All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ภรภัทรขบฟันแน่นจนสันกรามปูดเกร็ง นัยน์ตาคู่คมวูบวาบไปด้วยความหึงหวงและน้อยใจอย่างรุนแรง... ชายหนุ่มลูบเรือนผมให้นุ่มนวลอย่างลืมตัว ทั้งที่ใจกำลังรุ่มร้อนด้วยไฟหึง เขาดีใจจนหัวใจพองโตที่ได้ยินประโยคบอกรักจากปากเธอ แต่ก็ต้องเจ็บปวดอย่างลึกล้ำเพราะคิดว่าคำบอกรักนั้น เธอตั้งใจมอบให้ชายอีกคน! ประธานหนุ่มค่อยๆ ทอดตัวลงนอนเคียงข้าง กระชับกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนแน่นขึ้น นัยน์ตาจ้องมองเพดานห้องในความมืดมิด ชายหนุ่มตั้งจิตหมายมั่นอยู่ในใจ... ‘ไม่ว่าไอ้นะมันจะเป็นใคร... ต่อไปนี้ ตัวและหัวใจของคุณ ต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น หมอน้ำฟ้า’ ... แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงบนเตียงนอนกว้าง... ภรภัทรรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ ชายหนุ่มตระกองกอดร่างนุ่มนิ่มของหมอน้ำฟ้าไว้ในอ้อมแขน นัยน์ตาคู่คมจ้องมองใบหน้าหวานที่ยังคงหลับพริมด้วยความอิ่มเอมใจ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบเบาๆ บนผากเนียนด้วยความรักใคร่ แม้เมื่อคืนคำว่า ‘พี่นะ’ จะยังคงติดค้างอยู่ในหัวสมอง... แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาพบว่าเธอแนบชิดอยู่ข้างกาย ภรภัทรก็เลือกที่จะสลัดความคิดรบกวนใจเหล่านั้นทิ้งไป ‘ช่างมันเถอะ... จ

หลังจากรดาเดินออกจากห้องไป... ความเงียบงันไม่อาจสะกดอารมณ์เดือดดาลที่ปะทุขึ้นในอกของภรภัทรได้เลย สองมือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดเกร็ง นัยน์ตาคู่คมวาววับไปด้วยความสับสน ชอกช้ำ และโทสะที่โหมกระหน่ำ ชายหนุ่มทุบโต๊ะทำงานเสียงดัง ปัง ก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินวนไปมารอบห้องราวกับเสือติดจั่น ความคิดในหัวตีรวนจนขมับเต้นตุบๆ ‘นี่มันอะไรกัน... หมอน้ำฟ้า เธอเป็นคนแบบนั้นจริงๆ หรือวะ หรือไอ้คนชื่อนะที่เธอละเมอถึงนั่น... กูอุตส่าห์ไม่เก็บเอามาคิดให้รกสมองแล้วนะ!’ ‘ถึงเธอจะเคยยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้หนี้ให้นายเดชาในอดีต แต่เธอก็อยู่กับกูมาตลอดตั้งหลายปี จนถึงวันนี้ วันที่เธอมาเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมายของกู เธอก็ยังไม่ยอมเลิกรากับไอ้ชู้นั่นอีกเหรอวะ!’ ภาพจำย้อนกลับมาตอกย้ำเขาเข้าอย่างจัง... คืนนั้น คืนที่เขาดึงเธอมากอดแนบอกด้วยความรัก แต่เสียงกระซิบที่หลุดออกมาจากเรียวปากหวานกลับกลายเป็นชื่อของชายอื่น ‘ไอ้นะ... กูอยากเห็นหน้ามึงนัก ไอ้สารเลว!’ ภรภัทรยกมือขึ้นเสยผมตัวเองอย่างหงุดหงิดระคนเจ็บปวดลึกๆ ‘น่าโมโหชะมัด! ใช่สิ เธอมีชู้ ขนาดนอนครางใต้ร่างกู เธอยังกล้าเรียกชื่อคนอื่น กูนี่มันโง่สิ้นดี

หมอน้ำฟ้าใช้เวลาขับรถราวครึ่งชั่วโมง รถยนต์ส่วนตัวก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทภายในคฤหาสน์อัศวธารากุล หญิงสาวถอนหายใจยาวด้วยความล้า พลางหยิบกระเป๋าถือเดินเข้ามาในเรือนใหญ่ที่เงียบสงบ ทว่าทันทีที่เดินผ่านโถงกลางเข้าไปยังโซนบาร์เครื่องดื่ม หญิงสาวก็ต้องชะงักก้าวเท้า เมื่อเห็นร่างสูงของภรภัทรนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าบาร์ไม้หรู ชายหนุ่มยังคงอยู่ในชุดทำงานที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ด ไฟในโซนนั้นเปิดไว้เพียงสลัวๆ มือหนาถือแก้วร็อกที่มีน้ำสีอำพันแกว่งไปมาเงียบๆ เพียงลำพัง น้ำฟ้าขมวดคิ้วนิดๆ ด้วยความห่วงใย ก่อนจะก้าวเข้าไปหาแล้วเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่ม “คุณต้น ยังไม่นอนเหรอคะ” เสียงหวานที่คุ้นเคยทำให้มือหนาที่ถือแก้วเหล้าชะงักกึก ภรภัทรค่อยๆ ยกแก้วร็อกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกแผ่ซ่าน ชายหนุ่มวางแก้วลงบนบาร์เสียงดัง ก๊อก ก่อนจะค่อยๆ หันหน้ากลับมามองภรรยาตัวเล็ก นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววอบอุ่นบัดนี้กลับวาววับ แนบนิ่ง และแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์บวกกับโทสะที่ซุกซ่อนอยู่ลึกๆ สายตาเย็นชาที่จ้องมองมานั้น ทำเอาบรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นมาทันตาจนน้ำฟ้ารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ภรภัทรยังคงนั่ง

เช้าวันต่อมา ณ ห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมอัศวธาราแกรนด์... บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด กรรมการและผู้ถือหุ้นทุกคนนั่งประจำตำแหน่งกันพร้อมหน้า รวมถึงภรภัทรที่นั่งหน้าตึงอยู่ที่หัวโต๊ะ บานประตูห้องประชุมถูกเปิดออกช้าๆ ร่างบางของหมอน้ำฟ้าเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ใบหน้าหวานซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัดจากอาการเวียนหัวและอารมณ์โศกเศร้าเมื่อคืน หญิงสาวก้มหัวยกมือไหว้ผู้ใหญ่ในห้องด้วยความนอบน้อม “ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฟ้าไม่ค่อยสบาย เลยมาสายนิดหน่อย เชิญประชุมกันต่อได้เลยค่ะ” น้ำฟ้าเดินไปนั่งยังเก้าอี้ข้างๆ สามี แต่ภรภัทรกลับทำเพียงปรายสายตาเย็นชามามองวูบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองเอกสารตรงหน้าโดยไม่เอ่ยปากทักทายหรือถามไถ่อาการสักคำ การประชุมอันเคร่งเครียดดำเนินไปยาวนานถึงสองชั่วโมง ทันทีที่การเสนอวาระจบลง หมอน้ำฟ้าที่เริ่มรู้สึกโคลงเคลงและยกมือแตะขมับเบาๆ ก็ขอตัวลุกออกไปเข้าห้องน้ำก่อนเพื่อล้างหน้าล้างตา เพลิงที่สังเกตเห็นอาการของน้ำฟ้ามาตลอดการประชุม จึงขยับเก้าอี้เข้าใกล้ภรภัทรแล้วเอ่ยถามเสียงเบาด้วยความห่วงใย “เฮ้ย ไอ้ต้น เมียมึงเป็นอะไรวะ หน้าซีดๆ” ภรภัทรชะงักมือที่กำลังจัดเอกสาร นัยน

ภายในห้องพักของรดา หญิงนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟานุ่ม พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบด้วยสีหน้าพึงพอใจอย่างถึงที่สุด หลังจากได้รับรายงานความเคลื่อนไหวล่าสุดจากแยม สายสืบคนสนิทในบ้านอัศวธารากุล “ทำดีมากนังแยม ถ้าฉันได้เข้าไปเป็นคุณผู้หญิงของบ้านนั้นเมื่อไหร่ แกก็สบายไปด้วยแน่นอน” รดากดตัดสายทิ้ง พลางเหยียดยิ้มออกมาด้วยความสะใจ แผนการสร้างรอยร้าวระหว่างภรภัทรกับหมอน้ำฟ้าสำเร็จไปเกินครึ่งแล้ว ด้วยอีโก้และความยโสของภรภัทร บวกกับความชอกช้ำใจของหมอน้ำฟ้า รอยร้าวในครั้งนี้ไม่มีทางกลับมาประสานกันได้ง่ายๆ และกว่าคนทั้งคู่จะรู้ตัว มันก็คงสายเกินแก้ไปแล้ว ย้อนไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ขณะภรภัทรและน้ำฟ้ายังคงใช้ชีวิตคู่ด้วยกันตามปกติ ณ คฤหาสน์อัศวธารากุลอีกหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นเรือนพักของคุณพร้อมพัฒน์และคุณจอมขวัญ บรรยากาศในห้องครัวใหญ่ช่วงสายเงียบสงบ แยมเดินหน้าตึงเข้ามาข้างในด้วยท่าทางร้อนรนใจ ก่อนจะตรงเข้าจับแขนป้าใจ แม่บ้านเก่าแก่ประจำเรือนไว้อย่างถือวิสาสะ “ป้าใจ ช่วยให้ฉันยืมเงินหน่อยเถอะนะป้า ฉันจำเป็นต้องส่งไปให้พ่อจริงๆ ไม่อย่างนั้นพวกทวงหนี้มันเอาพ่อตายแน่ พ่อนะพ่อ ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย” แยมปั