บททั้งหมดของ ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่: บทที่ 1 - บทที่ 10

ความหนาวเย็นในค่ำคืนนี้กัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูก ร่างผอมแห้งของหลินซิวฉิน นอนสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนฤดูหนาวปี 1970 โหดร้ายและทารุณกว่าปีไหน ๆ ที่ด้านนอกบ้าน เสียงลมพัดหวีดหวิว พัดพาเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนลงมาปิดทางเข้าออกหลินซิวฉินลืมตาในความมืด มุมปากที่แห้งแตกขยับยิ้มให้กับโชคชะตาของตนเอง เธอรู้สึกว่าเวลาของตนกำลังจะหมดลงแล้วมีชีวิตรอดมาจนถึงอายุสิบแปดปีก็นับว่าสวรรค์เมตตามากแล้วจริง ๆหากย้อนกลับไปในช่วงสิบห้าปีแรกของชีวิต ชะตากรรมของเธอยังไม่ได้ทุกข์ระทมถึงเพียงนี้ ในตอนนั้นเธอยังเป็นเด็กหญิงที่มีความสุข เพราะข้างกายมีคุณพ่อและคุณแม่ แม้บ้านจะยากจน ข้าวปลาอาหารต้องกินอย่างอดอยาก แต่ก็ยังมีความรักของบุพการีที่คอยให้ความอบอุ่นอยู่เสมอคุณพ่อของเธอเป็นคนซื่อสัตย์ คุณแม่เป็นคนขยัน ทั้งสองทำงานในแปลงนารวมของหมู่บ้านตั้งแต่สว่างยันมืดค่ำเพื่อแลกแต้มค่าแรง นำไปแลกเสบียงให้ลูกสาวคนนี้ได้กินอิ่มท้องทว่าเมื่อสามปีก่อน คุณพ่อและคุณแม่ตรากตรำทำงานหนักเกินไป เพราะเกิดภัยแล้งรุนแรง รัฐบาลท้องถิ่นจึงเร่งเอาผลผลิต ทั้งสองคนแทบไม่ได้พักผ่อน สุดท้ายร่างกายที่ขาดสารอาหารและอ่อน

เพราะแม่กำลังมองมาด้วยความสงสัย ทารกจึงดึงมือสั้นป้อมลงมาแนบข้างกาย แล้วค่อย ๆ หยุดร้อง ก่อนจะเผยรอยยิ้มทั้งปากและดวงตา อวดเหงือกสีชมพูที่ฟันยังไม่ขึ้นสักซี่เดียว โจวลี่เหยียนเห็นเช่นนี้ก็ใจอ่อนยวบ หญิงสาวหยุดร้องโดยพลัน ก่อนจะยิ้มไปกับความน่ารักของเถาเถา ตนแอบรักเซี่ยอ๋องก่อน กระทั่งได้แต่งงานกับเขาจนกลายเป็นพระชายาจวนอ๋อง ต่อให้พยายามเพื่อเขามากเพียงใด เซี่ยเฉิงข่ายก็ไม่เคยรักนาง มิคิดจะเหลือบแลมาสักคราเดียวในหัวใจเขามีเพียงเมิ่งหรูซิว บุตรสาวของเสนาบดีกรมยุติธรรมแห่งแคว้นถง ช่างเถิด เรื่องเช่นนี้อย่าได้เอ่ยอีก หย่าขาดกับเขาก็ถือว่าไม่เกี่ยวข้องกัน ป่านนี้คู่รักคงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแล้วกระมัง “แม่ต้องอยู่ไฟ ช่วงนี้ต้องให้เสี่ยวชุ่ยคอยช่วยเลี้ยงเจ้า โชคดีที่แม่ยังมีเสี่ยวชุ่ยข้างกาย มิเช่นนั้นคงลำบากแน่” โจวลี่เหยียนลูบศีรษะลูก ทารกน้อยมองมารดาแล้วพยายามขยับหัวตนเองไปมา พลางอ้าปากอ้อแอ้ตอบรับ ท่านแม่วางใจ ข้าจะน่ารักเรียบร้อย ไม่ดื้อ ไม่ซน หลังจากตกลงกับมารดาแล้ว เถาเถาก็รู้สึกง่วงนอน หัวสมองของเด็กทารกมึ

เถาเถาที่อยู่ในอ้อมกอดมารดาเบิกตากว้างจนแทบถลน ทารกเบะปากพลางพ่นน้ำลายออกมา เพราะอยากถุยใส่ดอกบัวขาวโจวลี่เหยียนเห็นน้ำลายเต็มปากลูก หญิงสาวก็หยิบผ้าที่พาดไว้บนไหล่เช็ดให้อย่างเบามือ ยามนี้ใบหน้าเถาเถาช่างเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังเคร่งเครียด เพราะคิ้วทั้งสองขมวดแน่นเป็นปมทันทีที่เท้าของเมิ่งหรูซิวเหยียบพื้นดิน เสียงหวานก็เอ่ยขึ้น แววตาแสร้งเห็นอกเห็นใจ “พี่ลี่เหยียน ท่านได้รับความลำบากถึงเพียงนี้เชียวหรือ ได้ยินว่าท่านอ๋องขับไล่ท่านมาอยู่ที่นี่ ผ่านมาเก้าเดือนแล้ว ข้าจึงแวะเวียนมาเยี่ยม”คำพูดประโยคแรกก็แฝงไปด้วยการตอกย้ำความพ่ายแพ้ของโจวลี่เหยียนอย่างแนบเนียน เสี่ยวชุ่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับกำหมัดแน่นจนตัวสั่น แต่อดกลั้นไว้เพราะมีสายตาห้ามปรามจากผู้เป็นนายโจวลี่เหยียนหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีตรงหน้า “แม่นางเมิ่ง ระหว่างข้ากับเซี่ยอ๋องถือว่าสิ้นสุดวาสนา ข้าเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา มิกล้าต้อนรับบุตรสาวเสนาบดีผู้สูงศักดิ์หรอก หากไม่มีธุระอันใดก็เชิญกลับไปเสวยสุขในจวนอ๋องเถิด”เมิ่งหรูซิวหน้าเสียไปเล็กน้อย “พี่ลี่เหยียนอย่าเพิ่งขับไล่ข้าเลย หรูซิวเพียงแต่เป็

แม้หญิงสาวตกใจ แต่ก็พยายามตั้งสติ ตนแต่งกายชุดบุรุษ ผ้าเนื้อหยาบสีเข้ม ใบหน้าป้ายด้วยถ่านและผงขมิ้นจนดูหมองคล้ำ ทว่า ‘จางฮั่น’ หนึ่งในทหารคนสนิทของเซี่ยอ๋องจะจำนางได้หรือไม่หากถูกจับได้ เขาอาจไปรายงานเซี่ยอ๋อง และอีกฝ่ายอาจเข้ามายุ่งเกี่ยวกับนางอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเขาพบเถาเถาเข้า ตนอาจถูกพรากลูก เรื่องนี้โจวลี่เหยียนมิอาจยอมรับหญิงสาวภาวนาให้ทุกอย่างผ่านพ้น ทว่าสวรรค์กลับไม่เห็นใจเมื่อเสียงของจางฮั่นดังขึ้น“เจ้าหนุ่มตรงนั้น ตะกร้าบนหลังของเจ้ามีอะไรอยู่ข้างใน ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ หน้าตาไม่คุ้น”ฝีเท้าหนักของทหารสามสี่นายเริ่มก้าวตรงเข้ามา โจวลี่เหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นระริก ในสถานการณ์เช่นนี้ หากนางหันหลังวิ่งหนี ย่อมเป็นการยอมรับว่าตนเองมีความผิดโจวลี่เหยียนแสร้งทำเป็นทรุดลงกับพื้น ร่างผอมบางเซไปเซมา ส่งผลให้ตะกร้าไม้ไผ่บนบ่าร่วงหล่น รากสมุนไพรจื่อฮวาเทียนตงที่บดเป็นผงและบางส่วนที่ยังเป็นรากแห้งกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นดินหญิงสาวดัดเสียงให้คล้ายชายหนุ่มชาวบ้านที่ตื่นตระหนก รีบคุกเข่าลงบนพื้น แสร้งทำเป็นไอติดกันอย่างรุนแรงจนตัวโยน “ท่านเจ้าหน้าที่ ไ

ท่านอ๋องหนุ่มหลับตาลงชั่วครู่ ภาพใบหน้างดงามที่มักจะมองเขาด้วยความรักปรากฏขึ้นในหัว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยภาพในวันที่นางยอมรับหนังสือหย่าโดยไม่อ้อนวอนขอความเมตตาเมื่อลืมตาขึ้น แววตาของเซี่ยเฉิงข่ายก็กลับมาราบเรียบตามเดิม“นางไม่ใช่พระชายาของข้าอีกต่อไป แต่เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตใครชีวิตมัน ในเมื่อนางเลือกที่จะดิ้นรนหาทางรอดในแบบของนาง ข้าก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับนางอีก” “ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”“ออกไปได้แล้ว ข้าต้องการความสงบ”“ขอรับ” ทหารคนสนิทประสานมือแล้วค่อย ๆ ถอยหลังเดินออกไปจากห้องหนังสือ ปิดประตูลงอย่างเบามือเมื่ออยู่ตามลำพัง เซี่ยเฉิงข่ายทอดถอนใจออกมาเบา ๆ เขาหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง มือหนานิ่งค้างอยู่อย่างนั้น ในใจเกิดความรู้สึกสับสนไม่น้อยในเมื่อหย่าขาดกันแล้ว เหตุใดอีกฝ่ายต้องกลับมาเมืองหลวง ไยไม่ใช้ชีวิตของตนเองอย่างสงบสุข หรือโจวลี่เหยียนอยากกลับมาเป็นพระชายาอ๋อง?บัดนี้เถาเถามีอายุครบสามเดือนเต็มแล้ว การที่ต้องมาติดอยู่ในร่างทารกไม่ได้ทำให้นางท้อแม้แต่น้อย เพราะเด็กหญิงอยากโตเร็ว ๆ เพื่อที่จะได้แบ่งเบาภาระมารดาในทุก ๆ วัน เถาเถากางแขนขาส