All Chapters of ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่: Chapter 41 - Chapter 50

วันต่อมายามเช้าในเรือนนอนหลักของจวนเซี่ยอ๋อง ร่างกลมป้อมอวบอ้วนของเจ้าก้อนแป้งยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนานุ่ม โดยมีเสี่ยวชุ่ยคอยนั่งเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ ที่มุมห้องเซี่ยเฉิงข่ายยืนมองบุตรสาวที่นอนกางแขนกางขาอย่างขัดใจ ตลอดเวลาที่ย้ายโจวลี่เหยียนและเถาเถามาที่นี่ เขาไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสหอมหวานจากโจวลี่เหยียนเลยแม้แต่คราเดียว เพราะนางมักจะใช้เถาเถามาอ้าง และดึงลูกมานอนคั่นกลางเพื่อหนีการอุ่นเตียงทุกค่ำคืนทว่าเรื่องนี้ยังไม่เทียบกับเรื่องที่เขาเพิ่งทราบไม่กี่วัน หลังจากล่วงรู้ความจริงเรื่องสมุนไพรจากกล่องเหล็กที่ขุดพบใต้ซากบ้านไฟไหม้ สิ่งเดียวที่ยังคงค้างคาใจ เหตุใดในอดีตสตรีที่แสนอ่อนแอเช่นนาง ถึงได้กล้ารับขวดยาพิษมาจากโจวเหวินฟู่ตั้งแต่แรก ทั้งที่รู้ดีว่าโทษของการกบฏคือประหารเก้าชั่วโคตรชายหนุ่มตวัดสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวไปมองร่างบางของโจวลี่เหยียนที่กำลังขยับกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ใบหน้างดงามหมดจดยังคงราบเรียบ โจวลี่เหยียนเตรียมจะลุกลงจากเตียงกว้าง ทันใดนั้นฝ่ามือหยาบกร้านของเซี่ยเฉิงข่ายที่ยืนหน้าบูดบึ้งอยู่ข้างเตียงก็คว้าข้อมือเล็กของนางเอาไว้ทันที“ท่านอ๋องจะทำอะไร” โจวลี่

หลังจากวันที่ความจริงในอดีตถูกเปิดเผยที่ห้องหนังสือ เซี่ยเฉิงข่ายก็ยิ่งเดินหน้าง้อโจวลี่เหยียน ทว่าวาสนาคนเราสิ้นสุดลงแล้ว เป้าหมายของนางหลังสะสางเรื่องคนร้ายจบ ก็จะพาลูกเดินทางออกจากเมืองหลวงไปใช้ชีวิตเรียบง่าย“นายหญิงเจ้าคะ น้ำแกงบำรุงกำลังต้มเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยประคองถ้วยกระเบื้องเข้ามาด้วยรอยยิ้มเพราะเซี่ยอ๋องเป็นคนสั่งให้นางทำโจวลี่เหยียนละสายตาจากหน้าต่าง นางอุ้มเถาเถาที่กำลังส่งเสียงอ้อแอ้พยายามจะคว้าปิ่นปักผมของมารดามาไว้บนตัก “วางไว้เถอะเสี่ยวชุ่ย วันนี้ข้ามีเรื่องสำคัญต้องจัดการ”เจ้าก้อนแป้งเถาเถาหูผึ่ง นั่งตัวเกร็ง ดวงตากลมโตฉายความตื่นเต้น‘ท่านแม่จะเริ่มลงมือแล้วรึ ใครมันบังอาจมาลอบเผาบ้านของพวกเราจนวอดวาย หากจับตัวมันได้ เถาเถาคนนี้จะช่วยท่านแม่รุมมันเอง’ ทารกคิดในใจพลางกำหมัด“เสี่ยวชุ่ย เจ้าจงฟังให้ดี” โจวลี่เหยียนเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว “ข้าต้องการให้เจ้าแอบปล่อยข่าวลือภายในจวน บอกว่าข้ากำลังจะนำหลักฐานชิ้นสำคัญที่เจ้าแอบเก็บมาได้จากซากปรักหักพังหลังไฟไหม้ ซึ่งหลักฐานชิ้นนี้สามารถระบุตัวคนร้ายได้อย่างชัดเจน และข้าจะนำมันไปมอบให้ท่านอ๋อง

สามวันผ่านไปแล้ว โจวลี่เหยียนนั่งอยู่บนตั่งนิ่ม ดวงตาคู่สวยฉายแววเคร่งเครียด ข่าวลือเรื่องหลักฐานสำคัญจากซากไฟไหม้ที่นางจงใจให้เสี่ยวชุ่ยปล่อยออกไป ยามนี้คงกระจายไปทั่วทุกซอกมุมของจวนแล้วทันใดนั้นสาวใช้ข้างกายซูไท่เฟยก็เปิดประตูเสียงดัง ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง แววตาที่มองตรงมาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและทรงอำนาจ“ซูไท่เฟยมีรับสั่งด่วน ให้เจ้าเข้าพบที่เรือนทิศเหนือเดี๋ยวนี้” สาวรับใช้สั่ง ก่อนจะตวัดสายตาไปทางเสี่ยวชุ่ยที่นั่งเฝ้าเจ้าก้อนแป้งข้างเตียง “และซูไท่เฟยเน้นย้ำ ให้เจ้าไปเพียงคนเดียวเท่านั้น สาวใช้และเด็กทารกห้ามเสนอหน้าไปเด็ดขาด”เสี่ยวชุ่ยหน้าถอดสีลง ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก “นายหญิงเจ้าคะ...”โจวลี่เหยียนยกมือขึ้นห้ามสาวใช้ข้างกาย นางเหลือบสายตามองไปยังเตียงนอนหลังใหญ่ ยามนี้คิ้วเจ้าก้อนแป้งขมวดแน่นจนหน้าผากย่นเป็นรอยพับ‘ยายแก่ซูไท่เฟย คิดจะเล่นงานท่านแม่ตอนอยู่คนเดียวรึ เหตุใดต้องสั่งห้ามไม่ให้ข้าไปด้วย ทว่าดูท่าทางของท่านแม่แล้ว เหตุใดจึงเรียบเฉยและดูมีแผนการ หรือว่าท่านแม่มีไพ่ตายซ่อนอยู่? ท่านแม่สู้ ๆ เจ้าค่ะ เถาเถาจะรอที่นี่’ เถาเถาส่งเสียงอ้อแอ้แผ่วเบาใน

โจวลี่เหยียนยืนนิ่ง ตวัดดวงตาขึ้นมองขื่อคาน ก่อนจะเอ่ยเสียงดัง “ในเมื่อท่านอ๋องใช้วรยุทธ์เร้นกาย แอบฟังความจริงอยู่บนคานห้องโถงจนกระจ่างแล้ว ยามนี้คนร้ายสารภาพผิดจนหมดเปลือก ท่านยังคิดจะซ่อนตัวอยู่อีกหรือเจ้าคะ”สิ้นสุดคำพูดจากปากโจวลี่เหยียน ทั่วทั้งห้องโถงพลันตกอยู่ในความเงียบ ซูไท่เฟยและเจียงซูหรงหน้าซีด ร่างกายชาวาบด้วยความตระหนกยามกวาดสายตาขึ้นไปมองด้านบน ฟุ่บ!ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดคลุมสีดำทะยานตัวลงมาจากขื่อคานไม้ด้านบนอย่างแผ่วเบาทว่าทรงพลัง เซี่ยเฉิงข่ายยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมารดาแท้ ๆ และน้องสาวบุญธรรมที่ตนเคยไว้ใจความจริงเขารู้ก่อนหน้าแล้ว ใช้เวลาหลายวันว่าจะลงโทษอย่างไร เพราะคนที่ทำความผิดคือมารดาผู้ให้กำเนิด จึงคิดหนัก ทบทวนซ้ำไปซ้ำมา“ที่แท้ตัวการที่เผาบ้าน ทำร้ายสตรีและบุตรสาวสายเลือดแท้ ๆ ของข้าจนเกือบตายในกองเพลิง ก็คือคนในจวนข้าเอง”องครักษ์ที่ซูไท่เฟยเตรียมไว้โบยโจวลี่เหยียนถึงกับตัวแข็งทื่อ ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว รีบปล่อยมือจากหญิงสาวแล้วคุกเข่าลงบนพื้นเจียงซูหรงเข่าอ่อน ทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้าบ

สามวันผ่านไปหลังจากเปิดโปงคนร้าย ซูไท่เฟยและเจียงซูหรงได้รับโทษ ด้านโจวลี่เหยียนก็เตรียมตัวหนีออกจากจวนเซี่ยอ๋องไปใช้ชีวิตสงบสุขกับลูกในที่ไกลแสนไกลค่ำคืนนี้ท่านอ๋องหนุ่มต้องพาคนสนิททั้งจางฮั่นและฉีเฟิงเข้าประชุมเร่งด่วนจากราชโองการของฮ่องเต้ โจวลี่เหยียนคิดว่าเป็นโอกาสอันดีที่จะหนีภายในเรือนนอน โจวลี่เหยียนในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบราวกับชาวบ้าน นางกำลังใช้ผ้าแถบยาวมัดเถาเถาไว้กับอก‘ไปกันเลยท่านแม่ ขืนอยู่ต่อจนท่านพ่อกลับมา มีหวังโดนกักขังไว้แน่ ๆ โบยบินไปที่ดินแดนใต้ดีกว่า’ เถาเถาคิดในใจอย่างร่าเริง พลางใช้มือกำสาบเสื้อของมารดา นัยน์ตากลมโตฉายแววมุ่งมั่น“นายหญิง ตั๋วแลกเงินและข้าวของจำเป็นทั้งหมดจัดเตรียมเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยกระซิบ เสียงของนางสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว “รถม้าของเถ้าแก่เนี้ยโรงเตี๊ยมฟู่หรงมารออยู่แล้วเจ้าค่ะ” นี่คือรถม้าที่เสี่ยวชุ่ยไปจ้างไว้“ดีมาก เสี่ยวชุ่ย ดับตะเกียงเถอะ” โจวลี่เหยียนเอ่ยเสียงเรียบ นางตรวจความเรียบร้อยของปมผ้าที่ผูกบุตรสาวอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะกลางห้องมันคือจดหมายตัดความสัมพันธ์กับเซี่ยอ๋องนั่นเองพวกนางอาศัยเงามืดของ