All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 81 - Chapter 90

น้ำตาลที่ทราบข่าวเรื่องความระหองระแหงของพี่ชายกับพี่สะใภ้ รีบเดินทางมารอพบภรภัทรที่คฤหาสน์อัศวธารากุลทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เจอพี่ชาย หญิงสาวกลับต้องมาได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังออกมาจากบริเวณห้องรับแขกเสียก่อน “เอากุญแจห้องมาสิ! แล้วช่วยกันไปเก็บของของหมอน้ำฟ้าออกไปทิ้งให้หมด!” เสียงกรีดร้องสั่งการของรดาดังลั่นบ้าน “ฉันให้ไม่ได้หรอกค่ะ... คุณไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับบ้านหลังนี้” ป้ายา แม่บ้านเก่าแก่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงประท้วง พลางกอดกระเป๋ากุญแจไว้แน่น “อีกหน่อยฉันก็เป็นเจ้าของบ้านนี้แล้ว! เอามานี่! นังแยม มาช่วยกันค้น!” รดาตวาดสั่งแยมสาวใช้ด้วยท่าทางถือดีและจองหอง น้ำตาลที่ก้าวเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดีเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ร่างของหญิงสาวที่กำลังอุ้มท้องแก่แผ่ออร่าความน่าเกรงขามออกมาจนคนในบ้านชะงัก “อะไรกัน...” น้ำตาลเอ่ยเสียงเรียบ แต่เย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ “คุณหนูมาพอดีเลยค่ะ!” ป้ายารีบวิ่งเข้ามาฟ้องน้ำตาท่วมหน้า “คุณรดาจะเอากุญแจสำรองไปไขเอาของใช้ของคุณหมอน้ำฟ้าไปทิ้งค่ะ” น้ำตาลหยุดยืนตรงหน้ารดา นัยน์ตาคู่คมกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหยามเ

ทางด้าน พร้อมพัฒน์ ที่ได้รับโทรศัพท์จาก ก้องภพ ว่าน้ำฟ้ากับภรภัทรมีปัญหากันรุนแรง... ท่านประธานใหญ่ พร้อมด้วย ก้องเกียรติ และ อักษราภัค ที่พาน้องพล็อตเตอร์ หลานชายตัวน้อยไปเที่ยวต่างประเทศ จึงรีบเร่งเดินทางกลับเมืองไทยทันที เพื่อตรงมาเคลียร์ปัญหาสำคัญที่ไร่พราวตะวัน ภายในห้องรับรองของไร่... บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดัน “ฝนไม่ได้จะเรียกร้องอะไรให้น้องนะคะคุณพร้อมพัฒน์...” น้ำฝนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและสงสารน้องสาวจับใจ “ส่วนเรื่องเงินสิบล้านนั่น... ยัยฟ้าไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย แต่นี่ยังจะเอาที่ดินผืนที่คุณพ่อรักมากไปจำนองอีก เพื่อเอาเงินมาคืนคุณต้น... ฉันว่ามันไม่ถูกต้องเลยค่ะ” พร้อมพัฒน์ฟังแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความสะเทือนใจและจุกอก ใบหน้าผู้สูงวัยเต็มไปด้วยความผิดหวังในตัวลูกชายคนโตอย่างถึงที่สุด “ผมจะโอนเงินให้ รบกวนคุณน้ำฝนออกเช็คตามความต้องการของหนูน้ำฟ้านั่นแหละครับ...” พร้อมพัฒน์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่แฝงไปด้วยความเอ็นดู “ส่วนเรื่องที่ดินก็ไม่ต้องเอามาจำนอง บอกเธอว่ายังไม่สะดวกเรื่องเอกสาร ให้รับเงินก้อนนี้ไปก

ภรภัทรกว่าจะสลัดรดาหลุดออกมาได้ก็ไม่ทันเสียแล้ว ชายหนุ่มไม่รอลิฟต์ด้วยซ้ำ เขาออกแรงวิ่งกระโจนลงบันไดมาจนถึงลานจอดรถชั้นล่าง แต่ภาพที่เห็นมีเพียงท้ายรถของน้ำฟ้าที่กำลังขับเคลื่อนลับสายตาไปไกลแสนไกล กึ้ก! ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มทรุดลงนั่งกับพื้นปูนตรงนั้นอย่างหมดแรง มือหนายกขึ้นกุมแผ่นอกข้างซ้ายที่กำลังปวดรวดร้าวและจุกแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกมากมายตีรวนผสมผสานกันไปหมดจนหัวสมองตื่นตระหนก ใช่... เมื่อครู่นี้เธอร้องไห้อีกแล้ว หยาดน้ำตาแห่งความแหลกสลายของภรรยาตอกย้ำเข้ามาในใจเขา ความจริงเขาควรจะยินดีไม่ใช่เหรอที่เห็นเธอเสียใจบ้าง แต่ทำไม... ทำไมหัวใจของเขาถึงเจ็บปวดทรมานแทบเจียนตายเพียงแค่ได้เห็นหยาดน้ำตาของเธอ! ภาพที่เธอเห็นเมื่อครู่นี้ มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอเข้าใจเลยสักนิด! เมื่อเช้านี้เขาเรียกรดาเข้ามาในห้องทำงาน ก็เพื่อที่จะเคลียร์ทุกอย่างให้จบสิ้นและชัดเจนต่างหาก! ภรภัทรนึกย้อนไปเหตุการณ์ก่อนหน้า “ต้นเรียกรดามาหา คิดถึงเหรอคะ... หรือคิดได้แล้วว่าคนที่อยู่ข้างคุณมาตลอดคือรดา” รดาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มออดอ้อน “คุณเคยบอกว่าผมรักคุณงั้นเหรอ...” ภรภัทรเค้นเสียงถามเรียบต่ำ

ตัดไปที่ภรภัทร... ช่วงเช้าวันนี้เขาไม่ได้เข้าไปทำงานที่โรงแรมอย่างเคย ชายหนุ่มตัดสินใจบึ่งรถตรงมาที่โรงพยาบาลเพื่อตามหาหัวใจของตัวเอง สองมือหนาโอบอุ้มช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อโตที่สื่อถึงการขอโทษจากใจจริงและความรักอันบริสุทธิ์ ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปในแผนกด้วยใบหน้าประหม่าและกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด พยาบาลและบุรุษพยาบาลที่เดินผ่านไปมาต่างส่งยิ้มทักทายเขาอย่างคุ้นเคย เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา หมอน้ำฟ้ามักจะพูดถึงและแสดงความรักต่อสามีคนนี้ให้ทุกคนฟังเสมอ “อ้าว... คุณภรภัทรมาทำอะไรคะ หรือว่าไม่สบายคะ” พยาบาลประจำเคาน์เตอร์หน้าห้องตรวจเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่สายตาของภรภัทรกลับเผลอมองข้ามไปที่ป้ายชื่อหน้าห้องตรวจ ปกติแล้ว ป้ายตรงนั้นจะต้องติดชื่อ แพทย์หญิงนรินทิพย์ อัศวธารากุล แต่ทำไมวันนี้ ป้ายชื่อกลับถูกเปลี่ยนเป็นชื่อของแพทย์ท่านอื่นไปแล้ว “ผม... ผมมาหาหมอน้ำฟ้าครับ” ภรภัทรเค้นเสียงตอบ กระชับช่อดอกไม้ในมือแน่นขึ้น “คุณหมอไม่อยู่หรอกค่ะ” “หมอน้ำฟ้าไปไหนครับ!” ชายหนุ่มถามแทรกขึ้นเสียงหลงด้วยความร้อนใจ “เรื่องนั้นดิฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ... คุณภรภัทรลองไปถามคุณหมอแพรวาที่แผนกสูตินรีเวชดู

น้ำฟ้า... คืนทุกอย่างให้เขา เซ็นต์ใบหย่า... และหนีเขาไปต่างประเทศแล้วจริงๆ! “น้ำฟ้ามาที่นี่ก็จริงค่ะคุณต้น...” น้ำฝนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น นัยน์ตามองหน้าภรภัทรด้วยความเจ็บปวดแทนน้องสาว “แต่เธอมาเพื่อร่ำลาทุกคน... ป่านนี้เครื่องบินก็คงใกล้จะออกจากสนามบินเชียงใหม่แล้วล่ะมั้งคะ” คำพูดของน้ำฝนเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ! ภรภัทรรีบดึงซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่ออกมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา... และภาพที่ปรากฏต่อสายตาก็คือ เช็คเงินสดสิบล้านบาท, ตราสารการโอนหุ้นโรงแรมอัศวธารากุลทั้งหมดคืน, และ ใบคำร้องขอหย่า ที่มีลายเซ็นอันคุ้นเคยของ ‘นรินทิพย์’ เซ็นกำกับไว้เรียบร้อยแล้ว... ความจริงอันแสนเจ็บปวดตบหน้าชายหนุ่มอย่างรุนแรง! นัยน์ตาคู่คมเบิ่งกว้าง แดงขุ่นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื่นตระหนกและรับไม่ได้ขั้นสุด “ไม่! ผมไม่รับ! ผมไม่หย่า!!” แควก! แควก! แควก! ภรภัทรตะโกนลั่นบ้าน พลางออกแรงฉีกเอกสารสำคัญทั้งหมดในมือออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าต่อตาทุกคน! เศษกระดาษใบหย่าและเช็คสิบล้านร่วงกราวลงสู่พื้นราวกับสายฝนที่ไร้ค่า... “พี่ต้น! นั่นมันเอกสารของพี่ฟ้านะ!” น้ำตาลตวาดใส่ด้วยความเหลืออด