All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 71 - Chapter 80

ในขณะที่หมอน้ำฟ้าไปทำงานที่โรงพยาบาลตามปกติ หญิงสาวไม่มีอาการคลื่นไส้หรือเวียนหัวอีกเลย มีเพียงอาการแปลกๆ แค่หิวบ่อยขึ้น และง่วงนอนผิดปกติในช่วงบ่ายเท่านั้น คนที่รับกรรมไปเต็มๆ กลับเป็นประธานบริหารหนุ่มอย่างภรภัทร ณ ห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นสูงสุด ภรภัทรนั่งหน้าซีดเซียวอยู่หลังโต๊ะทำงาน อาการเวียนหัวอย่างรุนแรง กลิ่นกาแฟดำแก้วโปรดที่เหม็นจนชวนอ้วก บวกกับความอยากกินของเปรี้ยวอย่างรุนแรง ทำเอาเขาต้องสั่งให้บวร เลขานุการหนุ่ม วิ่งวุ่นหาผลไม้รสเปรี้ยวจี๊ดมาตั้งไว้บนโต๊ะตลอดเช้า “คุณบวร ผมอยากกินมะม่วงเปรี้ยวๆ กับน้ำปลาหวาน สั่งให้ห้องอาหารจัดมาให้ผมหน่อย” ผ่านไปสักพัก “ผมว่า... บอสน่าจะไปหาหมอนะครับ” บวรเอ่ยบอกด้วยสีหน้าเป็นห่วง เมื่อเห็นผู้เป็นนายกลืนน้ำลายลงคอ พลางหยิบมะม่วงเข้าปากไม่หยุด “ผมไม่เป็นอะไร แค่เวียนหัวนิดหน่อย ดมยาก็คงหาย” ภรภัทรเอ่ยเสียงแผ่ว พลางยกยาดมขึ้นสูดเข้าเต็มปอด “คุณออกไปเถอะ อย่าให้ใครเข้ามา ผมของีบสักหน่อย” “ครับ...” บวรรับคำแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความงุนงง ‘อะไรกัน นี่มันเพิ่งจะสิบโมงเช้าเองนะ บอสจะมาง่วงนอนอะไรตอนนี้’ เมื่อเลขาหนุ่มเดินไปดู

เช้าวันนี้... อาการพะอืดพะอมและเวียนหัวอย่างรุนแรงของหมอน้ำฟ้ากลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง หญิงสาวฝืนทนยืนอ่านผลตรวจของคนไข้ที่เคาน์เตอร์พยาบาล แต่ขณะกำลังจะหมุนตัวเดินกลับห้องตรวจ โลกทั้งใบก็หมุนเคว้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน ร่างบางวูบดับและทำท่าจะล้มพับลงกับพื้น โชคดีที่พยาบาลแถวนั้นปราดเข้ามาช่วยประคองร่างของเธอไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะรีบพานำส่งห้องพักแพทย์เป็นการด่วน ภายในห้องพักแพทย์ หมอแพรวา แพทย์สูตินรีเวชเพื่อนสนิท คอยดูแลอยู่ข้างเตียงด้วยความห่วงใย ทันทีที่น้ำฟ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา หมอแพรวาก็ระบายยิ้มอ่อนโยน เอ่ยทักทายเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงสดใส “ฟ้า แกเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง” แพรวาเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังชะงักกึก “...นี่แกกำลังจะเป็นแม่คนแล้วนะ” น้ำฟ้าขมวดคิ้วแน่นมองหน้าเพื่อนด้วยความสับสน “หมายความว่าไงแพร...” “แกท้องได้หกสัปดาห์แล้วฟ้า!” เพื่อยืนยันความจริง หมอแพรวาจึงจัดแจงเข็นเครื่องอัลตราซาวนด์เข้ามาข้างเตียง ปาดเจลเย็นลงบนหน้าท้องเรียบเนียนของเพื่อนรัก แล้วค่อยๆ วางหัวตรวจลงไป ภาพสีขาวดำบนหน้าจอปรากฏขึ้นพร้อมกับสัญญาณเสียงการเต้นของหัวใจดวงเล็กๆ ดัง ตึ

เพียะ! ฝ่ามือบางตบฉาดเข้าที่ใบหน้าคมเข้มของภรภัทรอย่างจังและรุนแรง! แรงตบส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาสะบัดหันไปตามแรงมือ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องรับแขกทันตา มีเพียงเสียงหอบหายใจกระเส่าของคนทั้งคู่ ภรภัทรชะงักกึก ชายหนุ่มยกมือขึ้นแตะรอยแดงบนปรางแก้ม นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความช็อกและตกใจ ทอดมองภรรยาแต่งอย่างไม่เชื่อสายตา หมอน้ำฟ้ายืนสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ฝ่ามือบางที่เพิ่งตบหน้าเขายังคงสั่นระริก หยาดน้ำตานองหน้าไหลรินลงมาอาบสองแก้มอย่างสุดจะกลั้น นัยน์ตาที่เคยอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก บัดนี้ตัดพ้อและแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี “อย่าเอาเรื่องจรรยาบรรณวิชาชีพของฉัน... มาย่ำยีด้วยความคิดต่ำทรามของคุณ!” หมอน้ำฟ้าเค้นเสียงสั่นเครือเอ่ยตอบ นัยน์ตาสุกใสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสามี “ฉันรักษาชีวิตคนมานับไม่ถ้วน ไม่เคยคิดร้ายหรือหวังผลประโยชน์จากใคร โดยเฉพาะคุณพ่อพร้อมพัฒน์ที่ฉันเคารพรักเหมือนพ่อแท้ๆ!” “ถ้าคุณไม่ได้ทำ... แล้วเอกสารผลตรวจยานี่มันคืออะไร!” ภรภัทรขบฟันกรอด พยายามงัดศักดิ์ศรีขึ้นมาเค้นถามทั้งที่หัวใจสั่นคลอน “ไม่จริง... คุณกำลังเข้าใจผิดทั้งหมด” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา

ทันทีที่ร่างของรดาพ้นประตูห้องทำงานไป ความเงียบสงบอันชวนอึดอัดก็กลับมาครอบคลุมห้องกว้างอีกครั้ง ภรภัทรเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงาน มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เริ่มปวดตึงขึ้นมาอีกระลอก ‘ได้ยินมาจากแม่บ้านเรือนคุณป้าจอมขวัญงั้นเหรอ...’ ประธานหนุ่มขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาคู่คมวูบวาบไปด้วยความฉงนใจ เรื่องน้ำฟ้าออกจากบ้านเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วัน และเป็นเรื่องภายในคฤหาสน์ที่ไม่มีใครกล้าเอาไปพูด แล้วยัยรดาไปรู้มาจากไหนเร็วขนาดนี้ ซ้ำยังรู้ลึกถึงขั้นมาเสนอตัวแทนที่อีกต่างหาก ยิ่งคิด หัวใจของชายหนุ่มก็ยิ่งร้อนรุ่ม สายตาคมมองต่ำลงไปยังถุงยาและกระปุกยาอันเป็นชนวนเหตุบนโต๊ะทำงาน ภาพใบหน้าหวานที่สั่นระริก หยาดน้ำตานองหน้า และฝ่ามือบางที่ตบฉาดลงบนหน้าเขาเพื่อปกป้องจรรยาบรรณแพทย์แล่นกลับเข้ามาตอกย้ำในหัวสมองอย่างรุนแรง ‘อย่าเอาเรื่องจรรยาบรรณวิชาชีพของฉัน... มาย่ำยีด้วยความคิดต่ำทรามของคุณ!’ น้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความแหลกสลายของภรรยา ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน หมอน้ำฟ้า คนที่เป็นที่รักและเคารพของหมอและพยาบาลทั้งโรงพยาบาล คนที่ไม่เคยแม้แต่จะเรียกร้องเงินทองหรือบัตรแบล็กการ์ดที่เขายื่นให้ ผู

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน...จนกระทั่งหมอน้ำฟ้ามีอายุครรภ์ได้สามเดือน หลังจากย้ายมาพักอยู่ที่หอพักแพทย์ หมอน้ำฟ้าก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานตรวจคนไข้ควบคู่ไปกับการเตรียมตัวเดินทางไปศึกษาต่อต่างประเทศ หญิงสาวพยายามไม่นึกถึงเรื่องราวเจ็บปวดในอดีต แต่ภาระหนี้สินสิบล้านบาทที่ลุงเดชาก่อไว้ยังคงเป็นชนักติดหลังที่เธอต้องรีบสะสาง เพื่อคืนอิสระให้แก่ตัวเองอย่างสมบูรณ์ หมอน้ำฟ้าตัดสินใจโทรศัพท์ หา น้ำฝน พี่สาวลูกพี่ลูกน้องที่เธอเคารพรักและสนิทใจที่สุด “พี่ฝนคะ... พอดีฟ้ามีเรื่องสำคัญอยากรบกวนปรึกษาค่ะ” ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนเอ็นดู “ว่าไงจ๊ะฟ้า มีเรื่องอะไรหรือเปล่า น้ำเสียงฟังดูเหนื่อยๆ นะเรา” “คือ... ฟ้ามีความจำเป็นต้องใช้เงินสดจำนวนสิบล้านบาทค่ะพี่ฝน ถ้าฟ้าจะขอเอาโฉนดที่ดินไร่พราวฟ้าไปจำนองไว้กับพี่ฝนก่อนจะได้ไหมคะ” น้ำฝนที่ได้ยินตัวเลขถึงกับนิ่งอึ้งไปด้วยความตกใจ “ฟ้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ ถึงต้องใช้เงินก้อนใหญ่ขนาดนั้น บอกพี่มาตรงๆ นะแล้วคุณต้นล่ะทำไมไม่ช่วย“ “คือ... ฟ้ากับคุณต้นเรามีปัญหากันค่ะ” หมอน้ำฟ้าเอื้อนเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้น “เขาเข้าใจผิด คิดว่าฟ้าเ