Alle Kapitel von ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่: Kapitel 11 – Kapitel 20

ท่านอ๋องหนุ่มยืนคิดอยู่นาน เวลาผ่านไปพักใหญ่ เขาก็ส่ายศีรษะ สลัดความคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องทิ้งไป หากโจวลี่เหยียนตั้งครรภ์จริง นางคงมาบอกเขาด้วยตนเอง ทำทุกวิถีทางให้เขาพานางกลับจวนอ๋อง มิใช่ยอมใช้ชีวิตลำบากเช่นนี้ บ้านหลังเล็กในชนบทนอกเมืองหลวง เสียงแมลงกลางคืนดังระงม ทารกวัยสามเดือนกำลังนอนลืมตาใสแป๋ว‘แปลกมาก ทำไมถึงรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมาเฉย ๆ’ เจ้าก้อนแป้งคิดในใจ พลางขยับเอียงซ้ายเอียงขวา พยายามออกแรงฮึดสู้จนหน้าดำหน้าแดง พ่นน้ำลายออกมาเป็นฟอง จนในที่สุดก็สามารถพลิกคว่ำร่างกายอันอวบอ้วนได้สำเร็จเป็นครั้งแรก“อ้อแอ้ อ้อแอ้” เถาเถาเปล่งเสียงด้วยความดีใจ ทว่าดีใจได้ไม่นาน หูของทารกก็ได้ยินบางอย่างเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากทางรั้วไม้ไผ่หน้าบ้าน ฝีเท้านั้นสม่ำเสมอ แผ่วเบา และเต็มไปด้วยพลังเถาเถาเบิกตากว้าง คิ้วเล็ก ๆ ขมวดแน่นเป็นปมทันที ร่างกายทารกน้อยพลันแข็งทื่อยามนั้นเสี่ยวชุ่ยที่กำลังนั่งถักรองเท้าฟางอยู่บนตั่งก็สะดุ้งเมื่อเถาเถาอ้าปากส่งเสียงอ้อแอ้พลางใช้มือสั้นป้อมชี้ไปทางประตูบ้าน“คุณหนูเถาเถา เป็นอะไรไปเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทว่าไม่นานเสียงเคาะ

เถาเถาขยับดิ้นไปมาอย่างไม่ยอมแพ้ ชาติก่อนอดทนทำงานหนักจนตาย ชาตินี้สวรรค์เมตตาให้ได้กลับมาเกิดในอ้อมกอดของมารดา อย่างไรก็จะไม่ตายง่าย ๆ เด็ดขาดทว่าควันไฟที่ค่อย ๆ ลอยเข้ามาในตัวบ้าน ทำให้เถาเถาถึงกับสำลักออกมาอย่างรุนแรง“แคก อ้อแอ้ แคก”“ไฟไหม้! นายหญิงเจ้าคะ อ๊ะ นายหญิงยังไม่กลับมา”เสียงกรีดร้องของเสี่ยวชุ่ยดังมาจากด้านนอก กลุ่มควันพวยพุ่งผ่านช่องว่างของบ้านไม้เข้ามาในห้องโถงอย่างรวดเร็ว ควันไฟหนาทึบเริ่มลอยสูงขึ้น เถาเถาแสบตาจนน้ำตาไหล เมื่อสูดอากาศหายใจแต่กลับสูดควันเข้าไปแทนใครเผาบ้าน ยัยดอกบัวบาวรึ!ปกติไฟป่าไม่มีทางเกิดขึ้นเองในเช้าที่อากาศเย็นชื้นและไร้แดดเช่นนี้ สอดคล้องกับที่เมิ่งหรูซิวมาข่มขู่ท่านแม่ และบุรุษลึกลับที่มาด้อม ๆ มอง ๆ เมื่อคืน ย่อมเป็นใครอื่นไปไม่ได้นอกจากแผนการชั่วช้าของนางเอกนิยายที่ต้องการทำลายชีวิตมารดานาง“อุแว้! อุแว้! อุแว้!”เถาเถาอ้าปากส่งเสียงร้องลั่นห้องเพื่อเรียกเสี่ยวชุ่ย ร่างกายป้อมสั้นพยายามดิ้นรน ถีบฟูกนอนจนเกิดเสียงดังปึก ๆ เพื่อให้คนด้านนอกรู้ว่านางยังติดอยู่ตรงนี้ เพราะจะตายไม่ได้เด็ดขาดด้านนอกบ้านสถานการณ์วิกฤตยิ่งนัก เปลวไฟสีแดงเผาทำล

รถม้ารับแล่นมาจอดที่หน้าประตูตระกูลเมิ่ง โจวลี่เหยียนก้าวลงมาจากรถม้า เนื้อตัวหญิงสาวมอมแมม เสื้อผ้ามีรอยเขม่าไฟสีดำกระจัดกระจายเป็นวงกว้าง ดวงตาคู่สวยบวมช้ำหลังจากผ่านการร้องไห้เพราะความเป็นห่วงบุตรสาวโจวลี่เหยียนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติตนเองกลับมา ก่อนจะหันไปสั่งคนขับรถม้า“ไปเคาะประตู บอกคนเฝ้าด้านในว่าโจวลี่เหยียนต้องการพบคุณหนูเมิ่ง”คนขับรถม้าได้รับค่าจ้างมากกว่าปกติ เขาจึงรีบก้าวไปทำตามคำสั่งทันที เสียงเคาะประตูไม้ดังติดกันสามครั้ง ไม่นานนักบานประตูใหญ่ก็แง้มออก สาวใช้คนสนิทของเมิ่งหรูซิวชะโงกหน้าออกมา ทันทีที่ได้ยินชื่ออดีตพระชายาจวนอ๋อง สีหน้าของสาวใช้ผู้นั้นก็เลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบปิดประตูหายเข้าไปด้านในเวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ[1] บานประตูเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เมิ่งหรูซิวในชุดกระโปรงผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวปักลวดลายผีเสื้อตอมดอกไม้ด้วยดิ้นทองก้าวออกมา ใบหน้าของนางแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมอย่างประณีต“พี่ลี่เหยียนมีอะไรเจ้าคะ หรือว่าบ้านหลังเล็กนอกเมืองหลวงของท่านเกิดเรื่อง ท่าทางของท่านดูไม่ดีเลย” เอ่ยน้ำเสียงหวานทว่าสายตาแฝงความเย้ยหยันหลายส่วนโจวลี่เหยียนก้าวเข้าไปหาเมิ่งหรูซิว

ข้อเสนอที่เพิ่งได้ยินทำให้หญิงสาวเม้มปาก สาวใช้ห้องข้างคือตำแหน่งสตรีอุ่นเตียงที่ไม่มีฐานะ ยามไร้ประโยชน์ก็เป็นเพียงสิ่งของที่เขาจะโยนทิ้งเมื่อใดก็ได้ โจวลี่เหยียนสบสายตาคมกริบของอดีตสามีด้วยแววตาสั่นระริก หยาดน้ำตากลมเกลี้ยงไหลอาบแก้ม นึกไม่ถึงเลยว่าเซี่ยเฉิงข่ายจะใจดำอำมหิตและเหยียบย่ำนางได้ถึงเพียงนี้ทว่าในหัวอกของคนเป็นแม่ ความปลอดภัยของเถาเถาสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด หากจะทำให้กองกำลังทหารไปช่วยชีวิตเถาเถา นางก็พร้อมจะทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด“ข้า...” โจวลี่เหยียนกำลังจะตอบตกลงทว่ายังไม่ทันเอ่ยจบ เสียงเอะอะโวยวายดังแทรกขึ้นมาจากประตูเมืองหลวงเสียก่อน“รถเทียมลา[1]คันนี้มาจากที่ใด เหตุใดจึงไม่ยอมหยุดให้ตรวจ” เสียงตะคอกทรงอำนาจออกมาจากปากทหารตรวจคนเข้าเมือง“ข้ามีธุระด่วน ต้องรีบหานายหญิง อ๊ะ ไม่ใช่ รีบพาน้องสาวไปหาหมอในเมืองหลวง ร่างกายนางอ่อนแอยิ่งนัก ยอมให้ตรวจแล้วเจ้าค่ะ อย่าทำรุนแรงเลย”น้ำเสียงสั่นเครือที่เอ่ยกับทหารคุ้นหูมาก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ก่อนที่นางจะรวบรวมกำลังทั้งหมดผลักแผงอกแกร่งของเซี่ยเฉิงข่ายออก ท่านอ๋องหนุ่มที่มัวแต่จ้องมองริมฝีปากบางถึงกับเซถอยหลังไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ เช่นนั้นนางก็ต้องกลับไปพร้อมกับลูก อย่างไรเถาเถาที่อยู่ในการดูแลของนางย่อมดีกว่าการอยู่กับผู้อื่นโจวลี่เหยียนค่อย ๆ ปาดน้ำตาทิ้ง นางสูดหายใจเข้าลึก ขยับกายเข้าไปใกล้เซี่ยเฉิงข่าย “ข้าตกลงยอมรับข้อเสนอ ยอมกลับเข้าจวนอ๋องไปเป็นสาวใช้ห้องข้างของท่านอ๋อง”เซี่ยเฉิงข่ายชะงักไปเล็กน้อย คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันแน่น ดวงตาฉายแววสับสน เขาคิดว่านางจะดื้อรั้นหรือปฏิเสธเหมือนยามที่อยู่โรงน้ำชา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าโจวลี่เหยียนผู้ยอมหักไม่ยอมงอคนนั้นจะยอมจำนนง่าย ๆ“แต่ข้ามีข้อแม้ เถาเถาและเสี่ยวชุ่ยต้องอยู่ภายใต้การดูแลของข้า ท่านอ๋องต้องให้สัญญากับข้าว่าจะไม่ให้ผู้ใดพรากนางไปจากอกข้า และห้ามมิให้คนในจวนอ๋องหรือคนนอกเข้ามาทำร้ายนางเด็ดขาด หากท่านจะพรากนางก็ข้ามศพข้าไปก่อน”คำพูดพร้อมจะแลกด้วยชีวิตทำให้หัวใจของท่านอ๋องหนุ่มกระตุก เขามองสตรีตรงหน้าที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเขม่าไฟ ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ความรู้สึกบางอย่างขัดแย้งกันในอก ด้านหนึ่งเขาโกรธที่นางกล้าใช้ชีวิตตนเองมาข่มขู่ แต่อีกด้านหนึ่งเขากลับรู้สึกนับถือในความเด็ดเดี่ยวของนาง“เจ้าไม่มีส