Todos los capítulos de Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: Capítulo 101 - Capítulo 110

Maikli ang ulat ni Dante, na nangangahulugang maayos ang mga bagay.Natutunan ito ni Savio sa loob ng labing-isang taon. Kapag ang mga bagay ay nangangailangan ng pansin, tiyak at detalyado ang mga ulat. Kapag ang mga bagay ay gumagalaw sa tamang direksyon nang hindi nangangailangan ng interbensyon, sumulat si Dante ng tatlong pangungusap at pinagkatiwalaan si Savio na maintindihan ang ibig sabihin ng kaiklian.Apat na linya lang ang ulat ngayong umaga.Binasa ito ni Savio nang dalawang beses, inilapag sa mesa, at tumingin sa hardin.Naisip niya ang gabing uuwi si Sera matapos mapirmahan ang mga papeles.Naroon siya sa mesang ito nang tumawag si Dante nang mas maaga. Bumaba siya at naroon sa kusina nang dumating siya, at tahimik siya sa paraang tahimik siya kapag may naging kapalit ang isang bagay para sa kanya at pinasya niya, nang maaga, na hindi ito ipapakita. Nakilala niya ang katangiang ito dahil sarili niyang katangian ito, na ibinigay niya sa kanya nang hindi sinasadya, at napa

Tumawag siya kay Louisa isang Biyernes ng umaga.Hindi kaagad matapos ang usapan kay Roman, na natapos sa isang oo at isang katahimikan na iba sa mahirap na katahimikan ng hindi pagkakasundo. Mas malinis. Ang katahimikan ng dalawang taong nagtrabaho sa isang bagay at lumabas sa kabilang panig nito. Umupo siya kasama nito sa natitirang bahagi ng Huwebes ng gabi at natulog na kasama pa rin nito, na siyang paraan niya upang malaman na mahalagang dalhin ito kay Louisa.Sumagot si Louisa sa ikatlong tunog at binanggit ang pangalan niya bilang buong pagbati."Nag-away kami," sabi ni Sera."Ikuwento mo," sabi ni Louisa.Ikinuwento niya. Ang reserbasyon, ang pagpapalagay, ang sandaling sinabi niyang ipinalagay mo at narinig ang katangian ng katahimikan niya sa kabilang linya. Ang dalawang salitang sinabi niya nang wala nang kasunod. Ang sinabi niya sa kanya ay kailangan niya. Ang isinagot niya.At pagkatapos ang sumunod."Sinabi niyang tama ka?" sabi ni Louisa."Nang hindi ko na kailangang ip

Nagmaneho siya papunta sa estate isang Linggo ng umaga nang hindi nagpasabi nang maaga.Dahil Linggo, at si Savio ay nasa hardin. Naroon siya sa hardin tuwing Linggo ng umaga na pinapayagan ng panahon, gumagalaw sa kanyang tiyak na ruta sa mga lumang landas sa bilis ng isang lalaking nagpasya, sa isang punto sa kanyang pitumpung taon, na ang walang madalian sa pagiging naroon ay isang birtud sa halip na kabiguan.Nagpark siya at lumakad sa gilid ng bahay at nakita siya eksakto kung saan niya inaasahan.Tumingala siya nang marinig niya ang mga yabag niya sa graba. Hindi siya nagpakita ng pagkagulat. Hindi niya tinanong kung bakit siya dumating. Hinintay niya hanggang sa siya ay maupong katabi niya, na ginawa niya, at nagsimula silang maglakad.May pasensyang natutunan niyang mapansin sa buong taon ang hardin sa umaga. Ang lumang pader. Ang mga bato ng landas na inilatag ng lolo niya. Ang bangko sa magandang posisyon malapit sa likod kung saan mas madalas na siyang umuupo nitong huling

Isang Martes. Walang okasyon, walang pagdiriwang, walang propesyonal na hibla na nangangailangan ng follow-up.Nasa mesa si Sera nang alas-sais kwarenta't lima ng gabi, sinusuri ang mga rebisyon sa kontrata ng Bellini, nang inilapag niya ang kontrata, kinuha ang telepono niya, at nag-text sa kanya.Ano ang kinain mo para sa hapunan?Ipinadala niya ito bago pa niya naisip na ipapadala ito, na siyang paraang ginagawa niya ngayon ang mga bagay na mahalaga. Ang pag-iisip ang sumusunod pagkatapos.Tumingin siya sa tanong sa screen. Maliit at direkta at walang praktikal na dahilan sa likod nito.Isang paghinto. Mas mahaba kaysa sa karaniwang oras ng pagsagot niya.Ito ba ay pagsusulit?Tumingin siya doon sandali.Oo, nag-type siya. Ano ang kinain mo?Isa pang paghinto, mas maikli.Nagluto ako. Nang masama. Pasta.Kinain mo ba ito?Karamihan.Tumawa siya.Hindi ang maliit na pinamamahalaang bersyon. Ang tunay, mula sa parehong lugar ng tawa sa Milan at ng tawag kay Marco at ng abogadong may

Sa kanya ang restawrant.Ang parehong pinili niya noong unang pagkakataon, dalawang kalye mula sa estate, ang may-ari na kilala ang pangalan niya at ang mesang gusto niya at ang halaga ng hindi paglilipad-lipad sa paligid. Tinanong niya kung gusto niya ng hapunan at sinabi niyang oo at pinili niya ang lugar nang hindi ipinaliwanag kung bakit pinipili niya itong muli, at hindi siya nagtanong.Nakatayo siya nang dumating siya.Nag-order sila. Nag-usap sila. Gumalaw ang usapan sa paraang gumagalaw ito sa pagitan nila ngayon, madali at walang pagpapakita, at kinain niya ang pagkain niya at nakinig sa kanya at naramdaman ang katangian ng isang gabing itinatayo patungo sa isang bagay na napagpasyahan na niya.Nagpapasya siya sa loob ng tatlong linggo.Sigurado siya."Gusto kong sabihin sa iyo ang isang bagay," sabi niya.Nakaraan na sila sa main course, papunta sa madaling bahagi ng isang gabi. Inilapag niya ang tinidor niya nang sinabi niya ito. Hindi para sa epekto. Dahil tapos na siyang