“กูเล่าย้อนไกลหน่อยละกัน... มึงขับรถหนีไอ้นิคจนตกเหว ไอ้ต้น” “เออ... กูจำได้” ภรภัทรตอบเสียงเรียบ “หมอน้ำฟ้าช่วยมึงไว้ พามึงมารักษาที่ไร่พราวฟ้า มึงตื่นมามึงก็จำใครไม่ได้ แม้แต่ชื่อตัวเองก็จำไม่ได้คนงานในไร่เรียกมึงว่า ไอ้หลงถ้ามึงไม่เชื่อกู มึงไปถามคนที่ไร่พราวฟ้าดูได้เลย” “กูไม่อยากไป... กูไม่อยากเจอไอ้นะ!” ภรภัทรว่าพลางขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าฉายแววหงุดหงิดตึงเครียด “ไอ้นะ !/ ไอ้นะ!” แตมกับเพลิงอุทานขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ “ทำไมเหรอลูกพี่” แตมขมวดคิ้วถาม “มันเป็นคนที่หมอน้ำฟ้ารัก...” ภรภัทรเค้นเสียงตอบต่ำ นัยน์ตาฉายแววเจ็บปวดและแค้นเคือง “มึงบอกมาดิ๊ไอ้แตม... ไอ้ชู้ชื่อนะมันหล่อกว่ากูตรงไหน หมอน้ำฟ้าถึงได้หลงมันนักหนา!” ยศวรรธแอบยกยิ้มมุมปาก พลางทำหน้านึก “อืม... จะว่าไปไอ้นะมันก็ไม่ได้หล่อลากดินอะไรขนาดนั้นหรอกครับพี่ต้น หน้าตามันออกแนว... คิ้วเข้มๆ ตาคมๆ สันกรามชัดๆ แถมชอบทำหน้าตึงเหมือนโดนของตลอดยามเช้า...” “เออ!” เพลิงรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที “แถมปากหนัก ฟอร์มจัด ชอบวางท่าเป็นเจ้าของไร่ทั้งที่อาศัยเขาอยู่ฟรี! แต่แปลกนะ... ยิ่งทำหน้าตึง ยิ่งปากเสีย หมอน้ำฟ้ายิ่งเอ็นดูและรักมันม
Last Updated : 2026-08-26
LOGIN
