All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 181 - Chapter 185

ธาวินหันขวับไปมองหมอเจฟทันที คราวนี้แววตาไม่ได้มีแค่ความระแวงแบบคนหวงน้องสาว แต่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงปนซาบซึ้งใจ “ขอบคุณมากครับหมอเจฟ ถ้าไม่ได้หมอช่วยไว้ น้องสาวผมคงแย่ไปแล้ว” ปลัดหนุ่มกล่าวขอบคุณจากใจจริง น้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น “ไม่เป็นไรครับ เป็นเรื่องที่ใครเจอตรงนั้นก็ต้องช่วย” เจฟตอบรับอย่างสุภาพ เรียบนิ่ง ไม่ได้ถือโอกาสยกความดีความชอบมาอวดอ้าง “แล้วจะเอายังไงต่อไอ้ต้น” ธาวินหันขวับกลับมาหาภรภัทร แววตาดุดันฉายแววพร้อมเปิดศึก “กล้ามาลูบคมถึงถิ่น ดักทำร้ายคนในครอบครัวกูแบบนี้ คิดว่ากูจะปล่อยให้พวกมันลอยนวลเหรอ” “ตอนนี้พวกมันคงพุ่งเป้ามาที่กูกับน้ำฟ้า ยิ่งตอนนี้มันพลาด มันยิ่งระวังตัว แต่คงอีกไม่นานมันคงหาทางเล่นงานกูแน่” ภรภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดัน “แต่กูก็เตรียมรับมือพวกมันไว้หมดแล้ว” “รับมือยังไงของมึงวะ” ธาวินถามพลางขมวดคิ้วรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ “มันเพิ่งเสียเงินมัดจำไปตั้งสี่สิบล้าน สภาพคล่องทางบัญชีของบริษัทมันกำลังพังยับ กูจะให้ทนายกับคนของเราไปไล่กว้านซื้อหนี้ ไอ้แตมมันจัดการเจาะระบบข้อมูลส่งมาให้กูหมดแล้ว ทั้งเช็กที่ผลัดผ่อนทั้งหนี้น

ดึกสงัด คฤหาสน์อัศวธารากุลกลับคืนสู่ความเงียบสงบ แขกเหรื่อแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว ส่วนอลิชาก็หลับสนิทอยู่ใต้การดูแลของป้ายาและหมอเจฟที่ปีกตะวันออก ภรภัทรปิดล็อกประตูห้องนอนใหญ่สนิท ร่างสูงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ดพลางสาวเท้าตรงดิ่งไปยังเตียงกว้าง น้ำฟ้าในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีหวานเพิ่งทาครีมเสร็จ พอหันมาเห็นสายตาคมกริบที่จ้องมองมาก็ใจสั่นระริก “คุณต้น ทำไมไม่รีบไปอาบน้ำ..แล้วมองฟ้าแบบนี้ทำไมคะ” ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่เดินเข้ามารวบเอวบางดึงร่างนุ่มนิ่มขึ้นมานั่งเกยบนตักแกร่งทันที ใบหน้าคมสันซุกไซ้ลงกับซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นกายหอมละมุนอย่างหิวกระหาย “วันนี้เหนื่อยเป็นบ้าเลยฟ้า...” เสียงทุ้มพึมพำอู้อี้อยู่ข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนลุกซู่ “ขับรถไปนู่นมานี่ มีแต่เรื่องปวดหัว” “ถ้าเหนื่อยก็รีบนอนสิคะ ปล่อยฟ้าก่อน จะไปปิดไฟ” น้ำฟ้าดันแผงอกตึงแน่นเบาๆ แต่แรงเท่ามดหรือจะสู้ท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดแน่นขึ้น “นอนไม่หลับหรอก ถ้ายังไม่ได้กิน ‘ยาชูกำลัง’” ภรภัทรช้อนสายตาขึ้นสบ นัยน์ตาวาวระยับฉายแววหิวกระหายอย่างเปิดเผย “คืนนี้ลูกก็ไม่อยู่ ป่านนี้คุณย่าพาเข้านอนที่ไร

หลังเคลียร์งานเอกสารด่วนที่โรงแรมเสร็จเรียบร้อย ภรภัทรก็ไม่รอช้า สั่งคนขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังผืนดินแปลงใหญ่ที่เพิ่งทำสัญญาโอนกรรมสิทธิ์มาหมาดๆ เจ้าตัวลงพื้นที่ตรวจสอบสภาพโดยรอบร่วมกับทีมวิศวกรด้วยตัวเอง ทั้งที่ความเป็นจริงระดับประธานอย่างเขาไม่จำเป็นต้องลงมาตากแดดลุยฝุ่นด้วยซ้ำ หากไม่ใช่เพราะที่ดินผืนนี้คือของขวัญชิ้นสำคัญที่เขาตั้งใจสร้างเป็นโรงพยาบาลให้แก่น้ำฟ้า ทว่าทุกย่างก้าวและการเคลื่อนไหวของเขากลับตกอยู่ในสายตาของใครบางคน รถกระบะฟิล์มมืดสนิทจอดซุ่มนิ่งอยู่ใต้ร่มไม้ห่างออกไป คอยจับจ้องไม่ให้คลาดสายตา ภรภัทรใช้เวลาตรวจดูแบบแปลนและหารือกับหัวหน้าวิศวกรอยู่พักใหญ่ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจึงก้าวขึ้นรถประจำตำแหน่งเพื่อออกเดินทางไปรับน้องพราวที่ไร่พราวตะวันตามสัญญา รถเอสยูวีคันหรูแล่นนำขบวนโดยมีรถของบอดี้การ์ดขับตามประกบปิดท้าย แล่นออกจากพื้นที่ก่อสร้างมาได้ไม่ไกล สัญชาตญาณความระแวดระวังของภรภัทรก็ทำงาน เขากวาดสายตามองกระจกมองข้างอย่างจับสังเกต “เรน มีคนขับรถตามเรามา” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งการเฉียบขาดกับคนสนิทหลังพวงมาลัย “เปลี่ยนเส้นทางเข้าทางเลี่ยงด่วน ส่งสัญญาณให้รถการ์ดคันหลังแ