Kabanata 5: Nicolas Crane

Ang mga opisina ng Crane & Aldous Creative ay ganap na naiiba sa mundong dinaanan ko sa loob ng apat na taon bilang asawa ni Dominic.

Walang staff na uniformado. Walang marble atrium. Walang gusaling sinusubukang ipahayag ang net worth. Ang Crane & Aldous ay sumasakop sa ikatlo at ikaapat na palapag ng isang converted warehouse sa SoHo. Nakalantad na brick. Open plan. Mga bakas ng kape sa mga mesa at magandang sining sa mga pader at ang partikular na ingay ng mga taong talagang gustong-gusto ang ginagawa nila.

Kaagad ko itong nagustuhan.

Sinabi ko sa sarili ko na huwag umasa masyado dito.

Ang receptionist ay parang edad-kolehiyo, may pintura sa sneakers niya. Inihatid niya ako sa isang glass-walled conference room at sinabi na darating agad si Nicolas. Inilagay ko ang portfolio ko sa mesa. Inayos ko ang jacket ko. Isang malalim na burgundy blazer na binili ko kaninang araw, dahil ang lumang Selene ay nagsusuot ng mga neutral na kulay na katulad ng gusto ni Dominic at tapos na ako sa pagiging siya.

Sa pamamagitan ng salamin, pinanood ko ang sahig. Isang babaeng nasa limampu, may kulay-pilak na buhok, may headphones, malalim ang pagkakatuon. Tatlong mas batang designer ang nagtipon sa paligid ng isang monitor, gumagawi sa isang bagay. Sa itaas ng coffee machine, may nagdikit ng isang tanda na sinulat-kamay.

Ang magandang trabaho ay nangangailangan ng masasamang draft.

Naisip ko: oo. Eksakto iyon.

“Ikaw si Selene Whitmore.”

Lumingon ako.

Si Nicolas Crane ay hindi kagaya ng inaasahan ko mula sa pangalan sa p***o. Naisip ko ang isang mas matanda. Mas korporado. Ang lalaking ito ay nasa unang bahagi ng thirties, malapad ang balikat, madilim na jeans, puting kamiseta na nakataas ang manggas hanggang siko. Bukas ang mukha niya sa isang paraan na hindi naive. Bukas kagaya ng magandang disenyo na bukas. Sinadya. May estruktura sa ilalim.

Ngumiti siya, at umabot ito sa mga mata niya. Matagal ko na itong hindi nakita.

“Ako nga,” sabi ko. “O nagsusumikap akong maging siya ulit.”

Ikiniling niya ang ulo niya. “Iyan ay maaaring isang komplikadong biro o isang lubhang kawili-wiling pambungad na linya para sa isang interview.”

“Pareho,” sabi ko. “Kararaos ko lang sa diborsyo. Sinusubukan kong huwag itong gawing pinakakawili-wiling bagay tungkol sa akin.”

Tumawa siya. Isang tunay, walang bantay. Hinila niya ang upuan sa kabila ko at umupo.

“Pinahahalagahan ko ang katapatan,” sabi niya. “Karamihan sa mga tao ay ginugugol ang unang sampung minuto na nagkukunwaring walang kinalaman ang personal nilang buhay sa trabaho nila. Palaging may kinalaman ito.”

“Nag-aalala ka ba tungkol doon? Ang diborsyo?”

“Sa kahulugang gusto ko lang malaman kung nasaan ka. Hindi dahil isa itong pananagutan.” Pinagdikit niya ang mga kamay niya sa mesa. “Nga pala, kahanga-hanga ang portfolio mo. Ang rebrand ng tindahan ng libro. Ipinakita ko ito sa bawat bagong empleyado sa loob ng anim na buwan. Kung paano bigyan ng malaking kwento ang isang maliit na kliyente.”

May kumalat na init sa dibdib ko.

Ginawa ko iyon halos walang bayad. Sa gilid ng isang kasal. Sa isang studio na dapat sana ay isang consolation prize.

Hindi ko alam na matatapos ito sa dingding ng kahit sino.

“Salamat,” sabi ko, at ibig-sabihin ko ito nang higit pa sa dapat sa isang interview.

***

Inalok niya ako ng trabaho bago pa ako umalis sa gusali.

Senior Designer. Isang daan patungo sa Creative Director sa loob ng labingwalong buwan, kung magpapatuloy ang mga bagay-bagay ayon sa inaasahan niya. Ang sahod ay mas mataas kaysa sa firm na tinanggihan ko tatlong taon na ang nakalipas, noong lamunin ng Singapore ang alok nang buo. Ang opisina ay may liwanag na iyon. Ang ingay na iyon. Ang mga taong iyon, nakabukod ang ulo, ginagawa ang trabahong pinapahalagahan nila.

“Kunin mo ang buong gabi,” sabi niya. “Huwag mo akong sagutin ngayon. Mas gusto kong sigurado ka.”

Sinabi ko sa kanya na gagawin ko.

Natutunan ko, sa mahirap na paraan, na maging maingat sa mga oo.

Tinawagan ko ang nanay ko mula sa bangketa sa labas.

“Mabait siya,” sabi niya, bago pa ako matapos ilarawan ang pagpupulong.

“Hindi iyon. Tumatawag ako tungkol sa trabaho, Ma.”

“Alam ko kung ano ang tinatawagan mo. Sinasabi ko sa iyo kung ano ang narinig ko sa boses mo.” Isang pag-hinto. “Mabait siya, maganda ang trabaho, gusto mo pareho, at natatakot ka.”

Huminto ako sa paglalakad. May dumaan sa akin na magkasintahan na magkahawak-kamay, hindi tinitingnan kung saan sila naglalakad, ang partikular na kawalang-ingat ng mga taong bago pa lang sa isa’t isa.

“Ang huling pagkakataon na na-charm ako…” sinimulan ko.

“Si Nicolas Crane ay hindi si Dominic Hartley.” Malinaw at tiyak ang boses niya. “At hindi ka na dalawampu’t apat. Kunin mo ang trabaho. Magtiwala sa proseso. Bigyan mo ang sarili mo ng pahintulot na magsimula.”

Nakatayo ako sa bangketang iyon nang matagal pagkatapos naming magbaba ng telepono.

Iniisip ko ang studio na may hilagang liwanag. Tungkol sa pagsulid ng isang folder sa likod ng drawer para walang kailangang tumingin dito at hindi magmalasakit. Tungkol sa apat na taon na ginagawa ang sarili kong mas maliit para magkaroon ng espasyo ang isang taong hindi kailanman napansin ang hugis na isinuko ko para lang makasya.

Naisip ko ang tanda sa itaas ng coffee machine.

Ang magandang trabaho ay nangangailangan ng masasamang draft.

Baka isa pa rin akong draft. Baka pinapayagan iyon.

Kagabing iyon, tinawagan ko si Nicolas Crane at sinabi ko ang oo.

“Mabuti,” sabi niya, at naririnig kong ngumingiti siya sa pamamagitan ng telepono. “Magsisimula ka sa Lunes. Magsuot ka ng maaari mong igalaw. Inaayos namin ulit ang buong sahig nang hindi bababa sa dalawang beses sa isang taon at hindi ko pa kailanman binibigyan ng babala ang kahit sino.”

Tumawa ako. Isang tunay. Ginulat ako nito paglabas.

Ibinaba ko ang telepono at tumayo sa gitna ng kalahating naka-unpack na apartment ko, mga kahon pa ring nakatambak sa dingding, ang eskultura na nagbubuka ng huling liwanag sa ambang.

Selene Whitmore, Senior Designer.

Sinabi ko ito nang malakas, isang beses, mahinahon, para lang marinig kung paano ito tunog sa isang kwartong tanging akin.

Tunog ito na parang simula ng isang bagay.

Hindi ko alam, sa gabing iyon, na sa kabilang panig ng lungsod, ang kawalan ng aking mother-in-law sa isang symphony gala ay naglagay ng pangalan ko sa harap ni Fletcher Hartley, o na dadalhin niya ito pauwi sa anak niya na parang isang bato na hindi niya sigurado kung ibibigay o ihahagis. Hindi ko malalaman hanggang matagal pang panahon kung ano ang naging kabayaran ng tawag na iyon sa kanilang dalawa, o kung ano ang naging dahilan para sabihin ni Dominic sa isang walang laman na apartment na walang nakarinig kundi ang kanyang ama.

Alam ko lang na sinabi ko ang oo sa isang bagay sa unang pagkakataon sa mahabang panahon na hindi ko na matandaan, at hindi ito humiling na magsuko ng kahit ano para makamit ito.

Nag-unpack ako ng isa pang kahon.

Dumating agad ang Lunes.