All Chapters of ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่: Chapter 51 - Chapter 60

ยามเช้าตรู่ในเมืองกวงไห่ เมืองท่าทางตอนใต้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความมั่งคั่งและการค้าขายอันครึกครื้น เสียงล้อรถม้าและเสียงฝีเท้าของผู้คนที่เริ่มออกมาจับจ่ายซื้อของดังแว่วมาตามถนนสายหลัก ทว่าที่ตรอกทิศตะวันออกเงียบสงบและร่มรื่น ก็มีกลิ่นหอมอบอวลของสมุนไพรหลากชนิดออกมาจากตึกไม้สองชั้นโจวลี่เหยียนในอาภรณ์ผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อนเรียบง่ายไร้ซึ่งเครื่องประดับราคาแพง ใบหน้างดงามหมดจดดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล นางยืนอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวยาว สองมือกำลังขยับบดรากไม้สมุนไพรในโกร่งบดยาอย่างคล่องแคล่ว แววตาคู่สวยทอดมองออกไปภายนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกโล่งอก ใต้หล้านี้ไม่มีโจวลี่เหยียนอดีตพระชายาเอกเซี่ยอ๋องอีกต่อไป ยามนี้นางคือ ‘แม่นางมู่’ เถ้าแก่เนี้ยแห่งเมืองกวงไห่“นายหญิงโจวเจ้าคะ ไม่ใช่สิ บ่าวลืมตัวอีกแล้ว ต้องเรียกว่าเถ้าแก่เนี้ยมู่” เสียงของเสี่ยวชุ่ยดังขึ้น สาวใช้คนสนิทเดินยกกระด้งสานใส่สมุนไพรตากแห้งเข้ามาจากหลังร้าน “สมุนไพรใหม่คัดแยกและตากจนแห้งเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”โจวลี่เหยียนมองเสี่ยวชุ่ยยิ้ม ๆ พลางบดยาไปด้วย “ลำบากเจ้าแล้วเสี่ยวชุ่ย ยามอยู่หน้าร้านต้องระวังคำพูดให้ดี เมืองท่าแห่งนี้แม้จะห่างไกลจากเ

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไป จากวันแปรเปลี่ยนเป็นเดือน จากเดือนกลายเป็นปีบรรยากาศ ณ ชายแดนทางตอนเหนือของแคว้นถงกลับยังคงระอุไปด้วยกลิ่นอายแห่งสงครามกองทัพป่าเถื่อนของเผ่าหรงที่แฝงตัวอยู่ตามแนวทุ่งหญ้าและหุบเขายังคงยกกองกำลังเข้าบุกโจมตีชายแดนครั้งแล้วครั้งเล่า หิมะสีขาวโพลนยามนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดโลหิตสีแดงของเหล่าทหารแคว้นถงที่พลีชีพเพื่อปกป้องบ้านเมืองลมหนาวพัดพาเอาความเยือกเย็นมาสู่ค่ายทหาร ทหารหลายคนเริ่มทนความหนาวไม่ไหวจนร่างกายแข็งทื่อ ทว่ายามนี้การศึกยังไม่จบ จึงต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา เนื่องจากศัตรูพร้อมจะฉวยโอกาสบุกเข้ามาทุกเมื่อ เสียงกลองศึกเตือนภัยและเสียงเกือกม้ากระทบพื้นดังกึกก้องสลับกับเสียงสั่งการดังระงมไปทั่วทั้งหุบเขาท่ามกลางสมรภูมิอันโหดเหี้ยมเหน็บหนาวและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เซี่ยเฉิงข่ายอยู่ในชุดเกราะเหล็กสีเงินเข้มที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยจากการฟัน ชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางวงล้อมของข้าศึกในทุก ๆ การปะทะ ดุดัน บ้าคลั่ง และเด็ดเดี่ยว ราวกับร่างกายสร้างขึ้นจากเหล็กกล้าที่ไร้ความเจ็บปวดและไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยแ

เสียงโห่ร้องฉลองชัยชนะของกองทัพแคว้นถงดังกึกก้องสลับกับเสียงกลองศึกระรัว เป็นสัญญาณว่าสงครามยาวนานได้สิ้นสุดแล้ว ศึกชายแดนเหนือที่ลากยาวสองปีเต็มจบลงด้วยชัยชนะกลางสมรภูมิรบ ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยเฉิงข่ายในชุดเกราะเหล็กยืนตระหง่านอยู่เหนือศพของราชาเผ่าหรง มือหนาที่ชุ่มไปด้วยเลือดศัตรู เขายังคงถือกระบี่คู่กายไว้แน่น นัยน์ตาดุจเหยี่ยวขยับไหววูบด้วยความเหนื่อยล้าชายหนุ่มทรุดกายลงบนพื้น เปลือกตาหนักอึ้ง เพราะบาดแผลลึกจากการโดนคมหอกของราชาเผ่าหรงตลบที่แผงอกปริแตกซ้ำแผลเดิม โลหิตสีแดงไหลทะลักออกราวเขื่อนแตก พิษเย็นที่เคลือบอยู่บนปลายอาวุธศัตรู บัดนี้กำลังแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว ไอเย็นกัดกินเส้นลมปราณจนร่างกายแข็งแกร่งเริ่มยะเยือก ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด ราวกับคนใกล้สิ้นลมเต็มที“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องขอรับ รีบพาท่านอ๋องไปกระโจม!”ฉีเฟิงและจางฮั่นแผดร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก ทั้งสองปรี่เข้ามาประคองร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นนายไว้ ทหารรอบกายวิ่งวุ่นด้วยความโกลาหลสติสัมปชัญญะของเซี่ยเฉิงข่ายดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดทีละน้อย ทว่าในยามกำลังเผชิญกับความเป็นความตาย ภาพใบหน้างดงามของโจวลี่เ

คำพูดตัดขาดจากปากโจวลี่เหยียนยังก้องในโสต เซี่ยเฉิงข่ายยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ชายหนุ่มจ้องมองสตรีในดวงใจและเถาเถาที่กำลังเชิดหน้าเชิดจมูกรั้นใส่เขาด้วยแววตาปวดร้าวแสนสาหัสชายหนุ่มพยายามจะก้าวขาอันหนักอึ้งเดินเข้าไปหานางอีกก้าวหนึ่ง หวังเพียงจะได้เข้าใกล้กลิ่นกายที่เขาคะนึงหามาตลอดทว่าร่างกายที่เดินทางตลอดหนึ่งเดือนโดยไม่หยุดพัก บัดนี้ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้วตุ้บ!ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยเฉิงข่ายพลันล้มลงต่อหน้าต่อตาสองแม่ลูก ชายหนุ่มหมดสติไปในทันที ใบหน้าหล่อเหลาขาวซีด ลมหายใจแผ่วเบาหยาดโลหิตสีแดงค่อย ๆ ซึมทะลุเสื้อผ้าไหมสีดำตรงช่วงแผงอกเสื้อ ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“ท่านอ๋อง!”“ท่านอ๋องขอรับ!”เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกของฉีเฟิงและจางฮั่นดังขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองหน้าถอดสี รีบปรี่เข้ามาประคองร่างของผู้เป็นนายอย่างลนลานโจวลี่เหยียนหัวใจกระตุก นางรีบดึงสติกลับมา หันไปบอกเสี่ยวชุ่ย “เสี่ยวชุ่ย พาเถาเถาเข้าไปหลังร้าน ห้ามให้นางออกมาดูเด็ดขาด”หลังสั่งการเสียงเด็ดขาด หญิงสาวปรี่ไปนั่งลงข้างร่างที่แน่นิ่งของอดีตสามี สองมือสั่นระริกยื่นไปแตะชีพจรของเขาชีพจรของเซี่ยเฉิงข่ายแผ่วเบา ไม่มั่นคงสั

เช้าวันใหม่ เซี่ยเฉิงข่ายขยับเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างช้า ๆ ความเจ็บปวดระบมแผ่ไปทั่วร่าง ชายหนุ่มพยายามจะรวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิดเพื่อขยับกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าสายตาคมกริบกลับต้องชะงัก เมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตใสแป๋วคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมองมาที่ข้างเตียงไม้ไผ่มีเด็กหญิงวัยสามขวบกว่ายืนกอดอก ผมสีดำถูกมัดเป็นจุกกลม แก้มทั้งสองข้างยุ้ยน่าบีบ จมูกรั้นจิ้มลิ้มถอดแบบมาจากตัวเขาและโจวลี่เหยียนอย่างละครึ่งเถาเถาจ้องมองคนบนเตียงด้วยสายตาเยือกเย็น มือสั้นป้อมข้างหนึ่งถือลูกคิด ส่วนอีกข้างดีดลูกคิดเสียงแป๊ะ ๆ“ฟื้นแล้วรึท่านลุงหน้าเหม็น” เสียงเล็กเอ่ยทำลายความเงียบ แววตารั้นขัดกับใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก ฉายชัดถึงความไม่เป็นมิตร“ท่านแม่ของเถาเถาเหน็ดเหนื่อยเย็บแผลให้ท่านทั้งคืน ซ้ำยังเสียยาไปถึงสองเทียบใหญ่ ค่าน้ำร้อน ค่าผ้าสะอาด ค่าแรงที่คอยเช็ดตัวลดไข้ รวมแล้วทั้งหมดคิดเป็นเงินสิบสองตำลึงเงิน ท่านลุงมีเงินจ่ายหรือไม่ หากไม่มี ก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวขาออกจากเรือนสมุนไพรมู่เกอแห่งนี้เลย”เซี่ยเฉิงข่ายหัวใจกระตุก เถาเถาเพิ่งจะสามขวบกว่า ทว่ารู้ความเกินวัย การพูดจาชัดกว่าเด็กในเมืองหลวงเสียอีก ชาย