All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 101 - Chapter 110

ร่างสูงใหญ่ยืนเก้ๆ กังๆ หัวหมุนไปหมด มือไม้ที่เคยจับปากกาเซ็นสัญญาระดับร้อยล้านสั่นเทา ชายหนุ่มรีบวิ่งไปคว้ากระเป๋าสัมภาระลายการ์ตูน เทของข้างในออกมา ทั้งทิชชู่เปียก แป้ง และผ้าอ้อมสำเร็จรูปชิ้นใหม่“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะลูก... เอ๊ย ไม่ร้องนะยัยหนู ลุงกำลังจะเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้แหละ”ภรภัทรกลั้นหายใจพลางค่อยๆ แกะแถบกาวผ้าอ้อมออกอย่างทุลักทุเล มือข้างหนึ่งต้องคอยจับขาน้อยๆ ที่ถีบไปมาไม่ยอมอยู่นิ่ง อีกมือก็พยายามดึงทิชชู่เปียกมาเช็ดทำความสะอาดอย่างระมัดระวังที่สุด เพราะกลัวจะเผลอลงน้ำหนักมือแรงจนผิวบอบบางของเด็กน้อยเป็นรอยแดงจากประธานบริษัทผู้เนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า บัดนี้เนกไทถูกปลดออกลวกๆ แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นลอยชาย เหงื่อแตกพลั่กเต็มใบหน้าหล่อเหลา ท่ามกลางเสียงร้องไห้กระจองอแงของน้องพราวที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆพอจัดการห่อผ้าอ้อมชิ้นใหม่เข้าที่ น้องพราวก็เงียบเสียงร้องไปได้เพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะเริ่มอ้าปากส่งเสียงแอะๆ แบะปากทำท่าจะร้องจ้าขึ้นมาอีกระลอก“หิวนมอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย...”ภรภัทรเช็ดมืออย่างลนลาน รีบคว้าขวดนมมาตวงน้ำอุ่นและตักนมผงใส่อย่างชำนาญขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย พอเ

ณ เมืองบอสตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา... แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน ภายในห้องพักเต็มไปด้วยตำราแพทย์ กองเอกสารงานวิจัย และหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ด้วยข้อมูลอัดแน่น หมอน้ำฟ้าในชุดเสื้อไหมพรมตัวหลวมทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า ขอบตาคู่สวยคล้ำลงเล็กน้อยจากการโหมอ่านเคสคนไข้และทำงานวิจัยเฉพาะทางอย่างหนักหน่วงมาตลอดหลายเดือน มือเรียวยื่นไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างกองเอกสาร นิ้วชี้แตะหน้าจอเปิดดูคลิปวิดีโอล่าสุดที่น้ำตาลเพิ่งส่งข้ามทวีปมาให้ เด็กหญิงตัวน้อยแก้มกลมชมพูระเรื่อกำลังนอนคว่ำ ชูคอส่งยิ้มหวานจนตาหยี สองขาป้อมตีที่นอนปุๆ ส่งเสียงอ้อแอ้เรียกรอยยิ้มอย่างน่าเอ็นดู “น้องพราวของแม่...” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา ปลายนิ้วลูบไล้หน้าจอตรงแก้มนุ่มนิ่มของลูกสาวด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ หยาดน้ำตาอุ่นเอ่อรื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่ การต้องตัดใจทิ้งลูกสาววัยเพียงไม่กี่เดือนไว้ข้างหลังเพื่อมาคว้าใบวุฒิบัตรแพทย์ผู้เชี่ยวชาญกลับไป คือการตัดสินใจที่เจ็บปวดและบีบหัวใจที่สุดในชีวิต ทุกหยดน้ำนมที่ต้องคอยปั๊มเก็บและแช่แข็ง ทุกค่ำคืนที่สะดุ้งตื่นข

เวลาล่วงเลยจนกระทั่งตะวันเริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มรำไรสาดส่องเข้ามาตามบานกระจกของห้องทำงาน ภรภัทรจำต้องวางมือจากงานเอกสารทั้งหมด เพราะภารกิจใหญ่ช่วงเย็นกำลังรออยู่เบื้องหน้า เมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำส่วนตัว ร่างสูงใหญ่ก็นั่งคุกเข่าลงข้างอ่างอาบน้ำพลาสติกใบเล็กที่สั่งให้คนจัดเตรียมไว้ ชายหนุ่มเปิดน้ำอุ่นใส่จนได้ระดับ ใช้หลังมือแตะทดสอบอุณหภูมิน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามที่แอบจำมาจากป้ายาเมื่อเช้า กลัวเหลือเกินว่าน้ำจะร้อนลวกผิวบอบบางของเด็กน้อย พอถอดชุดหมีตัวจิ๋วออก ร่างกลมป้อมขาวจั๊วะน่าฟัดก็ปรากฏแก่สายตา ภรภัทรค่อยๆ สอดท่อนแขนแข็งแรงรองรับแผ่นหลังและประคองท้ายทอยเล็กไว้มั่นคง ก่อนจะหย่อนร่างนุ่มนิ่มลงสู่ผืนน้ำอุ่นอย่างระมัดระวัง แปะ! แปะ! ซ่า! ทันทีที่ก้นกลมสัมผัสน้ำ น้องพราวก็ออกแรงถีบสองขาป้อมตีน้ำในอ่างกระจายขึ้นมาเต็มแรง เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจดังก้องสะท้อนในห้องน้ำ สองแขนเล็กกวัดแกว่งไปมาอย่างเริงร่า หยดน้ำกระเซ็นเปียกปอนใบหน้าคมคายและเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มจนชุ่มโชก “เฮ้ยๆ ยัยหนู อยู่นิ่งๆ สิ น้ำเข้าตาเดี๋ยวก็แสบหรอก” ภรภัทรส่งเสียงปราม แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ เด

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนกว้างขวาง เสียงสายน้ำเงียบสงบลงพร้อมกับบานประตูห้องน้ำที่เปิดออก ภรภัทรในสภาพท่อนล่างพันด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวรอบเอวสอบ มือหนากำลังใช้ผ้าผืนเล็กซับหยดน้ำบนเรือนผมพลางก้าวเท้าออกมา สายตาคมกริบเหลือบมองไปยังเตียงนอนหลังใหญ่เป็นอันดับแรกตามสัญชาตญาณ แล้วฝีเท้ายาวก็ต้องชะงักงัน ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้น บนฟูกนอนหนานุ่ม ร่างกลมป้อมในชุดรอมเปอร์ลายลูกเป็ดสีเหลืองสดใสไม่ได้นอนกลิ้งเกลือกเหมือนเช่นทุกเช้า เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยสามารถยันตัวขึ้นมาอยู่ในท่านั่งได้สำเร็จ แผ่นหลังเล็กตั้งตรง สองขาป้อมแบะออกด้านข้าง มือสองข้างวางแปะอยู่บนหน้าขาช่วยพยุงน้ำหนัก แม้ร่างเล็กจะยังมีอาการโอนเอนโยกเยกไปบ้าง แต่ก็นั่งจุ้มปุ๊กอยู่กลางเตียงได้อย่างมั่นคง ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นร่างสูงใหญ่เดินออกมา น้องพราวก็หันขวับมามอง นัยน์ตากลมโตสุกใสเป็นประกายวิบวับ ริมฝีปากจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มกว้างอวดเหงือกสีชมพู สองแขนสั้นป้อมชูขึ้นฟ้า ส่งเสียงเจื้อยแจ้วอ้อแอ้ทักทายเสียงใส ภาพความน่ารักตรงหน้าทำเอาคนตัวโตยืนตะลึงงัน หัวใจแกร่งกระตุกไห

รถเอสยูวีคันหรูแล่นผ่านซุ้มประตูทางเข้าไร่พราวฟ้าอย่างนุ่มนวล ไอแดดอุ่นและสายลมเย็นพัดพาเอากลิ่นหอมกรุ่นของดอกกาสะลองลอยฟุ้งเข้ามาแตะจมูกชวนให้ผ่อนคลาย น้องพราวในชุดเอี๊ยมยีนตัวจิ๋วชะเง้อคอมองแมกไม้เขียวชอุ่ม พลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วอ้อแอ้ไม่หยุดทันทีที่รถจอดสนิทหน้าเรือนไม้สักหลังงาม ลุงหมายกับป้าน้อม คนดูแลไร่เก่าแก่ ก็รีบกุลีกุจอเดินแกมวิ่งเข้ามารอต้อนรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ยินดีต้อนรับค่ะคุณนะ ป้าเตรียมทำความสะอาดเรือนไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ”ภรภัทรเปิดประตูรถ ก้าวลงมาพร้อมกับอุ้มร่างป้อมของน้องพราวแนบอก ทว่าจังหวะที่ขายาวกำลังจะก้าวเหยียบขึ้นบันไดเรือนไม้ ตู้ไม้เตี้ยสำหรับวางรองเท้าที่ตั้งอยู่มุมระเบียงซึ่งผุพังตามกาลเวลาก็ทานน้ำหนักไม่ไหว ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดก่อนจะพังครืนลงมาเสียงดังสนั่นโครม!ข้าวของด้านในร่วงกราวเกลื่อนพื้น และหนึ่งในนั้นคือรองเท้าคัตชูหนังแท้สีครีมคู่เก่าที่กระเด็นมาหยุดอยู่แทบเท้าของภรภัทรพอดี“ตาหมาย! ฉันบอกแกให้ยกมันไปทิ้งตั้งนานแล้วเห็นไหม มันพังลงมาต่อหน้าต่อตาคุณนะเลย ดีนะที่คุณหนูตัวน้อยไม่ตกใจร้องไห้ แกนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ เลย!”ป้าน้อมหันไปแหวใ