All Chapters of บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ: Chapter 11 - Chapter 20

“ข้าไม่ได้อวดเก่ง เพียงแต่ขอให้ข้าได้เห็นผู้ป่วย ก็สามารถระบุโรคและป้องกันได้อย่างทันท่วงทีขอรับ”ฉันเริ่มรู้สึกเบื่อกับความดื้อรั้นของคนแก่โบราณ“ข้ากลัวว่าเจ้าจะทำให้โรคยิ่งระบาดมากขึ้นนะสิ เจ้าหนู... อย่าอวดเก่งนัก หากมิอาจรักษาได้ก็จงยอมรับ อย่าทำให้เสียเวลาไปมากกว่านี้เลย” เสียงข่มขู่กระด้างขึ้นเล็กน้อย“ถ้ารักษาไม่ได้ ข้าก็จะยอมตายอยู่ที่นี่!”ฉันหงุดหงิดแล้วนะ มองท่านอ๋องเพื่อให้เขารีบตัดสินใจว่าจะให้ฉันพบผู้ป่วยหรือไม่ หากช้าไปกว่านี้อาจไม่ทันการณ์!“หลีกทาง! ข้าจะพาเขาไปพบผู้ป่วย!”ชัดเลยท่านอ๋องก็คงรำคาญพวกขี้อิจฉาเข้าแล้วเป็นไงละตาเฒ่าหมอถึงฉันจะเป็นเชลยแต่เขาก็ยังหวังพึ่งฉันอยู่นะ“เดี๋ยวก่อนท่านอ๋อง! ข้าขอถามหมอทุกท่านว่า พวกท่านได้ป้องกันตัวอย่างไรบ้างในระหว่างที่ไปพบผู้ป่วยขอรับ”เราจะไปกันแบบนี้ไม่ได้ท่านเจ้าน้ำแข็ง เชื้อโรคนะไม่ใช่วิตามินดีหากอาบเข้าไปได้สู่ขิตแพ็คคู่แน่“พวกเราสวมถุงมือก่อนสัมผัสผู้ป่วย และล้างมือหลังสัมผัสผู้ป่วย รวมถึงใช้ผ้าปิดปากปิดจมูกทุกครั้ง เจ้าถามเช่นนี้คิดว่าพวกเราที่เป็นแพทย์จะไม่รู้วิธีป้องกันตัวเองรึ!”จ้าวหมิงตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ทำให้

ใบหน้าหล่อเหลาหมองคล้ำขึ้นมาทันตา รังสีอำมหิตแห่งมัจจุราชเริ่มแผ่กระจายไปทั่วกระโจมทำอากาศรอบตัวเย็นจนขนลุกฉันชมนะ! ไม่ชอบก็แล้วไปสิจะมาแผ่รังสีเย็นยะเยือกใส่ทำไมกัน“เจ้าอยากตายใช่หรือไม่!”หากสายตาเขาเป็นมีด ฉันคงพรุนไปทั้งร่างแล้วกระมัง“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต! ข้าน้อยมิกล้าแล้วขอรับ!”ฉันก้มหน้าซ่อนสายตาอาฆาตร“เจ้าเอามันมาจากที่ใด”มู่เฉินจ้องหน้าฉันนิ่ง ชี้นิ้วไปทางผ้าปิดจมูกและถุงมือยางที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนได้อย่างฉับไวซวยแล้วสิ! จะบอกว่าอย่างไรดีล่ะ! ถ้าบอกว่าเอามาจากอนาคตในศตวรรษที่ 21 เขาคงหาว่าฉันเป็นนางบ้า และพาลโมโหสั่งประหารฉันอีกแน่ พอคิดถึงความเจ็บปวดตอนถูกทรมานในคุก ร่างกายมันก็สั่นเทาขึ้นมาอัตโนมัติ“ข้าคงนำมันมาจากบ้านเกิดกระมังขอรับ” ฉันส่งยิ้มกลบเกลื่อน ฉันความจำเสื่อมอยู่นะ ท่านอ๋องอย่าลืมสิ“อืม…”มู่เฉินรับคำสั้นๆ... แต่สายตาคมกริบดุจมีดโกนที่จ้องจับผิดนั้น ทำเอาฉันเหงื่อตก หมอนี่ไม่ได้โง่ขนาดดูไม่ออกว่าฉันกำลังโกหกแน่ ๆ! ทั้งเรื่องอุปกรณ์พวกนี้และเรื่องระเบิดควันท

ต้องใจเย็นๆ ซินเยว่หากทำไม่ได้ชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้ฉันในคราบชายหนุ่มเดินสำรวจผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว สมองประมวลโรคติดต่อที่ต้องฉีกวัคซีนป้องกันในยุคปัจจุบันว่ามีโรคอะไรอาการคล้ายกันบ้างมุมหนึ่งของกระโจม ร่างของชายวัยกลางคนดูจากการแต่งกายน่าจะเป็นแม่ทัพนายกองคนสำคัญ นอนหมดสติอยู่บนฟูกแข็ง ๆ ใบหน้าซีดขาวจนเหมือนคนตาย ผื่นแดงปื้นใหญ่ลามไปทั่วผิวหนัง เขากำลังหายใจหอบแรงอย่างยากลำบาก ทว่าดวงตาที่ปิดสนิทยังคงแสดงออกถึงความทรมานแสนสาหัส ฉันเริ่มวิเคราะห์อาการอย่างละเอียด'ไข้สูงจัด เพ้อไม่ได้สติ หายใจติดขัดอย่างรุนแรง ผื่นแดงลามไปทั่วตัว... นี่มันอาการของโรคไข้เลือดออกขั้นรุนแรง!'ฮะ ฮ่า ฉันพบแล้ว ในเมื่อปดล็อคโรคแล้วต้นต่อของโรคก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้'ในยุคปัจจุบันมีวัคซีนป้องกัน แต่ในยุคนี้คงเป็นครั้งแรกที่ปรากฏโรค ถึงว่าทำไมไม่มีใครรู้จัก!'ฉันหรี่ตามองไปทางหมอหลินฟงและหมอทหารคนอื่นๆ ที่ยืนรออยู่ในระยะปลอดภัย ทุกคนกำลังจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาที่แตกต่าง“ท่านหมอทุกท่านเชิญมาทางนี้ ไม่ต้องกลัวโรคนี้มีทางป้องกัน พวกท่านจะไม่ติดเชื้อขอรับ”"โรคนี้เกิดจากสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล

“การป้องกันส่วนบุคคล”"ทุกคนต้องสวม 'ผ้าปิดจมูก' และ 'ถุงมือ' ตลอดเวลาเมื่อต้องเข้าใกล้ผู้ป่วยหรืออยู่ในพื้นที่เสี่ยง!"ฉันเน้นย้ำแล้วหยิบผ้าปิดจมูกกับถุงมือจากกระเป๋าเป้คลังแสงสมบัติมหัศจรรย์ที่ใช้เท่าไหร่ไม่มีวันหมดออกมาวางบนโต๊ะ "ห้ามใช้ซ้ำเด็ดขาด และต้องเปลี่ยนใหม่ทุกวัน! ส่วนเหล้าขาวที่ท่านอ๋องให้มา ให้ใช้ทำความสะอาดมือและข้าวของเครื่องใช้ในกระโจมผู้ป่วยทุกครั้ง เหมือนกับที่ข้าทำ!" "ทุกคนต้องทำความสะอาดบ้านเรือนและรอบบริเวณค่ายพักพิงให้สะอาดอยู่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บริเวณที่มืดและอับชื้น เพราะพวก 'ยุง' ชอบอาศัยอยู่!"“ให้ชาวบ้านนำใบของ 'ใบหอมอุ่น' ซึ่งมีกลิ่นฉุนเฉพาะตัว มาเผาไฟให้เกิดควัน เพื่อขับไล่พวกสัตว์ร้ายเหล่านี้ในยามค่ำคืน โดยเฉพาะช่วงพลบค่ำถึงรุ่งสาง!"ด้วยการร่วมมือของหมอจิตอาสาและคำสั่งสนับสนุนที่เด็ดขาดของมู่เฉิน การจัดการควบคุมโรคระบาดตามแบบของฉันจึงเริ่มต้นขึ้น ฉันสาธิตวิธีการสวม "ผ้าปิดจมูก" และ "ถุงมือ" ที่ถูกต้อง แจกจ่ายให้ทุกคนและกำชั

'บ้าไปแล้ว ใครจะเชื่อ! ไม่บอกดีกว่า ถึงอย่างไรฉันก็ต้องกลับโลกเดิมอยู่แล้วนี่นา...'มู่เฉินอ๋องเดินนำฉันไปยังกระโจมส่วนตัว ทหารยามที่ยืนหน้ากระโจมโค้งคำนับก่อนมู่เฉินจะปิดม่านทางเข้าลง เขาถอดชุดเกราะออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งภายใต้เสื้อตัวในที่เปียกชื้นหุ่นแซ่บมากแม่! ฉันต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก"เจ้าเป็นเชลยของข้า... ยังคงอยู่ในระหว่างการคาดโทษ!" เขาย้ำฐานะการเป็นเชลยที่ฉันไม่อาจปฏิเสธ"ข้ารู้แล้ว! ท่านไม่ต้องย้ำหรอกน่า!"'อีตาอ๋องบ้า! เอะอะก็ขู่จะเอาชีวิต! ช่างไม่รู้จักถนอมน้ำใจกันเลยหรือไง!? ชิ!'มู่เฉินมองฉันด้วยสายตาที่แปลกไป หรือเขาจะเริ่มสงสัยในเพศสภาพของฉันแล้ว คงไม่หรอกมั้ง แต่เขาจะมาสงสัยอะไรในตัวฉันหนักหนาขนาดก้มหน้าไม่มองเขาแล้วยังรู้สึกได้ว่าเขาไม่ละสายตาไปเลยในห้วงความคิดของมู่เฉินอ๋องเขายังคงไม่ไว้วางใจในตัว 'ชายหนุ่ม' ผู้นี้อย่างเต็มเปี่ยม ความลึกลับของอีกฝ่าย ทั้งระเบิดควันที่ไม่เคยมีมาก่อนในแคว้นต้าฉี หรือความรู้ด้านการแพทย์ที่สามารถควบคุมโรคระบาดร้ายแรงได้ราวกั