All Chapters of บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ: Chapter 31 - Chapter 40

น่าแปลกแม้ร่างการยังอ่อนเพลียแต่ฉันก็จับพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายได้อย่างชัดเจน มันคืออะไรต้องถามมู๋มู่แล้วละ แต่ก่อนอื่น... ฉันมองไปรอบ ๆ กระโจม ไป๋หลิง นอนอยู่บนฟูกใกล้ๆ ใบหน้ายังคงซีดเซียว ร่างกายซูบผอมจากพิษร้ายที่เกาะกินด้วยสัญชาตญาณอันรวดเร็วฉันเอื้อมมือไปยังกระเป๋าเป้ที่วางอยู่ใกล้ฟูกอย่างรวดเร็ว ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาฉันกำขวดยาสีขาวไว้มันคือ ยาแก้พิษครอบจักวาล จากโลกเดิมของฉัน!ฉันแอบหยิบออกมาเม็ดนึง บดขยี้มันในฝ่ามือแล้วผสมกับน้ำดื่มที่ป้าหยงนำมาให้ ก่อนจะเดินไปหาไป๋หลิงที่นอนนิ่งอยู่บนฟูก“ป้าหยง ข้าอยากล้างหน้าเสียหน่อย ขอผ้าชุบน้ำได้หรือไม่?” เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของป้าหยงที่กำลังเฝ้าไข้อยู่ข้าง ๆ“ท่านหมอไปจัดยาก่อนเถอะ ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอนั่งข้างไป๋หลิงสักประเดี๋ยว”ฉันออกอุบายอีกครั้งเพื่อไล่หมอหลินฟงออกไปจากบริเวณนั้น เพราะหากหมอพบเข้าแผนการของฉันจะต้องล้มเหลวเป็นแน่ อุบายตื้นๆ มักได้ผลเสมอ หมอหลินฟงรีบเร่งออกไปจัดยาที่ค้างไว้ ส่วนป้าหยงก็หันไปเตรียมน้ำให้ในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต ฉันค่อยๆ ป้อนยาที่ผสมน้ำเข้าไปในปากของไป๋หลิงอย่างระมัดระวัง ไม่ให้ป้าหยงแล

คำพูดของฉันบีบให้ทั้งสองต้องยอมเสี่ยง พวกเขาไม่มีอะไรจะเสียแล้วจริงๆ ท่ามกลางวิกฤตนี้ พวกเขากลับไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเชื่อฉันเท่านั้น"เอาล่ะ! ลองดู!" แม่ทัพเฉินหลี่ตัดสินใจในที่สุดไม่นานคนที่พร้อมจะช่วยงานมายืนรอหน้ากระโจมบัญชาการอย่างเป็นระเบียบเฉินหลี่สั่งการเสียงดัง "ทุกคน! ทำตามที่คุณชายเยว่สั่ง!"วิศวกรผู้มากประสบการณ์ โดยมีจางเหว่ยหัวหน้าหมู่บ้านหนานเจียงคอยประสานงานกับชาวบ้าน“คุณชายเยว่สั่งอะไรมา เราจะช่วยเต็มที่เลยขอรับ! หมู่บ้านหนานเจียงพร้อมพลีชีพเพื่อเมือง!” จางเหว่ยกล่าวอย่างหนักแน่นเมื่อแบบร่างฝ่ามือเทพยิงหินเพลิงเสร็จ ฉันจึงแบ่งกลุ่ม ๆ ตามความถนัดของแต่ละคน ชาวบ้านผู้หญิงและเด็ก ๆ ที่ไม่ได้ออกรบก็เข้ามาช่วยกันอย่างขะมักเขม้น บางคนเตรียมขี้เถ้าจากเตาไฟที่เหลือจากการทำปุ๋ยปลูกผักมาผสมกับน้ำมันแล้วนำผ้าขี้ริ้วลงไปชุบ เพื่อทำก้อนเพลิงขนาดใหญ่ที่พร้อมจะเผาศัตรูให้เป็นจุณ บ้างก็หาไม้ไผ่ที่แข็งแรงสุดในป่ารอบเมือง ทั่วทั้งค่ายทหารเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของทุกคน แรงงานทั้งหมดถูกระดมมาอย่างเต็มที่ เพื่อสร้างอาว

หลังจากโดน ฝ่ามือเทพยิงหินเพลิง ของฉันถล่มจนเสียหายหนัก กองทัพหรงจึงต้องล่าถอยกลับไปตั้งหลักยังฐานที่มั่น เมืองหนานเจียงถึงได้หายใจคล่องขึ้น แต่ความสงบนี้ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นมู่เฉินนำทัพกลับมาตั้งมั่นหลังประตูเมือง เขาไม่มีเวลาแม้กระทั่งจิบน้ำสักอึก รีบสั่งการให้เสริมกำลังป้องกันอย่างเต็มที่ เตรียมรับการโจมตีระลอกใหม่จากแคว้นหรงภายในกระโจมบัญชาการ เขาเร่งระดมเหล่าหัวหน้านายกองทั้งหลาย เพื่อหารือการรบระรอกใหม่ที่กำลังจะมาถึง ดูเขาอ่อนล้า แต่ก็ยังฝืนร่างกาย ฉันที่ยืนฟังแผนการรบอยู่ไม่ไกลสังเกตุเห็นเขามีท่าท่าแปลก ๆ เส้นเลือดตรงขมับปูดโปน เหงื่อไหลท่วม ก่อนที่เขาจะทรุดฮวบหมดสติไปต่อหน้าทุกคนตกตะลึง ฉันก็ตกใจทำไรไม่ถูก เฉินเฟิงสติดีกว่าใครเพื่อน รีบเข้าไปประคองท่านอ๋องไว้ ฉันจึงได้สติกลับมาดูอาการเขา ใบหน้ามู่เฉินซีดมาก ริมฝีปากดำคล้ำ ร่างกายสั่นเทิ้มสองแขนกอดร่างตัวเองไว้เหมือนคนกำลังหนาวสั่น แต่เหงื่อเขาออกไม่หยุด อาการอย่างนี้ต้องเจอพิษมาแน่ ฉันลองจับชีพจรเขาดู ชีพจรปั่นป่วน พลังปราณลดฮวบ ปลายมือเย็นเฉียบไม่ถูกสิ พิษนี้ต้องอยู่ในร่างเขามาไม่ต่ำกว่าสาม

ในที่สุด… ภารกิจแรกก็สำเร็จไปกึ่งหนึ่งแล้ว!ฟ้าใกล้มืดค่ำลงแล้ว ร่างกายที่ฝืนลุยงานมาทั้งวันเริ่มส่งเสียงประท้วงความล้า ฉันเดินลากสังขารกลับมาที่โซนกระโจมพักผ่อน แต่พอเดินมาถึงหน้ากระโจมของไป๋หลิง สายตาก็ดันเหลือบไปเห็น เฉินเฟิง ยืนทำหน้าเครียดกุมมือไปมา ทำท่าเหมือนจะก้าวเท้าเข้าไปหาคนข้างในแต่ก็ชะงัก ชั่งใจอยู่หน้าประตูกระโจมวนไปวนมา จนไม่ทันสังเกตเลยสักนิดว่า... ฉันมายืนซ้อนหลังเขาอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วฉันตบไหลเฉินเฟิงเบาๆ เออ... เบาๆ เองนะเว้ย เขากลับสะดุ้งสุดตัวถ้ากระโดดขึ้นหลังคากระโจมได้คงทำไปแล้ว“เจ้ามายืนทำอันใดที่นี้” ฉันใช้สายตาจับผิด“ข้าจะมาดูว่าพี่สาวข้าหายดีแล้วหรือไม่”ฉันหยุดหายใจจ้องหน้าเขาครู่ใหญ่“เจ้าจ้องข้าทำไมรึ มีอันใดติดหน้าข้าหรือ”จะไม่ให้ตกใจได้หรือ “เจ้าเรียกนางว่าอย่างไรนะ พี่สาวหรือ”“ไม่งั้นละ?” เฉินเฟิงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รีบเอามือปิดปากตนเองทันทีฉันดึงมือเขาออก จ้องหน้าเขาตาโต “ไป๋หลิงเป็นพี่สาวเจ้าหรื

ขณะเดียวกันณ ตำหนักหลวงอันมืดสลัว ข่าวการพ่ายแพ้อย่างยับเยินของแคว้นหรง และข่าวการรอดชีวิตของไป๋หลิง ได้เดินทางมาถึงเมืองหลวงฉางอันเป็นที่เรียบร้อย!ฮ่องเต้เกาเจิ้นจ้องรายงานในมือด้วยพระพักตร์บูดบึ้งกริ้วโกรธอย่างรุนแรง โต๊ะทรงงานอันวิจิตรถูกแรงอารมณ์ปัดกระจัดกระจาย เอกสารสำคัญหมึกพู่กันหล่นเกลื่อนพื้น ข้าวของเครื่องใช้กระจุยกระจายไปทั่วราวกับถูกพายุถล่ม เสียงคำรามดังก้องดุจฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างคุกเข่าตัวสั่นงันงกไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแผนการกำจัดดมู่เฉินที่วางไว้อย่างแยบยลมานานแรมปี กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า มิหนำซ้ำ ไป๋หลิงยังรอดกลับไปแจ้งข่าวแก่มู่เฉินได้อีก นั่นหมายความว่าความลับเรื่องที่พระองค์ร่วมมือกับแคว้นหรงได้ถูกเปิดเผยแล้ว ยิ่งนึกย้อนว่ามู่เฉินเป็นบุตรชายนอกสมรสของฮ่องเต้องค์ก่อน ซึ่งเป็นพระเชษฐาแท้ ๆ ของพระองค์ ความหวาดระแวงและอคติที่ฝังรากลึกจึงยิ่งปะทุรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ‘มู่เฉิน! ทำไมเจ้าถึงไม่ตายไปซะ ทั้งที่ข้าได้วางแผนอย่างรัดกุมถึงเพียงนี้!’ฮ่องเต้เกาเจิ้น พระพักตร์แดงก่ำด้วยโทสะ ทรงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน‘เจ้าเป็นเพียงบุตรนอกสมรส ที่ริอาจมีอำน