All Chapters of บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ: Chapter 21 - Chapter 30

ทุกคนฟังฉันด้วยความตั้งใจอย่างเต็มเปี่ยม! แม้สีหน้าของพวกเขาดูเหมือนไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่ แต่ฉันกลับเห็นประกายความเชื่อมั่น ความหวังส่งผ่านมาทางแววตา นั้นหมายถึงพวกเขาเชื่อมั่นในสิ่งที่ฉันแนะนำ แบบนี้แล้วจะให้ฉันทิ้งพวกเขาไปได้เหรอ มู๋มู่ช่างเข้าใจเล่นกับใจคนจริงนะ"เมื่อเตรียมดินเสร็จแล้ว เราจะเริ่มหว่านเมล็ดผักของเราลงไปในแปลงที่เตรียมไว้ขอรับ!" ฉันชักจะตื่นเต้นราวกับได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กแล้วใช้ดินน้ำมันเล่นสร้างเมืองเลยอะ"เมล็ดผักที่เราจะปลูกก็คือ ผักกาดขาว และ ผักโขม!"ฉันแอบจิ๊กเมล็ดผักออกมาจากกระเป๋าเป้เตรียมไว้นานแล้ว โดยให้เหตุผลกับมู่เฉินว่า"บ้านข้าได้ปลูกผักกินเองมาแต่ไหนแต่ไรแล้วขอรับท่านอ๋อง! ข้าจึงหาเมล็ดพันธุ์เหล่านี้มาเตรียมไว้ตั้งแต่แรก! แต่ยังไม่ได้เอาออกจากกระเป๋าเพราะข้าหลงมาที่นี่เสียก่อนขอรับ!"มันคงเป็นคำอธิบายที่ฟังดูมีเหตุผลมากในความคิดของฉัน แต่สำหรับเขาจะเชื่อหรือไม่นั้นค่อยว่ากันภายหลังแล้วกันเมื่อทุกคนรู้จักรูปร่างของเมล็ดผักแล้ว จึงเริ่มสาธิตวิธีหว่านเมล็ดอย่างถูกวิธีช้าๆ ให้ทุกคนเข้าใจ 

ฉันเดินไปหาที่นั่งใช้ความคิดเงียบ ๆ ข้าวคืออาหารหลักที่ให้พลังงานและอิ่มท้องได้นานที่สุด!'มันต้องมีข้าว! แต่จะปลูกข้าวตอนนี้ก็คงไม่ทัน! ข้าวต้องใช้เวลานานนับปีกว่าจะเก็บเกี่ยวได้! เราไม่มีเวลามากขนาดนั้นแล้ว ต้องมีอะไรสักอย่างที่ให้พลังงานเทียบเท่าข้าว!'ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปมา สมองอันชาญฉลาดที่อัดแน่นไปด้วยความรู้จากโลกอนาคตพยายามค้นหาทุกความเป็นไปได้!'คิดซิซินเยว่! ต้องคิดให้ได้! จะหาอะไรมาแทนข้าวดี...อะไรที่จะเติบโตเร็ว ให้พลังงานสูง และปลูกได้ในสภาพดินเช่นนี้!?'ในที่สุด...ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในหัวอันชานฉลาดของฉัน! ฉันหัวเราะอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าจนคนงานแถวนั้นหันมามอง ฉันหุบยิ้มแล้ววิ่งไปหาจางเหว่ยหัวหน้าหมู่บ้านด้วยท่าทางคล้ายลูกลิงน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ ฉันเห็นทุกคนมองมาแล้วอมยิ้มไม่หุบ"ท่านจางเหว่ย! บริเวณหมู่บ้านของเรามีที่ดินที่รกร้างว่างเปล่า...หรือที่ดินที่ปลูกอะไรไม่ขึ้นเลยบ้างหรือไม่ขอรับ!?" น้ำเสียงตื่นเต้นบวกกับใบหน้ากระตือรือร้นของฉันคงดูตลก"มีขอรับคุณชายซินเยว่! อยู่ท้ายหมู่บ้านขอรับ เป็

“ชีพจรเต้นเร็วแต่กลับอ่อนแรง ไข้ขึ้นสูงมากขอรับท่านอ๋อง”หมอจ้าวหมิงรายงานด้วยน้ำเสียงห่วงใย“น่าจะเป็นเพราะตรากตรำทำงานหนักเกินไป ร่างกายจึงอ่อนล้าจึงต้านทานโรคได้ไม่ดีขอรับ” หมอหลินฟงเสริม “จำเป็นต้องพักผ่อนอย่างเต็มที่ และให้ยาบำรุงร่างกายเพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรงขอรับ”มู่เฉินกำหมัดแน่น รู้ดีว่าซินเยว่ทำงานหนักมาโดยตลอด แต่ไม่คิดว่าจะหนักหนาสาหัสถึงขั้นนี้ เขาอดตำหนิตัวเองไม่ได้ที่ไม่ใส่ใจดูแลอีกฝ่ายให้ดี ความรู้สึกผิดบวกกับความรู้สึกบางอย่างวนเวียนผสมปนกันไปหมดจนเขาเริ่มสับสน“พวกเจ้าเตรียมยาให้เร็วที่สุด แล้วก็…” มู่เฉินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง“เฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด ห้ามให้คลาดสายตา หากมีอะไรผิดปกติ ให้รายงานข้าทันที” ความห่วงใยแฝงในน้ำเสียงที่ไม่เคยแสดงออกกับใครมาก่อน“ขอรับท่านอ๋อง”หมอทั้งสองรับคำสั่งแล้วรีบเร่งมือปรุงยาอย่างเต็มที่ยิ่งนานวันเข้ามู่เฉินก็ยิ่งไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเชลยตัวน้อย ความสดใสร่างเริง ความเฉลียวฉลาดในดวงตาเริ่มตามหลอกหลอนเขาไปทุกที่ นี่มันความรู้สึกใดกันยามนี้ นอกกระโจ

เขารู้ว่าการสู้รบครั้งนี้จะเป็นการตัดสินชะตาของเมืองหนานเจียง ยามนี้...ภัยสงครามได้มาถึงประตูเมืองแล้ว ความหวังเดียวของเขา...ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่บนฟูกภายในกระโจม! หัวใจของเขายิ่งหนักอึ้งดุจหินผาความโกลาหลเข้าปกคลุมทุกหย่อมหญ้า ผู้คนวิ่งพล่านไปมาด้วยความตื่นตระหนก สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ควันไฟหนาทึบเริ่มลอยอบอวลขึ้นจากแนวปะทะด้านหน้า กลิ่นไหม้และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศ บ่งบอกถึงการปะทะที่ดุเดือดที่เริ่มขึ้นแล้วเขาเดินรวดเร็วไปยังแผนที่ขนาดใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้ แสงตะเกียงที่ส่องวูบไหวลงบนใบหน้าหล่อเหลา ทำให้เห็นเค้าโครงของความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ แต่ก็ยังคงแฝงความกังวลที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ อย่างยากจะลบเลือน“เฉินเฟิง!” มู่เฉินเรียกเสียงเข้มดุจคำสั่งฟ้าฟาด “รวบรวมกำลังพลทั้งหมด! เตรียมพร้อมรับศึก! ส่งม้าเร็วที่ไว้ใจได้มากฝีมือหน่อยไปขอกำลังเสริมและเสบียงอาหารจากแม่ทัพจางหลงอย่างเงียบ ๆ อย่าให้ศัตรูล่วงรู้!”แม่ทัพจางหลงประจำการอยู่ที่เมืองเป่ยเหลียง ซึ่งเป็นฐานที่มั่นสำคัญของมู่เฉิน เขาเป็นบุคคลสำคัญที่คอยสนับสนุนเป่ยเหลียงอ๋องผู้นี้ แ

สมรภูมิรบเบื้องหน้าเดือดดาลดุจเตาหลอมโลหิต กองทัพแคว้นหรงถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นทะเลคลั่ง ลูกธนูเพลิงนับแสนดอกพุ่งแหวกอากาศเผาผลาญเมืองจนท้องฟ้าถูกย้อมด้วยควันดำทะมึนมู่เฉินในชุดเกราะดำเปื้อนเขม่าเลือด ยืนหยัดอยู่แนวหน้าสุด ดาบในมือฟาดฟันศัตรูไม่หยุดหย่อนจนพื้นดินแดงฉาน ทว่าการสู้รบที่ยืดเยื้อติดต่อกันนานกว่าสองวันเต็ม เริ่มทำให้ร่างกายที่บาดเจ็บจากการถูกพิษร้ายแผดเผาส่งสัญญาณเตือน พิษในกายเสียดแทงแล่นไปทั่วทุกเส้นเลือดราวกับมีเข็มเหล็กนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงกระดูก แต่เขากลับกัดฟันกรอดไม่แสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย“ฝีมือบัญชาการรบของท่านอ๋องเฉื่อยชาลงไปหรือไม่ ฉายา ‘มังกรปีศาจ’ คงต้องสิ้นชื่อแล้วกระมัง ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”เสียงตะโกนเย้ยหยันดังมาจากแม่ทัพแคว้นหรงที่อยู่ด้านนอกกำแพงเมืองอย่างชัดเจน เจตนาเพื่อลดทอนขวัญและกำลังใจทหารหนานเจียงให้สิ้นหนานเจียงถูกทหารแคว้นหรงล้อมไว้ การสู้รบดำเนินไปอย่างดุเดือดไร้ซึ่งการหยุดพัก ยืดเยื้อต่อเนื่องมานานกว่าสองวันเต็ม ๆ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลูกธนูและเสียงกระแทกของเครื่องย