All Chapters of One Night Stand คืนแลกรัก : Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากส่งคุณนันทวันกลับบ้านแล้ว น่านฟ้าก็ขับรถกลับมาที่ห้องชุดทันที เพราะรู้ว่ามีใครบางคนรอเขาอยู่ที่นี่ เตียงนอนที่ยุบยวบบวกกับกลิ่นกายหอมสดชื่นคุ้นจมูกและสัมผัสเจนใจทำให้ปนัสยาลืมตาขึ้นมอง เมื่อพบว่าเป็นใครหญิงสาวก็ยิ้มให้เขา ชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากมนแล้วไล่ลงมายังนวลแก้ม ปลายจมูกโด่งเล็ก จบลงที่ริมฝีปากอ่อนหวาน ตวัดปลายลิ้นซอกซอนดูดดื่ม โดยมีหญิงสาวร่วมมือร่วมใจเต็มที่ ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งสองร่างก็เปลือยเปล่า กอดก่ายนัวเนียกันจนแทบเป็นเนื้อเดียว “อือ” ปนัสยากัดริมฝีปากเอาไว้อย่างเสียวซ่าน เมื่อยอดถันถูกดูดดึงหยอกเย้า มือใหญ่ลูบไล้ร่างกายของหล่อนอย่างแผ่วเบาราวจะเอาใจ หญิงสาวจึงเลื่อนฝ่ามือลูบไล้ร่างกายของเขากลับ ยิ่งลูบยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของกันและกันให้ลุกโหมกระพือพราวจนไม่อาจรั้งรอได้อีกต่อไป “อ๊าส์!” ร่างแน่งน้อยลอยสูงเมื่อจุดอ่อนไหวแสนหวานถูกโจมตีพร้อมกันทั้งลิ้นและปลายนิ้ว เรียวลิ้นนุ่มตวัดดูดเลาะเล็ม เรียกเสียงครางกระเส่าจากลำคอระหงให้ดังขึ้นเรื่อยๆ “คะ... คุณน่านขา ปริมไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว” ร่างงามบิดส่ายอย่างเสียวสยิว อ

‘ของเล่นชิ้นล่าสุดของน่านฟ้า สิริคุปต์ มาลุ้นกันว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน คิดยังไงถึงไปเป็นของเล่นไฮโซ’ ปนัสยามือสั่นหน้าซีด จนเพื่อนทั้งสองต้องรีบกุมมือเรียวที่เย็นชืดเอาไว้แน่น “ปริม” สีหน้าของมัสยาและเกนใจไม่ดีนักหรอก เพราะหากเป็นตัวเองก็คงรู้สึกอับอายไม่น้อยเลยทีเดียว “แบบนี้มันจงใจทำลายชื่อเสียงกันชัดๆ ฉันว่าแกแจ้งความเถอะ เอาให้หน้าหงายไปเลย ฉันแคปทั้งภาพและข้อความเอาไว้หมดแล้ว” ปนัสยากำมือแน่น ริมฝีปากนั้นขบเม้มอย่างโกรธจัด ขณะนั้นพนักงานเริ่มทยอยเดินทางมาถึง แน่นอนว่าไลน์กลุ่มทำให้เรื่องราวของหญิงสาวกระจายไปทั่ว ดังนั้น หญิงสาวจึงตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนร่วมงาน มีทั้งมองมาด้วยสายตาหมิ่นแคลน กังขาและสุดท้าย สมเพช... ในที่สุดปนัสยาก็อดรนทนไม่ไหว หญิงสาวคว้ากระเป๋าขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยกับเพื่อนว่า “ฉันกลับก่อนนะ” “ปริม” เกนใจจับมือเพื่อนไว้ “ไปลางานก่อน ฉันจะเดินไปเป็นเพื่อนแกเอง” สิ้นเสียงเกนใจ มัสยาก็ผุดลุกอีกคน “ฉันไปด้วย” ปนัสยามองเพื่อนด้วยความตื้นตันใจ ไม่ว่าใครจะม

๒๐กู้หน้าให้ยาหยีหลังจากเรื่องของปนัสยาและน่านฟ้าแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว วันรุ่งขึ้นภาพนั้นก็ถูกลบออกจากไลน์กลุ่ม รวมทั้งคนที่ปล่อยภาพถูกเรียกไปตักเตือนและถูกพักงาน แต่แค่นั้นยังไม่เพียงพอสำหรับน่านฟ้า... ส่วนปนัสยารับรู้ถึงความเงียบเชียบผิดปกติของเพื่อนร่วมงาน และรู้ว่าคนที่ปล่อยข่าวลือถูกลงทัณฑ์ไปเรียบร้อย ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเรื่องนั้นอีก เมื่อเงยหน้าขึ้น บางคนก็รีบหลบสายตา บางคนที่หลบไม่ทันก็ยิ้มเจื่อนๆ ทว่าหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก จึงยิ้มตอบกลับไปเช่นเคย กระทั่งเที่ยงตรง เพื่อนร่วมงานหลายคนก็หน้าซีดเผือด เพราะได้ถูกเชิญตัวไปสอบปากคำในข้อหาหมิ่นประมาท โดยงานนี้ผู้ที่แจ้งความไม่ใช่ปนัสยาแต่เป็นน่านฟ้า เขาให้ทนายความส่วนตัวดำเนินการโดยไม่มีการไกล่เกลี่ยหรือยอมความ ปนัสยาได้รู้พร้อมกับคนเหล่านั้น จึงตกใจไม่แพ้กัน “ปริม เอาไงแก” เกนใจกระซิบถาม เมื่อเพื่อนร่วมงานที่เคยหัวเราะเยาะและรวมหัวกันก่นด่าเหยียดหยันเดินหน้าเศร้าเข้ามาหา บ้างก็ร้องห่มร้องไห้ขอให้หญิงสาวช่วยพูดกับน่านฟ้าให้ถอนแจ้งความ เพราะรู้ว่าน่านฟ้าให้ทนายความดำเนินคดีจนถึงที่สุด รวมทั้งเรียกร้

๒๑ก็บอกเขาไปสิว่าแฟนมารับหลังเลิกงานปนัสยาเก็บของเตรียมกลับบ้าน หญิงสาวเดินลงมาพร้อมกับเพื่อนๆ ตามปกติ ขณะที่กำลังออกจากตัวอาคารสูง หญิงสาวก็ต้องชะลอฝีเท้าที่กำลังก้าวตรงไปยังสถานีรถไฟฟ้า “อุ๊ย คุณน่านมา” มัสยาสะกิดเพื่อนยิก วันนี้เพิ่งเลิกงานหมาดๆ จึงเป็นเวลาที่ผู้คนเดินกันพลุกพล่าน “สวัสดีครับคุณเกนใจ คุณมัสยา” เขาเอ่ยทักทายสองสาว ใบหน้าคมเข้มเด่นจัดยกยิ้มเจือจาง “สวัสดีค่า” ทั้งคู่ทักทายเขากลับพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน ชายหนุ่มโน้มศีรษะให้เล็กน้อยเท่านั้นก่อนหันไปสบตาปนัสยา ทันใดแววตาของเขาก็พราวพร่างขึ้นจนคนที่จ้องมองอยู่ถึงกับหมั่นไส้ “น่าหมั่นไส้ว่ะ” เกนใจหันไปกระซิบกับมัสยา จึงได้เห็นหลายๆ คนมองมายังสองหนุ่มสาวด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น หลายคนที่แสดงอาการนั้นส่วนใหญ่คือพนักงานบริษัทเดียวกัน แต่ไม่มีใครกล้ายกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพพวกเขาอีก เพราะรู้ฤทธิ์เดชของน่านฟ้ากันอย่างทั่วถึง “ตัวจริงหล่อลากเลยว่ะ” ใครคนหนึ่งกระซิบกระซาบ เมื่อเขาหันไปมองสาวๆ เหล่านั้น พวกหล่อนก็หน้าแดงเรื่อ แต่สายตาที่มองผ่านไปนั้นเฉยชาสิ้นดี “อ

ชื่อนั้นทำให้หญิงสาวหัวใจกระตุกวาบ สีหน้าแววตาที่ไม่พอใจแกมงุนงงก่อนหน้าเริ่มกระจ่าง ยิ่งหันไปมองผู้หญิงอีกท่านที่ดูภูมิฐานและยืนเงียบอย่างไว้ตัวก็ค่อยๆ มองเห็นความคล้ายคลึงกับน่านฟ้า “ฉันเป็นแม่ของตาน่าน เธอคงเป็นผู้หญิงที่เขาลือกันอยู่พักหนึ่งว่าลูกชายของฉันเลี้ยงเอาไว้ใช่ไหม” คำว่า ‘เลี้ยงเอาไว้’ คล้ายกับมีดที่กรีดลงมากลางใจคนฟัง ใบหน้าอ่อนหวานเผือดซีด จากนั้นจึงแดงก่ำด้วยความโกรธทั้งที่พยายามปั้นหน้าเรียบเฉย แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับมารดาของชายหนุ่ม พร้อมคำดูแคลน หญิงสาวก็ไม่อาจนิ่งเฉยอีกต่อไป “สวัสดีค่ะท่าน” ปนัสยาทำความเคารพคุณนันทวัน อีกฝ่ายรับไหว้แล้วลดมือลง “อีกไม่นานตาน่านก็จะต้องมีครอบครัว ฉันเองไม่อยากทำร้ายจิตใจเธอเลย เห็นแก่ความเป็นลูกผู้หญิงเหมือนกัน ฉันอยากให้เธอเดินจากไปอย่างเงียบๆ หวังว่าเธอคงจะไม่โกรธที่ฉันพูดแบบนี้ ตัวฉันไม่ได้อยากมีเรื่องกับเธอ แค่เป็นห่วงเขาเหมือนกับแม่ทั่วๆ ไปก็เท่านั้นเอง” ริมฝีปากสีเรื่อขบเม้มเข้าหากัน ดวงหน้าเรียวก้มลงมองที่ปลายเท้าของตัวเอง รับรู้ถึงความรู้สึกเล็กจ้อยต่ำต้อยไม่อาจเ