All Chapters of One Night Stand คืนแลกรัก : Chapter 51 - Chapter 60

“คุณเป็นอะไร บอกผมได้ไหม” หลังจากที่ยอมรับว่าหล่อนคือส่วนหนึ่งในใจ เขาไม่อาจทนมองเห็นน้ำตาของหล่อนได้อีก หญิงสาวมองสีหน้าเคร่งเครียดของน่านฟ้าแล้วเม้มปากเอาไว้ พยายามข่มใจไม่ร้องไห้โฮออกมา “ฉัน ฉันแค่คิดถึงแม่ หลายวันมานี้ฉันฝันถึงท่าน” คำตอบที่ได้รับทำให้คนฟังขมวดคิ้ว เขาจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาคู่สวยอย่างค้นคว้า ทำให้หญิงสาวซ่อนแววตากับอกของเขา น่านฟ้าผ่อนลมหายใจยาว ไม่คิดว่าหล่อนพูดความจริงกับเขาทั้งหมด มันต้องมีอะไรที่ทำให้สะเทือนใจจนเสียน้ำตาแบบนี้ “ถ้าคิดถึงแม่ก็กลับไปหาท่านสิ ว่าแต่คุณอยู่จังหวัดไหนทางภาคเหนือนะ” เป็นครั้งแรกที่เขาอยากรู้เรื่องของหล่อน นับแต่คบหากันมาเขาไม่เคยอยากรู้เรื่องอื่นอีกนอกจากหล่อน แต่วันนี้เวลานี้นับตั้งแต่รู้ตัวว่ารู้สึกอย่างไรกับหญิงสาว ก็ทำให้เขาเริ่มใส่ใจหล่อนมากขึ้น และอยากรู้ทุกเรื่องราวเกี่ยวกับหล่อน ปนัสยาสูดจมูกเบาๆ แล้วบอกชื่อจังหวัดกับชายหนุ่ม น่านฟ้าเลิกคิ้วสูง พลางบอกยิ้มๆ “ผมเคยไปหลายครั้งแล้ว ว่าแต่จะกลับวันไหน วันนี้เลยไหม ผมจะได้จองตั๋วเครื่องบ

“รู้ค่ะ แต่บอกไม่ได้หรอกนะคะ เพราะปริมขอเอาไว้” ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เพราะคิดอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่บอกกับเขาแน่แต่ก็ยังมีหวัง “คุณพอจะรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ปริมถึงดูไม่สบายใจ” เกนใจถอนหายใจยาวเหยียด คันปากยุบยิบอยากบอกมาก เพียงแต่ถูกเพื่อนขอร้องเอาไว้ “ปริมบอกแค่ว่าต้องการพักผ่อน แล้วก็อยากลืมคุณ” คนฟังใจหายวาบ ลืม...เขาอย่างนั้นเหรอ ทำไมล่ะ เรื่องมันร้ายแรงจนถึงกับต้องลืมกันเลยหรือ ท่าทางเหมือนคนถูกทุบหัวของน่านฟ้าทำให้คนมองรู้สึกเห็นใจ ใครจะคิดว่าผู้ชายคนหนึ่งที่เกิดมาเพอร์เฟกต์ทุกอย่าง ใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรี และไม่เคยแยแสกับอะไรหรือใครคนไหนจะมานั่งทำหน้าช็อกอยู่ตรงนี้ อย่าบอกนะว่าน่านฟ้าก็รู้สึกดีๆ กับเพื่อนของหล่อนเข้าให้แล้ว เกนใจขบเม้มเรียวปาก ครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงว่าจะบอกอย่างไรดี จึงจะไม่เป็นการผิดคำพูดกับเพื่อนรัก “เอ่อ แล้วคุณไม่อยากพักผ่อนบ้างเหรอ ฉันมีที่หนึ่งอยากแนะนำ บรรยากาศดี รีสอร์ตชื่อนอนสบายที่ชายน้ำ” ชายหนุ่มสบตาคนตรงหน้านิ่ง อีกฝ่ายทำตาป

วันนี้เป็นวันหยุด เกนใจจึงอยู่บ้านกับคนรัก หญิงสาวนอนหนุนแขนล่ำสันของคนที่เพิ่งหลับไปหยกๆ “เปล่า แค่อยากโทร.มาคุยด้วย เป็นไงบ้างล่ะ ตอนนี้ดีขึ้นไหม โอเคขึ้นหรือยัง” คนถูกถามมองตรงไปข้างหน้า ผ่านสวนหย่อมเล็กๆ ที่บิดาลงทุนจัดไว้อย่างสวยงาม พลางผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ “ก็ดีขึ้น อยากให้แกมาด้วยกันจัง ตอนนี้พ่อปรับปรุงรีสอร์ตใหม่ด้วยนะ เดี๋ยวถ่ายรูปส่งไปให้ดู” เกนใจยิ้มจางๆ แล้วคิดถึงน่านฟ้า ไม่รู้ว่าตอนนี้ฝ่ายนั้นจะอยู่ที่ไหน เดินทางไปถึงรีสอร์ตนอนสบายที่ชายน้ำหรือยัง แต่ถ้าปนัสยายังไม่พูดถึงหรือโวยวายออกมาก็แปลว่าชายหนุ่มยังไปไม่ถึง หรือยังไม่ได้ไป หรือไม่ ก็ยังไม่ได้เจอกัน “เอาไว้คราวหน้าแล้วกันแก” “ขอบใจนะ” เกนใจยิ้มให้กับเจ้าของเสียงหวานๆ “แล้วเจอกัน” “อืม” เมื่อปนัสยาวางสายจากเพื่อนรักเรียบร้อยก็ผุดลุก ทว่าปลายเท้าเรียวเล็กชะงักกึกอยู่กับที่ เช่นเดียวกับหัวใจที่กระตุกและเต้นโครมครามทันทีที่พบหน้าใครบางคน ร่างสูงในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวกับกางเกงผ้าเนื้อหนาสีครีมยาวพอดี

เมื่อทั้งสองมาถึงบ้านของปนัสยา หญิงสาวก็บอกให้ชายหนุ่มเอารถไปจอดไว้ที่ใต้ต้นไม้ จากนั้นจึงเดินนำเข้าไปในบ้าน ยังไม่ทันเรียกหามารดา ท่านก็เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่จางลงเล็กน้อยเมื่อพบชายหนุ่มรูปหล่อเดินตามบุตรสาวมาด้วย “สวัสดีครับคุณแม่ ผมชื่อน่านฟ้าครับ เรียกว่าน่านก็ได้” น่านฟ้าแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ แต่ยั้งปากประโยคว่า ‘ผมเป็นแฟนปริม’ เอาไว้ได้ทัน ปาริดาถึงกับยิ้มเมื่อได้ยินเข้าเช่นนั้น ท่านมองลูกสาวด้วยสายตาเป็นคำถาม ทว่าเห็นแต่ความอ้ำอึ้ง เขินอายและแก้มแดงๆ ของคนตัวบาง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่แนะนำตัวเองด้วยสายตากังขาแกมขบขัน “ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ ว่าแต่เดินทางมาจนถึงที่นี่ได้ยังไงจ๊ะ” “ผมขึ้นเครื่องมาครับ แล้วเช่ารถขับมาพักที่รีสอร์ตของคุณแม่” คนฟังเลิกคิ้วสูง มองลูกสาวอย่างไม่เข้าใจ เป็นเพื่อนแบบไหนถึงไม่ชวนมาพักที่บ้าน แต่เมื่อมองลูกสาวอย่างค้นคว้า และเห็นแววตาเอ็นดูปนรักใคร่ของคนตัวโต หัวใจของคนเป็นแม่พลันหวั่นไหว “ตกลงมันยังไงกันฮึปริม ทำไมไม่เชิญเพื่อนมาพักที่บ้านของเราล่ะลูก มาๆ เข้าบ้านก

หลังจากนั้นปนัสยาขอร้องเพื่อนๆ เก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ เพราะทุกอย่างยังไม่มีอะไรแน่นอน ทว่าเมื่อถึงเวลาเลิกงาน น่านฟ้าก็โทรศัพท์มาหา “เสร็จหรือยัง ผมมารอหน้าบริษัทแล้ว” ปนัสยาหันไปมองเพื่อนที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้านก่อนจะยิ้มกับโทรศัพท์พร้อมตอบออกมาเบาๆ “เสร็จแล้วค่ะ กำลังจะลงไป คุณน่านรอปริมเดี๋ยวเดียวนะคะ” น่านฟ้ายิ้มอย่างพอใจ เมื่อได้ยินปนัสยาแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นเหมือนอย่างที่เขาขอร้องในคืนที่เขาขอหล่อนแต่งงาน “ครับ” แก้มสาวแดงก่ำ แต่ทันทีที่ปิดกระเป๋าถือ หญิงสาวก็สะดุ้งนิดหนึ่งเมื่อเพื่อนรักทั้งสองโผล่หน้ามาพร้อมรอยยิ้มขบขันปนล้อเลียน “แหมมม...นัดแฟนเอาไว้ก็ไม่บอก” เพียงแค่นั้นปนัสยาก็ขว้างค้อนไปคนละที ก่อนจะเดินนำไปด้วยอาการขัดเขินสุดขีด เขินเสียยิ่งกว่าตอนที่ทั้งสองรู้ว่าหล่อนคบหากับน่านฟ้าอย่างลับๆ แต่เมื่อได้เวลาเปิดตัวจริงๆ กลับรู้สึกหัวใจเต้นโครมคราม ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะหล่อนไม่เคยคิดว่าคนอย่างน่านฟ้าจะมาจริงจังกับผู้หญิงที่เขาจะทิ้งเมื่อไรก็ได้