Alle Kapitel von ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่: Kapitel 31 – Kapitel 38

“ท่านมันคนปากสกปรก ไร้ยางอายที่สุด!” โจวลี่เหยียนตวัดฝ่ามือหมายจะตบใบหน้าหล่อเหลา ทว่าเซี่ยเฉิงข่ายกลับคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทัน ชายหนุ่มไม่สนใจเสียงประท้วง หันไปย้ำกับพ่อบ้านฉู่ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ยังไม่รีบไปจัดการอีก หากสองชั่วยาม[1]ยังไม่เสร็จ ข้าจะโบยพวกเจ้าแทน”“ขอรับ ๆ บ่าวจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ!”พ่อบ้านฉู่และบ่าวไพร่รีบกุลีกุจอขนย้ายหีบผ้า ข้าวของเครื่องใช้สองแม่ลูกออกไปอย่างรวดเร็ว เสี่ยวชุ่ยที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่แอบลอบยิ้มและดีใจ เพราะการได้ย้ายเข้าไปอยู่เรือนหลัก ทั้งกว้างขวาง สุขสบาย ซ้ำยังเป็นการตบหน้าเมิ่งหรูซิวให้กระอักเลือดเล่น ๆ อีกด้วย วันเวลาหมุนวนไปวันแล้ววันเล่า บัดนี้เจ้าก้อนแป้งเถาเถามีอายุครบเจ็ดเดือน ร่างกายของทารกเจริญเติบโตขึ้นมาก ยามนี้เหงือกสีชมพูจิ้มลิ้มของเถาเถามีฟันซี่เล็ก ๆ สีขาวผุดขึ้นมาสองซี่ เพิ่มความน่าเอ็นดูหลายส่วนตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นับตั้งแต่สองแม่ลูกถูกย้ายเข้ามาอยู่ภายในเรือนหลักอันกว้างขวาง โจวลี่เหยียนและเสี่ยวชุ่ยคอยระแวดระวังตัวอยู่ทุกยาม แต่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย‘มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว ท่านพ่อหน้าเหม็นใจร้ายเ

หลังอาหารเย็น เซี่ยอ๋องปลีกตัวไปที่ห้องหนังสือ โจวลี่เหยียนจึงพาเถาเถาไปนั่งย่อยอาหารบนตั่งนิ่มในเรือนนอน ไม่นานนักบุตรสาวก็อ้าปากหาว พริบตาเดียวเปลือกตาทารกก็หนักอึ้ง ผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย หญิงสาวจัดแจงให้ลูกนอนดี ๆ บนเตียง ก่อนจะกลับมานั่งบนตั่งดังเดิม ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังนอกหน้าต่างไม้แกะสลัก ความมืดมิดยามกลางคืนทำให้เห็นดวงดาวส่องแสงระยิบระยับ พลันย้อนนึกไปถึงตอนที่พบเซี่ยอ๋องครั้งแรกนางพบเขาและตกหลุมรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น…โจวลี่เหยียนเพิ่งผ่านพิธีปักปิ่น[1]มาได้ไม่นาน เส้นผมที่เคยปล่อยสยาย บัดนี้ถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะและประดับด้วยปิ่นหยกที่มารดามอบให้ช่วงเวลานั้น มารดาของนางล้มป่วยด้วยโรคประหลาด ท่านพ่อพาหมอมารักษาท่านแม่คนแล้วคนเล่า สุดท้ายก็ไร้ผลโจวลี่เหยียนก็พยายามตามหาสมุนไพรมากมายเพื่อจะรักษาท่านแม่ นับตั้งแต่ท่านตาที่เคยเป็นอดีตหมอหลวงตายจากเพราะโรคชรา สิ่งเดียวที่ตกทอดมายังนางคือวิชาสมุนไพรรวมถึงการแพทย์เบื้องต้นทว่านางใช้สมุนไพรรักษาตามอาการ มารดาก็ยังจับไข้ยามอากาศหนาว ระยะหลังถึงขั้นกระอักเลือดบ่อยครั้ง แม้จับชีพจรตรวจหาสาเหตุก็เหมือนมีภูเขาสูงชันบดบัง

ภายในจวนเสนาบดีกรมกลาโหมในค่ำคืนนี้ครื้นเครงยิ่งนัก โคมไฟสีแดงและผ้าไหมหลากสีถูกประดับประดาไปตามแนวระเบียงอย่างหรูหรา เสียงเครื่องดนตรีบรรเลงท่วงทำนองไพเราะเสนาะหู เหล่าขุนนางใหญ่และผู้มีอำนาจในราชสำนักที่มาร่วมงานเลี้ยงต่างสังสรรค์อย่างสรวลเสเฮฮาเจ็ดวันหลังจากเหตุการณ์ที่โจวลี่เหยียนถูกลอบทำร้าย โจวเหวินฟู่ได้ประกาศจัดงานเลี้ยงขอบคุณเซี่ยอ๋อง โดยอ้างว่าเพื่อตอบแทนผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของโจรป่า ทว่าเขาคำนวณไว้จนหมด หากไม่กำจัดเสี้ยนหนามอย่าง ‘เซี่ยอ๋อง’ แผนการใหญ่ย่อมมิอาจสำเร็จแน่ใช่ คนร้ายที่ส่งไปลอบโจมตีบุตรสาวมาจากคำสั่งเขา ทุกอย่างคือหนึ่งในแผนการใหญ่ ภายในเรือนทิศตะวันออก ณ จวนตระกูลโจว โจวลี่เหยียนนั่งอยู่หน้าคันฉ่องบานใหญ่ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความรู้สึกหลากหลาย โดยมีเสี่ยวชุ่ยกำลังช่วยปรนนิบัติแต่งกายให้นางวันนี้นางสวมใส่ชุดผ้าไหมเนื้อดีสีเหลืองอ่อน ปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นเงิน ผมสีดำขลับถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะและประดับด้วยปิ่นหยกมันแพะเนื้อเนียนละเอียด ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างงดงามทว่ามือนุ่มที่วางบนตักบีบเข้าหากันเพราะ

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยยามสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ นางเป็นของเขาคนแรก ความหวงแหนพลันเกิดขึ้น แววตาคมไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นราบเรียบดังเดิม เซี่ยเฉิงข่ายโน้มใบหน้าไปจูบซับน้ำตาที่แก้มเนียนอย่างแผ่วเบาคล้ายปลอบประโลม ก่อนจะเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างช้า ๆเมื่อความเจ็บปวดเริ่มจางหาย ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่ยังคงหลงเหลืออยู่กอปรกับแรงอารมณ์ที่เซี่ยอ๋องมอบให้ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน โจวลี่เหยียนรับรู้ถึงจังหวะกระแทกกระทั้นที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ นางขยับโยกไปตามแรงอารมณ์ของเขา เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องในห้องนอนไปพร้อมกับเสียงครางกระเส่าและเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่นางรักเขา แม้การมีความสัมพันธ์ทางกายในครั้งนี้จะเกิดจากข้อผิดพลาดและอุบายของบิดา ทว่าความอบอุ่นที่ได้รับจากร่างกำยำตรงหน้ากลับทำให้นางยินยอมพร้อมใจ ทุกการเคลื่อนไหวของเซี่ยอ๋องตราตรึงในหัวใจทุกชั่วขณะค่ำคืนอันยาวนานดำเนินไป จนกระทั่งแรงอารมณ์สุดท้ายส่งคนทั้งคู่ไปถึงฝั่งฝัน เซี่ยอ๋องปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้าสู่กลางกายของนางจนหมดสิ้น ชายหนุ่มซบหน้าลงกับซอกคอหอม ลมหายใจยังคงหอบถี่ ก่อนจะค่อย ๆ ถอนกายออกแล้วล้มต