All Chapters of สตรีอุ่นเตียงของพระรอง: Chapter 11 - Chapter 20

ทันใดนั้น ในหูเหลียงจินก็มีเสียงประหลาดดังขึ้น ‘ข้าคือเทพผู้ดูแลโลกนิยาย เพราะชีวิตหลังจากทะลุมิติของเจ้าอาภัพเกินไป ข้าจึงมอบของวิเศษหนึ่งอย่าง แค่เพียงเจ้าลูบมันสามครั้งก็จะสามารถเข้าไปด้านใน มีอุปกรณ์สำหรับทำเสื้อผ้า และยังมีผ้าชนิดต่าง ๆ เจ้ามิต้องใช้เงินลงทุนซื้อ หากจะออกมาก็ให้ลูบสามครั้งเช่นเดียวกัน’ ดวงตาเหลียงจินพลันเบิกกว้างขึ้น หากก่อนทะลุมิติมาคงยากจะเชื่อเรื่องพวกนี้ ทว่าวิญญาณนางทะลุมิติเข้าโลกนิยาย จึงยอมรับคำพูดของท่านเทพ อย่างน้อยของวิเศษยังพอช่วยเหลือนางประหยัดค่าใช้จ่ายต้นทุนในการทำเสื้อผ้า เหลือแค่เพียงหาทำเลเช่าร้านดี ๆ ก็สามารถเปิดกิจการของตนเองในยุคโบราณ ‘ทว่าตอนนี้เจ้ายังเข้าไปไม่ได้ การจะใช้ของวิเศษต้องมีข้อแลกเปลี่ยน เพราะของสิ่งนี้โปรดปรานรอยยิ้มบุรุษ แต่มิใช่บุรุษทั่วไป ต้องเป็นเชื้อพระวงศ์เท่านั้น วิธีการง่ายมาก นำของวิเศษไปหาเชื้อพระวงศ์หนึ่งคน ทำให้เขายิ้ม แล้วของวิเศษจะกักเก็บพลังไว้ เจ้าจึงจะใช้งานได้ หากของวิเศษใช้พลังจนหมดแล้วมีการเตือน ต้องนำไปหาเชื้อพระวงศ์อีก ทำให้เขายิ้ม เพียงเท่านี้ก็จะสามารถใช้งานได้ตามปกติ’

“เข้าไปถามราคากันเถอะ” เหลียงจินไม่รอช้า จับจูงมือชิงชิงให้เดินเข้าไปด้านในร้านซึ่งติดประกาศให้เช่า นางเห็นว่าพื้นที่ค่อนข้างใหญ่ มิหนำซ้ำยังมีถึงสามชั้น หากเป็นทำเลติดถนนคงหาราคาย่อมเยายาก แต่ร้านนี้อยู่ตรอกซอยด้านหลัง ไม่ค่อยมีคนเดินมาถึง อาจได้ราคาถูกกว่า เมื่อเดินเข้าไปด้านในก็เห็นว่ามีชายวัยกลางคนยืนอยู่ในร้าน หญิงสาวจึงทักทายตามสมควรและเอ่ยถามเกี่ยวกับค่าเช่าน้ำเสียงสดใส “ข้าสนใจเช่าร้านเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าราคาเท่าใดเจ้าคะ” “ดี ๆ หนุ่มสาวยุคนี้สนใจค้าขายมากขึ้น ข้าเองก็แก่แล้วจึงเลิกกิจการ แต่ข้าไม่อยากโกหกเจ้า ซอยนี้น่ะ ไม่ค่อยมีลูกค้าเดินผ่านหรอก” แม้อยากให้ร้านมีคนมาเช่าโดยเร็ว แต่เด็กสาวตรงหน้า ท่าทางดูไร้เดียงสา เกรงว่าอาจผ่านโลกมาน้อย อาจมองไม่ออกว่าทำเลที่ดีควรเป็นอย่างไร หากมีลูกค้าประจำแล้วย้ายมาเปิดที่นี่ก็ว่าไปอย่าง แต่หากเพิ่งเปิดใหม่ ย่อมยากจะทำให้กิจการเติบโต “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าสนใจร้านนี้จริง ๆ มิทราบว่าให้เช่าเดือนเท่าไรเจ้าคะ” “แม่หนู คิดดีแล้วใช่หรือไม่” “เจ้าค่ะ” เห

ประโยคเมื่อครู่ทำให้เหลียงจินน้อยใจจวิ้นอ๋อง ความรู้สึกรักหรือเกลียดมันห้ามกันได้ที่ไหน ยิ่งนางเป็นสตรีอุ่นเตียง ต้องปรนนิบัติและใกล้ชิด หากวันหนึ่งเผลอไผลมอบความรักจะทำอย่างไรเอาเถอะ ควรเก็บเงินให้ครบแล้วคืนแก่เขา ไถ่ตนเองออกจากจวนจวิ้นอ๋อง หลุดพ้นจากวังวนของคนใจร้าย...“เหตุใดไม่ตอบ” เซียวโจวจงช้อนคางเหลียงจินให้เงยหน้ามองเขา ใช้สายตาคาดคั้นบีบบังคับนางเขาแค่กลัวว่าหากค่ำคืนนี้เหลียงจินได้ปรนนิบัติแล้ว นางจะตกหลุมรักและคิดไกล หวังปีนป่ายถึงตำแหน่งอนุและพระชายา เพียงย้ำเตือนให้คนตรงหน้าจดจำฐานะตนเองเท่านั้น“คนใจร้าย” เหลียงจินงอปากเข้าหากัน มองยังจวิ้นอ๋องแววตาแห่งความผิดหวัง ทราบดีว่ามิอาจเป็นตัวจริงของบุรุษตรงหน้า แต่เขาควรพูดอ้อม ๆ อย่างรักษาน้ำใจมากกว่าเมื่อครู่เพิ่งถูกจูบ มันเป็นครั้งแรกของนาง แต่พอจูบเสร็จเขากลับพ่นประโยคนั้นออกมา สมควรแล้วหรือหญิงสาวใช้พละกำลังทั้งหมดผลักคนตัวสูงกว่าออก เตรียมหันหลังออกจากเรือนนอนหลังใหญ่ ทว่าจวิ้นอ๋องเร็วกว่า เขาก้าวมาประชิดร่างนางแล้วอุ้มเข้าเอว ตรงไปยังเตียงเหลียงจินถูกเซียวโจวจงโยนลงบนเตียง โชคดีที่ฟูกนอนหนานุ่ม จึงไม่รู้สึกเจ็บ นางพ

“คนใจร้าย หม่อมฉันอุตส่าห์ทำให้” “ข้ายังไม่ได้พูดเลยว่าจะรับถุงหอมจากเจ้า” ไม่พูดเพียงเท่านั้น จวิ้นอ๋องเตรียมหยิบถุงหอมที่เหลียงจินทำออกจากสายรัดเอว ทว่ามือเล็กยื่นมาจับไว้เสียก่อน “อย่าเอาออกเลยนะเพคะ หม่อมฉันตั้งใจมอบให้ท่านอ๋องจริง ๆ” หญิงสาวอ้อนวอนน้ำเสียงอ่อน “ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่ากฎของหญิงอุ่นเตียงคือห้ามรักข้า เหตุใดยังมอบถุงหอมให้ข้าอีก” “…” เหลียงจินเม้มปากเป็นเส้นตรง หลงลืมว่าถุงหอม สตรีมักมอบให้คนรัก คราแรกคิดเพียงแค่อยากไถ่โทษเรื่องที่นางมิอาจปรนนิบัติเขาในค่ำคืนนี้ก็เท่านั้น จึงมิไตร่ตรองให้ดี “ขออภัยเพคะ หม่อมฉันลืมว่าตนเองไม่ได้เป็นอะไรกับท่านอ๋อง” พูดเสียงหงอยแล้วยื่นมือปลดถุงหอมออกจากสายรัดเอวจวิ้นอ๋อง เก็บเข้าแขนเสื้ออย่างปลงตก ก่อนจะนอนหันหลังให้เขา เหลียงจินคิดว่ายามมีระดู อารมณ์ของตนมักแปรปรวนง่าย ใครทำอะไรตรงข้ามกับความต้องการก็น้อยใจแล้ว มิตั้งใจเสียมารยาทต่อหน้าจวิ้นอ๋องเลย “น้อยใจหรือ” เซียวโจวจงรั้งเอวเหลียงจินมาประชิดตนเอง ลอบมองเสี้ยวหน้านางจากด้านหลัง ปราดเดียวก็รู้ว่าหญ

หัวหน้าสมาคมการค้าเป็นบุรุษ อายุยี่สิบเอ็ดปี เขามีนามว่าพานเจียฮ่าว ครั้นเหลียงจินมาถึง อีกฝ่ายต้อนรับนางเป็นอย่างดี ทำให้โล่งใจหลายส่วน เดิมทีนางจินตนาการว่าหากเป็นสตรีอาจโดนกีดกัน เนื่องจากบางครั้งในยุคของแคว้นหลินอาจให้เฉพาะบุรุษเป็นเจ้าของกิจการ พานเจียฮ่าวดีมาก เขาพานางเดินชมสมาคมการค้า เหลียงจินพบว่ามีคนทำงานมากมาย เอกสารทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ค้าจะถูกส่งไว้ที่นี่ เพื่อรอทางการมาตรวจสอบเป็นรอบ จวบจนกระทั่งเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว มีเพียงนาง ชิงชิง และพานเจียฮ่าว จึงได้ทำสัญญาเข้าร่วมสมาคมการค้า และเขียนรายละเอียดเกี่ยวกับที่ตั้งร้าน ประเภทสินค้า รวมถึงผู้ให้เช่าร้านมีนามว่าอันใด พอเขียนเรียบร้อย เขาก็รับไปอ่านครู่หนึ่ง สายตาคมไล่มองอย่างละเอียด คิ้วหนาย่นเข้าหากัน “ร้านของเจ้า ทำเลไม่ค่อยดี อยากเปลี่ยนหรือไม่ หากสนใจข้าจะลองถามร้านติดถนนให้” พานเจียฮ่าวสบสายตาเหลียงจินเจือรอยยิ้ม หากกล่าวให้ถูกต้อง เขาตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกเห็น สตรีที่ทั้งน่ารักและสนใจทำการค้าด้วยตนเองในสมัยนี้หาได้ยากนัก ยิ่งยามนางส่งยิ้มมา โลกทั้งใบก็เหมือนสว่างเจิด