko silang tatlo sa loob ng sampung minuto.

Ipinakita sa akin ni Nicolas ang mesa ko. Posisyon sa sulok. Natural na liwanag mula sa dalawang gilid.

Mas magandang liwanag kaysa sa studio sa penthouse, naisip ko.

Pagkatapos, mabilis: hindi ko na iisipin ang penthouse.

“Team check-in sa alas-diyes,” sabi ni Nicolas, ibinababa ang isang folder. “Ang Hargrove Hotels ang unang proyekto mo. Buong creative lead. Nasa loob ang brief, pero gusto kong marinig ang instinct mo bago mo basahin ang mga tala ng iba.”

“Gusto mong ang instinct ko muna?”

“Iyon ang dahilan kung bakit kita kinuha.”

Sinabi niya ito nang simple. Ang paraan ng mga tao na nagsasabi ng mga bagay na totoo lang. Pagkatapos, bumalik siya sa sarili niyang mesa. Walang drama. Walang pagkukunwari.

Tiwala lang, ibinigay nang malinis, na parang walang bayad para sa kanya ang ibigay ito.

Umupo ako at nagsimulang magtrabaho.

***

Bandang tanghali, napuno ko na ang kalahati ng isang notebook. Mga hilaw na ideya, ang uri na dumarating nang mabilis kapag walang nanonood at wala pang nakataya.

Tatlong Hargrove properties, lahat ay mid-range luxury, lahat ay dumaranas ng parehong problema. Mukha silang kagaya ng bawat ibang hotel. Ligtas. Nakakalimutan. Ang uri ng lugar na binu-book ng business traveler nang hindi nag-iisip at nakakalimutan bago mag-check-out.

Isinulat ko ang isang linya sa gilid at patuloy na bumabalik dito.

Ano ang pakiramdam na dumating sa isang lugar at talagang maramdaman ito?

Yumuko si Petra bandang alas-dose y medya. “Lunch? May Thai place dalawang blocks ang layo. Sinusumpaan iyon ni Ro, kahit na nagkamali na siya dati tungkol sa pagkain.”

“Narinig ko iyan,” sabi ni Ro, hindi tumitingala.

“Nagkamali ka tungkol sa ramen place.”

“Ang ramen place ay dumaraan sa isang bagay noon. Mas masarap na ngayon.”

Tumawa ako. Isang tunay, lumabas bago ko pa ito naisip. Mukhang masaya si Petra sa sarili niya.

Pumunta kami. Maliit, sobrang init, ang pagkain ay napakasarap. Ipinakita ni Ro ang isang type-design experiment sa telepono niya, walang bantay, excited sa paraang hindi pa natutong maging cool tungkol sa sarili nito. Sinuri ito ni Dax nang may tunay na katumpakan. Kumain si Petra ng noodles niya at naging referee.

Umupo ako sa mesang iyon at naramdaman kong may nag-settle sa dibdib ko.

Ito ang isinuko ko para sa Singapore.

Hindi ang partnership. Hindi ang career move. Ito. Ang ordinaryo, buhay na pakiramdam ng pagiging kasama ng mga taong nagmamalasakit sa trabaho. Ipinagpalit ko ito para sa mga dinner party kasama ang mga asawa ng mga kliyente, para sa mga international trip kung saan nakaupo ako sa tabi ni Dominic at ngumingiti at sinasabi ang mga tamang bagay at umuuwi na parang isang magandang bihis na multo.

Hindi ko hinayaan ang sarili kong manatili sa iisip na iyon. Isa itong p***o na maaari kong dumaan at hindi na makakabalik, at may buong hapon pa akong naghihintay.

Bumalik kami ng alas-una y medya. Nakikipag-usap si Nicolas sa telepono, hawak sa tainga niya. Tumingala siya nang pumasok kami. Isang mabilis na check, dumating at umalis.

Binigyan ko siya ng maliit na tango. Okay ako.

Bumalik siya sa tawag niya.

Isang dalawang-segundong palitan. Pero naisip ko ito ulit mamaya, sa mesa ko, dahil matagal na panahon na mula noong may nag-check sa akin nang sobrang tahimik. Nang hindi ginagawang tungkol sa kanila. Nang walang hinihiling na kapalit.