All Chapters of One Night Stand คืนแลกรัก : Chapter 21 - Chapter 30

น่านฟ้านั่งนิ่งอยู่ครู่เดียวก็หันไปหาคนตัวบาง คว้าเอวนุ่มมากอดรัด ซบหน้ากับทรวงอกอวบอิ่ม ถูไถใบหน้ากับความนุ่มนิ่มหยุ่นมือ แล้วอ้าปากครอบรัดปลายยอดที่ชูชันผ่านเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาเองปนัสยาหน้าแดงก่ำ ร้อนวาบไปทั้งตัว ริมฝีปากขบเม้มพยายามกลั้นเสียงไม่ให้หลุดครางออกมา แต่หญิงสาวยังอ่อนประสบการณ์เกินกว่าจะอดทน เพราะเมื่อเขาสอดมือเข้าไปใต้เสื้อนอนเพียงตัวเดียว หญิงสาวก็สะดุ้งเฮือก ขนกายลุกชันเมื่อทรวงอกอวบอิ่มถูกเคล้นคลึง ยอดถันสีอ่อนถูกบีบคลึงหยอกเย้า...ผ้าขนหนูหลุดร่วงลงบนที่นอน สองมือเรียวกดกอดศีรษะได้รูปแนบอกอวบหยุ่นที่แอ่นรับปลายลิ้น เขาดูดเลียจนเสื้อเปียกชุ่ม ก่อนจะขยับเปลี่ยนไปอีกเต้า แล้วทำเหมือนกันอีกครั้ง จนหญิงสาวครางออกมาอย่างเกินจะกลั้น“คะ...คุณน่าน” ปลายนิ้วเรียวสอดเข้าไปในเรือนผมอ่อนนุ่ม ขยับตัวขึ้นนั่งตักอุ่น ตวัดท่อนขารัดสะโพกสอบ ทำให้ส่วนสาวบดเบียดอยู่กับความหนุ่มแน่นที่กำลังพองตัวขึ้นอย่างแข็งขันชนกันกับส่วนอ่อนไหวที่ตื่นเพริดรับสัมผัสรุกรานกระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกทีละเม็ด สุดท้ายก็เหลือเพียงเนื้อตัวเปลือยเปล่าอะร้าอร่าม น่านฟ้าผ่อนลมหายใจยาว รับรู้ถึงความแข็งแกร

“ได้ค่ะ ฉันจะโทร.ไปลางาน” บอกเสียงแผ่ว ยอมรับกับตัวเองว่าสภาพแบบนี้คงออกไปเจอใครไม่ไหวเหมือนกันชายหนุ่มพยักหน้า“ผมจะโทร.สั่งอาหารขึ้นมาให้แล้วกัน เอาเป็นข้าวต้มทรงเครื่องนะ”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเมื่อหญิงสาวหลับตาลง แต่ทันทีที่ร่างสูงพ้นจากห้องไป คนนอนซมก็ลืมตาขึ้น พลางถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง พอจะขยับขาลงจากเตียงก็ให้รู้สึกปวดเมื่อยจนแทบขยับไม่ได้ มิหนำซ้ำยังปวดหัวตัวร้อน“บ้าชะมัด” หญิงสาวบ่นเบาๆ เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เป็นแบบนี้ก็อดโมโหเขาไม่ได้ รู้สึกเหมือนถูกรุมโทรมมาหมาดๆ ทั้งที่มีแค่เขาคนเดียว แต่หล่อนมีอาการเกือบปางตาย เขาไปอดอยากปากแห้งมาจากไหนกันหญิงสาวไม่รู้หรอกว่าหล่อนคือต้นเหตุที่ทำให้น่านฟ้าหลุดมาดผู้ดี สลัดคราบสุภาพบุรุษเพียงเพราะน้ำเสียงเซ็กซี่และลีลาตอบรับที่แสนเร่าร้อนแต่อ่อนหัด ทำให้เขาลืมตัวกระทำกับหล่อนอย่างรุนแรงหนักมือไปนิด พอคิดจะถนอม หล่อนก็หมดสภาพไปแล้วน่านฟ้ามาถึงที่ทำงานด้วยความรู้สึกติดค้าง ไม่สบายใจที่ทิ้งปนัสยาเอาไว้อย่างนั้น กระทั่งเกือบห้าโมงเช้า เขาจึงตัดสินใจกลับห้องพักชายหนุ่มกลับมาถึงห้องในตอนเที่ยงครึ่ง เขาสั่งอาหารเอาไว้แล้ว แล

คำสนทนาของสองสาวยังดังต่อไป ทว่าในใจของปนัสยาเต้นโครมคราม ใครว่า หล่อนนี่ไงถูกเขาหิ้วเรียบร้อยโรงเรียนน่านฟ้าไปแล้ว แล้วเรื่องบนเตียงก็... หากเพื่อนรักทั้งสองได้รู้คงต้องมีคนช็อกกันบ้าง ภายนอกเขาดูเป็นหนุ่มหล่อดูดีไปทุกกระเบียดนิ้ว แต่เมื่ออยู่กันตามลำพังเขามักกลายร่างเป็นเสือร้ายที่พร้อมจะฉีกเนื้อหล่อนออกมาเป็นชิ้นๆ แต่ถึงอย่างนั้น หล่อนกลับไม่กลัวพ่อเสือร้ายตัวนี้เลยสักนิด ตรงกันข้าม มีแต่ตื่นเต้นรอคอยเกนใจพยักพเยิดให้มัสยามองดูเพื่อนรักที่มือพิมพ์งานรัว แต่แก้มแดงเรื่ออย่างมีพิรุธ“ฉันว่าไอ้ปริมมันแปลกๆ สังเกตมาหลายครั้งแล้ว พูดถึงคุณน่านทีไรนังนี่จะแก้มแดงแล้วเปลี่ยนเรื่องตลอด เรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำ แกคิดเหมือนฉันไหมบีหนึ่ง”คนถูกเรียกว่า ‘บีหนึ่ง’ หรี่ตาแคบ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างเห็นพ้องต้องกัน“ฉันก็คิดเหมือนแกว่ะบีสอง เรามาสืบกันจริงๆ จังๆ สักทีเถอะเรื่องนี้”แล้วเพื่อนทั้งสองก็เริ่มทำตัวเป็นสายลับ จะต้องรู้ให้ได้ว่าปนัสยามีความลับอะไรนักหนาเมื่อถึงวันเสาร์ ทั้งสามสาวและสองหนุ่มเดินทางไปจังหวัดกาญจนบุรีด้วยรถไฟ ทั้งหมดเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เพราะนานทีปีหนจะเดินทางสายลุยแบบน

เป็นอีกครั้งที่อิสราหัวใจเต้นแรงเมื่อปนัสยาตอบรับการเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก เขาส่งข้อความทักทายหล่อนหลังจากคิดคำพูดอยู่อึดใจใหญ่ “ขอบคุณที่รับพี่เป็นเพื่อนนะครับ” ปนัสยาอ่านข้อความแล้วผ่อนลมหายใจ ดวงหน้างามเจือยิ้มเล็กน้อย “ยินดีค่ะ ขอบคุณพี่อิศที่แอดเพื่อนมาเหมือนกันนะคะ” อิศรายิ้มกว้าง ใบหน้าคมเข้มดูสว่างไสวจนมารดาที่เดินผ่านมาถึงกับหยุดชะงัก นางเห็นลูกชายนั่งจ้องโทรศัพท์แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ดูอะไรอยู่เหรออิศ” อิศราเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือ เขาเลิกคุยกับปนัสยาได้สักพักแล้ว แต่ตอนนี้กำลังไล่ดูเฟซของหญิงสาวย้อนไปในวันเก่าๆ อย่างเพลิดเพลิน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อน “เปล่าแม่ ผมกำลังอ่านอะไรตลกๆ อยู่” พูดจบเขาก็เก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเอนกายนอนลงบนแคร่ ยกมือขึ้นประสานบนอกแล้วหลับตาพริ้ม คิดถึงใบหน้างามล้ำของปนัสยา มารดานิ่วหน้ามองก่อนจะหันหลังเดินจากไป อิศราลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขามองตามหลังแม่แล้วยกยิ้ม ทิ้งศีรษะลงตามเดิมพลางคิดถึงคนที่อยู่ในความสนใจของตัวเองอีกครั

เวลาไล่เลี่ยกัน หลังจากออกมาจากบริษัทได้สักพัก ปนัสยาก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน “คุณไม่น่าทำแบบนั้นเลย” น่านฟ้าเลิกคิ้ว ปรายตามองคนพูดแวบหนึ่ง “ผมทำอะไร” หญิงสาวค้อนคม ยกมือขึ้นกอดอก “ก็ไปรับฉันน่ะสิ ไหนคุณไม่อยากให้ใครรู้ไง” ริมฝีปากได้รูปของชายหนุ่มยกยิ้ม “แต่ก็ไม่ได้ลับลวงพรางอะไรนักหนานี่ ที่สำคัญ ผมไม่เห็นว่ามันจะมีใครมาสนใจมองพวกเราสักเท่าไรเลย” “น้อยไปสิ” หญิงสาวเถียง ยังคิดถึงตอนที่ตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนร่วมงานแล้วใจคอไม่ค่อยดีเลย “คุณจะไปสนใจอะไรมากล่ะ” น่านฟ้ากล่าว ด้วยไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญอะไร “คุณเป็นผู้ชายจะพูดยังไงก็ได้ใช่ไหม” หญิงสาวหันไปมองเขาเต็มตา รถคันงามกระตุกไปเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวกล่าวเช่นนั้น ก่อนจะกลับมาเป็นปกติพร้อมเสียงถอนหายใจ “ต่อไปผมจะไม่ทำให้คุณลำบากใจอีกก็แล้วกัน” เขาไม่ได้ขอโทษ แต่เปลี่ยนเป็นรับปากแทน หญิงสาวผ่อนลมหายใจแล้วหันไปมองทางข้างหน้าด้วยความรู้สึกสับสน เมื่อกลับมาถึงห้องของเขา ทันทีที่ประตูห้องปิด