Alle Kapitel von ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่: Kapitel 21 – Kapitel 30

เถาเถาที่แอบฟังอยู่เบะปาก ‘หึ ดอกบัวขาวเมิ่งหรูซิว แผนสูงนักนะ เข้าหาซูไท่เฟยเพราะหวังตำแหน่งพระชายาเอกล่ะสิ อยากได้ตำแหน่งนักใช่ไหม ข้าจะป่วนจนคู่รักไม่มีความสุขเลยคอยดู’เจียงซูหรงเอ่ยเตือนต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ที่หน้าประตูเมืองทุกคนล้วนเห็น ยามนี้เรื่องสายเลือดของเซี่ยอ๋องคงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว เมิ่งหรูซิวไม่มีวันยอมอยู่เฉยแน่ นางต้องหาทางกำจัดท่านและเถาเถาเพื่อรักษาตำแหน่งของนาง ส่วนซูไท่เฟย พรุ่งนี้เช้าที่ท่านต้องเข้าพบเกรงว่าจะต้องรับศึกหนัก ท่านแม่เกลียดชังสายเลือดตระกูลโจวมาก ยิ่งเถาเถาเป็นหลานสาวมิใช่หลานชาย ข้าเกรงว่าท่านแม่จะใช้ข้ออ้างนี้ทำร้ายพวกท่าน”โจวลี่เหยียนแววตาเด็ดเดี่ยว “หากใครกล้าแตะต้องลูกสาวของข้า ต่อให้ต้องกลายเป็นผีร้าย ข้าก็จะลากมันลงนรกไปด้วย”เจียงซูหรงมองอดีตพระชายาผู้เคยอ่อนแอ เอาแต่อ้อนวอนขอความรักจากบุรุษ บัดนี้กลับกลายเป็นมารดาผู้เด็ดเดี่ยว นางจึงพยักหน้ารับ “พี่ลี่เหยียนวางใจ ยามอยู่ที่นี่ ข้าจะคอยช่วยเหลือและเป็นหูเป็นตาให้ท่านเอง”เถาเถาขยับตัวเล็กน้อยในอ้อมกอดมารดา ‘คุณหนูเจียงซูหรง ช่างเป็นคนดีจริง ๆ ชาตินี้ข้าเถาเถาจะจดจำบุญคุณนี้ไว้ ว

เซี่ยเฉิงข่ายบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างบ้าคลั่ง มือหนาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของโจวลี่เหยียนไว้เหนือศีรษะจนนางไม่อาจขยับหนี สอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดชิมความหวานอย่างเอาแต่ใจ “อื้อ”โจวลี่เหยียนครางประท้วงในลำคอ รสจูบของเขาร้อนแรงจนหัวสมองของนางขาวโพลนไปหมดหญิงสาวเลิกดิ้น นางปล่อยร่างกายให้แน่นิ่งราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ ยอมให้เขากระทำตามใจอากัปกิริยาของโจวลี่เหยียนทำให้เซี่ยเฉิงข่ายชะงัก ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกช้า ๆ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวเต็มไปด้วยเพลิงโทสะเมื่อเห็นท่าทางของนางที่ยอมจำนนแต่ก็แข็งทื่อราวกับรูปปั้นเซี่ยเฉิงข่ายขบกราบขึ้นเป็นสันนูน “ในอดีตเจ้าเป็นคนวิ่งตามข้า ร้องขอความรักจากข้า ยามนี้กลับทำตัวเย่อหยิ่ง สิ้นวาสนากับข้าแล้วงั้นหรือ หึ! ก่อนหน้านี้เจ้ายังยอมรับข้อเสนอจากข้าอยู่เลย”โจวลี่เหยียนแค่นยิ้ม นางสบสายตาเขาแล้วเอ่ย “ข้าทำตามข้อตกลงแล้วอย่างไรเจ้าคะ ยามนี้ข้านอนอยู่ใต้ร่างท่าน เป็นสาวใช้ห้องข้างที่คอยอุ่นเตียงให้ท่านตามต้องการ อยากทำสิ่งใดก็เชิญทำเถิดเจ้าค่ะ ร่างกายนี้ท่านจะย่ำยีอย่างไรย่อมได้ ทว่าท่านจงจำไว้ ท่านได้ไปเพียงกายของข้า แต่หัวใจและความรักของข้า โ

เสียงผลักบานประตูไม้เชื่อมต่อระหว่างห้องปีกข้างกับห้องใหญ่ดังขึ้นแผ่วเบา ร่างบางของโจวลี่เหยียนก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในสภาพอ่อนแรง ใบหน้างดงามบัดนี้ซีดเซียว ขอบตาบวมช้ำ แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อเล็กน้อยจากการถูกบดจูบอย่างบ้าคลั่งตลอดค่ำคืน เถาเถามองมารดาก็รู้ในทันทีว่าเกิดเรื่องใดขึ้น มือน้อย ๆ กำเข้าหากันแน่น“นายหญิง ท่านกลับมาแล้ว ปลอดภัยดีใช่ไหมเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยรีบอุ้มเถาเถาเข้าไปหาผู้เป็นนายทันที น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสงสารโจวลี่เหยียนฝืนยิ้ม นางยื่นมืออันสั่นเทาไปรับเอาเจ้าก้อนแป้งเข้ามาไว้ในอ้อมอกทันที เมื่อได้สัมผัสลูก ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจากการถูกบุรุษอันเป็นที่รักเคี่ยวกรำก็มลายหาย“ข้าไม่เป็นไรเสี่ยวชุ่ย เถาเถาเป็นอย่างไรบ้าง ดื้อหรือไม่” โจวลี่เหยียนเอ่ยเสียงแผ่ว พลางก้มลงจุมพิตที่แก้มของบุตรสาวด้วยความรักเถาเถาจ้องมองใบหน้ามารดาอย่างสำรวจ ‘ท่านแม่ของข้าผู้น่าสงสาร เนื้อตัวของท่านมีแต่กลิ่นอายกดขี่ของชายชั่วคนนั้น ซ้ำดวงตายังช้ำถึงเพียงนี้’ เด็กน้อยใจหาย พยายามจะยื่นมือไปแตะที่แก้มเนียนของมารดา ปากเล็กอ้าออกส่งเสียงอ้อแอ้คล้ายจะปลอบประโลม“อ้อ

สำหรับโจวลี่เหยียนแล้ว เจ็ดวันที่ผ่านมาชีวิตของนางมีสองด้าน ยามกลางวันนางมีหน้าที่ดูแลบุตรสาว ทว่ายามค่ำคืนนางต้องไปทำหน้าที่สาวใช้ห้องข้าง ปรนนิบัติอุ่นเตียงรองรับอารมณ์ใคร่ของเซี่ยเฉิงข่ายแม้รสสวาทตลอดเจ็ดค่ำคืนที่ผ่านมาจะเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและเอาแต่ใจ และน้ำแกงเลี่ยงบุตรจากพ่อบ้านฉู่คอยตอกย้ำว่านางต่ำต้อย แต่โจวลี่เหยียนก็ไม่เคยเอ่ยปากอ้อนวอนให้เขาเมตตาภายในเรือนพักส่วนตัวของซูไท่เฟยซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจวน กลิ่นกำยานหอมอบอวลผสมปนเปไปกับเสียงหัวเราะอย่างพึงพอใจของสตรีอาวุโส“หรูซิว เจ้าช่างเป็นเด็กดีและรู้ความยิ่งนัก ของว่างที่เจ้าตั้งใจทำมาให้ข้าในวันนี้รสชาติดียิ่ง รสสัมผัสกลมกล่อมไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป เหมาะกับคนแก่อย่างข้าจริง ๆ” ซูไท่เฟยเอ่ยพลางหยิบขนมกุ้ยฮวาชิ้นเล็กเข้าปาก ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยตามวัยเผยรอยยิ้มเอ็นดูบุตรสาวเสนาบดีนางทำผิดต่อสตรีตรงหน้ายิ่งนัก เมื่อก่อนเคยสัญญาดิบดีว่าจะให้เมิ่งหรูซิวแต่งเข้าจวนอ๋อง แต่สุดท้ายกลับถูกแผนการร้ายของสตรีแซ่โจวตัดหน้าที่เซี่ยเฉิงข่ายต้องแต่งกับโจวลี่เหยียนก็เพราะแผนการของตระกูลโจว หากตอนนั้นไม่แต่ง จวนเซี่ยอ๋องย่อมเป็นท

“ลี่เหยียน” กู้เหวินอวี้เอ่ยด้วยความดีใจ ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งคุกเข่าบนพื้นหญ้าตรงหน้าเสื่อฟางอย่างไม่ถือตัว แววตาที่ทอดมองหญิงสาวและทารกอบอุ่นยิ่งนัก “พอดีข้าเสร็จราชการ ยามผ่านตลาดเห็นพ่อค้ากำลังเร่ขายของเล่นไม้หน้าตาน่ารัก นึกถึงเถาเถาขึ้นมาจึงแวะซื้อติดมือมา ตั้งใจจะฝากเสี่ยวชุ่ยนำไปให้ที่เรือนปีกข้าง ช่างบังเอิญยิ่งนักที่ได้พบเจ้า”กู้เหวินอวี้ล้วงเอาตุ๊กตาไม้แกะสลักรูปกระต่ายตัวเล็กที่เพิ่งแวะซื้อมาส่งให้เถาเถาด้วยรอยยิ้มเขาได้ข่าวคราวโจวลี่เหยียนมาหลายเดือน ทว่าไม่มีโอกาสมาหานาง วันนี้มีเรื่องหารือต่อกับเซี่ยอ๋องพอดี“ขอบคุณพี่เหวินอวี้เจ้าค่ะ ท่านมีน้ำใจและมีเมตตากับพวกเราแม่ลูกเสมอเลย” โจวลี่เหยียนยิ้ม ดวงตาคู่สวยผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยแสดงให้เซี่ยเฉิงข่ายได้เห็นมาเนิ่นนานทว่าคำว่า ‘มีเมตตากับพวกเราแม่ลูกเสมอเลย’ ที่หลุดออกมาจากปากของโจวลี่เหยียน ทำให้เพลิงโทสะและแรงหึงหวงพลันปะทุขึ้นมาสิ่งที่ทำให้ท่านอ๋องหนุ่มโมโหไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็นเรื่องที่กู้เหวินอวี้รู้ถึงการมีอยู่ของเถาเถา คอยดูแลสองแม่ลูกมาก่อนตนในยามที่เขาปล่อยให้นางเผชิญชะตากรรมนอกเมืองหลวง บุรุษแซ่กู้ผู้นี้กลับ